บทที่ 162 ชายป่าเถื่อน

เยี่ยชิวติดตามผู้หญิงคนนั้น

และเข้าไปข้างใน

เขาเห็นหลินจิงจื้อยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าที่เย็นชา

บนโซฟาตรงข้ามเธอ มีชายสองคนนั่งอยู่ คนหนึ่งอายุสี่สิบ ผิวขาวและอ้วนท้วม เมื่อมองแวบแรกเขาดูเหมือนเสือเจ้าเล่ห์ที่กำลังยิ้ม

อีกคนหนึ่งเป็นชายหนุ่มในวัยยี่สิบต้น ๆ ดัดผม สูบบุหรี่ในปาก นั่งไขว่ห้าง และมีรองเท้าผ้าใบรุ่นลิมิเต็ดเอเจวางเท้า ดูเหมือนเขาไม่ได้จริงจังกับใครเลย

เยี่ยชิวเดาว่าคนเหล่านี้ ทั้งคนแก่และเด็ก น่าจะเป็นอาสามและลูกพี่ลูกน้องของหลินจิงจื้อ

ที่นั่งอยู่บนโซฟาอีกฝั่งเป็นชายหนุ่มรูปงามอายุห้าสิบ มีผมสลวย สวมชุดถังสีขาว ใบหน้าของเขาเฉียบคมและเหลี่ยมค่อนข้างคล้ายกับดาราคนหนึ่ง

"เขาน่าจะเป็นพ่อของพี่หลิน"

เยี่ยชิวคิดกับตัวเอง

ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนอ้วนผิวขาวที่นั่งบนโซฟาพูดด้วยรอยยิ้ม "จิงจื้อ อย่าโกรธนะ อาสามเป็นคนมีเหตุผล และจะไม่ขอบ้านของเธอโดยเปล่าประโยชน์ ฉันได้พูดคุยกันแล้วกับเสี่ยวจวิน ฉันตัดสินใจจะจ่ายเงินจำนวนหนึ่ง เพื่อซื้อบ้านหลังนี้ ใช่ไหมเสี่ยวจวิน?"

"ใช่ เราตัดสินใจทุ่มเงินสามล้านเพื่อซื้อบ้านหลังนี้" ชายหนุ่มกล่าวต่อ

หลินจิงจื้อหน้าแดงด้วยความโกรธ และสาปแช่งชายหนุ่ม "นายต้องการซื้อบ้านหลังนี้ในราคาสามล้านเหรอ? หลินจวิน นายเสียสติไปแล้วเหรอ?"

"หลินจิงจื้อ เธอว่าใครอยู่ ระวังสิ่งที่เธอพูดด้วย" หลินจวินพูดอย่างไม่พอใจ "ถ้าแฟนของฉันไม่ชอบบ้านของเธอ ไม่ต้องพูดถึงสามล้านหรอก แม้เธอจะให้ฉันฟรี ๆ ฉันก็ไม่เอา"

"บ้านเราเป็นบังกะโลเก่าจากสาธารณรัฐจีน ตอนที่พ่อฉันซื้อ เขาใช้เงินไป ยี่สิบล้าน ตอนนี้ราคาตลาดก็เกือบหนึ่งร้อยล้านแล้ว นายอยากได้มันจริง ๆ แต่มาซื้อด้วยเงินสามล้าน ทำไมไม่ปล้นมันไปจากเราเลยล่ะ"

หลินจิงจื้อโกรธมาก และขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจหลินจวิน เธอพูดกับชายวัยกลางคนอ้วนว่า "หลินลี่เปิ่น เราจะไม่ขายบ้านหลังนี้ เชิญกลับไปซะ"

ชายวัยกลางคนนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา โดยไม่มีความตั้งใจที่จะออกไป เขายิ้ม และพูดกับพ่อของหลินจิงจื้อ "พี่ใหญ่ ดูสิ จิงจื้อออกไปข้างนอกมาหลายปีแล้ว และเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก ในอดีต เมื่อเห็นฉัน เขาจะเรียกฉันว่าอา แต่ตอนนี้เขาเรียกชื่อฉันตรง ๆ เธอเติบโตมากจริง ๆ!"

ชายวัยกลางคนเน้นย้ำคำว่า "เติบโตขึ้น" อย่างแรงกล้า เห็นได้ชัดว่าเป็นการเยาะเย้ยการขาดมารยาทของหลินจิงจื้อ

"จิงจื้อ อย่าหยาบคายกับอาสามของลูกสิ" พ่อของหลินจิงจื้อดุเบา ๆ

หลินจิงจื้อกล่าวว่า "ฉันเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ฉันไม่ใช่หลินจิงจื้อที่ปล่อยให้คนอื่นรังแกฉันอีกต่อไป ในความคิดของฉัน การเคารพซึ่งกันและกัน ถ้าใครเคารพฉัน ฉันจะยกเท้าให้เขาอีกก้าวหนึ่ง หากคนอื่นไม่เคารพฉัน ฉันก็จะเหยียบเขาเหมือนกัน และอย่าได้หวังว่าเขาจะได้รับความเคารพจากฉันอีก"

ชายวัยกลางคนอ้วนขาวถอนหายใจ "จิงจื้อ อย่าโกรธเลยนะ นี่เป็นสถานการณ์พิเศษ"

"เสี่ยวจวินไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ในที่สุดเขาก็ได้เจอแฟนที่เขาชอบ เขาอยากแต่งงานกับเธอ เธอไม่ต้องการรถหรือของขวัญใด แต่เขาแค่ต้องการบังกะโลเก่า ๆ หลังนี้เท่านั้น"

"เธอไม่ต้องการบังกะโลอื่น แต่เธอแค่ชอบบ้านของพ่อแม่เธอเท่านั้น"

"สำหรับเรื่องชีวิตในอนาคตของเสี่ยวจวิน ฉันต้องมาขอความช่วยเหลือจากเธอ"

"จิงจื้อ เธอเข้าใจความยากลำบากของอาสามไหม?"

"ความยากลำบากของคุณเกี่ยวข้องอะไรกับฉัน?" หลินจิงจื้อผลักกลับ

"จิงจื้อ เธอจะพูดแบบนั้นไม่ได้ เราทุกคนต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของเสี่ยวจวิน ถ้าเธอไม่รักเขา แล้วใครจะรักเขาได้" ชายอ้วนวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้ม

หลินจิงจื้อไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เลยและพูดว่า "ฉันเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องของเขา ไม่ใช่แม่ของเขา แล้วทำไมฉันถึงต้องรักเขาด้วย"

ชายหนุ่มโกรธมาก "หลินจิงจื้อ โปรดใส่ใจกับสิ่งที่เธอพูดด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะหยาบคายกับเธอ"