บทที่ 160 ความลับ

เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว และมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่นักพรตเต๋าชราก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

"เขาล่ะ?" เยี่ยชิวถามหลินจิงจื้อ

หลินจิงจื้อตอบว่า "เมื่อกี้ยังอยู่ข้างนอกอยู่เลย ทำไมถึงหายไปในพริบตา"

เยี่ยชิวรีบลงจากรถ และค้นหาไปทั่ว แต่ก็ยังไม่พบนักพรตเต๋าชราคนนั้น เขากลับไปที่รถด้วยสีหน้าผิดหวัง

"ไม่เจอเขาเหรอ?" หลินจิงจื้อถาม

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ผมไม่รู้ว่าผมไปที่ไหน?"

"เขาไม่ได้บอกว่า เขาถูกกำหนดมาแล้ว ว่าจะได้พบนายอีกครั้ง?" หลินจิงจื้อปลอบใจ

"อื้ม" เยี่ยชิวพยักหน้า คิดว่าเขาทำได้แต่รอจนกว่าจะถึงครั้งต่อไปที่เขาจะได้พบกัน เพื่อถามนักพรตเต๋า

เขาสตาร์ทรถ และขับไปข้างหน้าต่อไป

หลังจากเยี่ยชิวและคนอื่น ๆ ออกไปสักพัก นักพรตเต๋าก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขามองดูธนบัตรสีแดงในมือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ในระหว่างวัน ฉันได้ทำนายดวงชะตาแล้ว การทำนายดวงชะตาแสดงให้เห็นว่า วันนี้ฉันจะมีโชคลาภ และฉันได้รับโชคใหญ่"

จากนั้นใบหน้าของนักพรตเต๋าก็จริงจัง และพูดว่า "เด็กผู้หญิงเมื่อกี้นี้เป็นเหมือนลั่วเสินในโลก เธอมีใบหน้าที่ไม่มีใครเทียบได้ และมีเกียรติอย่างยิ่ง หากเธอเกิดในสมัยโบราณ เธอคงจะเป็นเจ้าแห่งฮาเร็ม"

"ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นลูกของตระกูลไหน ที่มีชีวิตที่ดีขนาดนี้"

"นักพรตจน ๆ คนนี้จะดูให้นายเอง"

หลังจากพูดจบ นักพรตเต๋าหยิบเหรียญทองแดงสามเหรียญออกมาจากแขนเสื้อ แล้วโยนขึ้นไปในอากาศ

ฉากประหลาดจึงปรากฏขึ้น

เหรียญทองแดงสามเหรียญหมุนอย่างรวดเร็วในอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิว พวกมันหมุนต่อไปเป็นเวลาสามสิบวินาที ก่อนจะตกลงกับพื้นเป็นรูป "หมุด"

นักพรตเต๋าชรามองดูแฉกนี้อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนับนิ้ว แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ปรากฏว่าเธอเป็นหลานสาวของชายชราหลินเองเหรอ ไม่น่าแปลกใจเลย"

"ชายหนุ่มที่เธอคบหาอยู่ด้วยตอนนี้ ไม่ใช่คนกระจอกอย่างแน่นอน"

"ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกของเขาเพียงอย่างเดียว เขาสามารถแข่งขันกับเซียวจิ่วและไป๋ยวี่จิงได้ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะไปถึงจุดสูงสุดได้แค่ไหนในอนาคต"

นักพรตเต๋าชราตัดสินใจคำนวณชะตากรรมของเยี่ยชิวด้วยความตั้งใจ

"ฉึ่บ!"

ด้วยการสะบัดข้อมือ เหรียญทองแดงสามเหรียญบนพื้นลอยขึ้นไปในอากาศ จากนั้นหมุนไปในอากาศ ทำให้เกิดเสียงหึ่ง ๆ

สิบวินาทีต่อมา

"พัฟ--"

ทันใดนั้น เหรียญทองแดงสามเหรียญก็ระเบิดออก

นักพรตเต๋าชราพ่นเลือดเต็มปากจากปากของเขา

"ความลับไม่สามารถถูกสอดแนมได้!"

ใบหน้าของนักพรตเต๋าชรามีความตกใจอย่างมาก และเขาพูดต่อ "เด็กคนนี้คือใคร ชะตาชีวิตของเขาน่ากลัวได้ขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ฉันคำนวณชะตากรรมของเซียวจิ่วได้ แต่ทำไมฉันถึงคำนวณชะตากรรมของเขาไม่ได้"

"สถานการณ์แบบนี้ เคยเกิดขึ้นกับเยี่ยหวู่ซวงมาก่อนเท่านั้น"

"ถ้ารู้อย่างนี้ เมื่อกี้ฉันควรจะถามวิธีติดต่อเขาในอนาคตไว้หน่อย นี่ไม่มีร่องเลย แล้วจะไปหาเขาได้ที่ไหนในอนาคต?"

นักพรตเต๋าชราเสียใจมากเกินไป

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมา

"เด็กผู้หญิงในตอนนี้เป็นหลานสาวของชายชราหลิน เธอรีบกลับไปที่เจียงซูในตอนดึก ดูเหมือนว่าเธอจะมาที่นี่เพื่อเฉลิมฉลองวันเกิดของชายชราหลิน เด็กชายคนนั้นเป็นผู้ชายของเธอ และจะอยู่กับเธออย่างแน่นอน ฉันต้องไปหาตระกูลหลินเพื่อดูสักหน่อย"

หลังจากที่นักพรตเต๋าชราพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า และปรากฏตัวห่างออกไปห้าเมตรในทันที

ความเร็วนั้นเร็วมาก

ในชั่วพริบตาเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

…

เวลาแปดโมงเช้า

รถขับเข้าไปในเขตเมืองของเจียงซู

หลินจิงจื้อพาเยี่ยชิวไปซื้อของขวัญสองชิ้น แล้วกลับบ้านโดยตรง

"พี่หลิน เราไปหาอะไรกินก่อนกลับกันไหม?"