บทที่ 1630 พระเจ้าเล่ห์

“ชิง!”

แสงเย็นของดาบส่องไปทั่วแผ่นดิน

หยุนซีถือดาบเพลิงตะวัดเจ็ดสีไว้ในมือ ทะยานไปในอากาศราวกับสิ่งมีชีวิตบนสวรรค์จากสวรรค์ ด้วยความสง่างามที่ไม่ธรรมดา

ดาบนี้มุ่งเป้าไปที่เว่ยอู๋จี้โดยตรง

หยุนซีไม่ได้อดกลั้นเลย เพียงต้องการฆ่าเว่ยอู๋จี้เท่านั้น ดังนั้น ดาบเพลิงตะวัดเจ็ดสีจึงเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ขณะที่มันเจาะผ่านโล่ระฆังทองที่ปกป้องเว่ยอู๋จี้

“บูม!”

โล่ระฆังทองแตกกระจายทันที

คมดาบกดไปข้างหน้า เล็งตรงไปที่หน้าผากของเว่ยอู๋จี้ คมและโหดเหี้ยม

อู๋ฮวาและเยี่ยชิวกำลังพัวพันกับการต่อสู้ที่ยากลำบากในอากาศ เมื่อถึงเวลาที่เขาสังเกตเห็น ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของหยุนซีอยู่ห่างจากหน้าผากของเว่ยอู๋จี้ไม่ถึงสองนิ้ว ด้วยความสิ้นหวัง อู๋ฮวาจึงส่งเสียงคำรามดังออกมา

“คร๊าก!”

เสียงของอู๋ฮวาทำให้โลกสั่นสะเทือน เหมือนกับมังกรที่ดุร้ายคำราม เขย่าอากาศ ทำให้ภูเขาแทบจะพังทลาย และต้นไม้โดยรอบก็กลายเป็นเถ้าถ่านทันที

พลังอันน่าสะพรึงกลัวผ่านคลื่นเสียง ปิดกั้นดาบศักดิ์สิทธิ์ของหยุนซี

หยุนซีรู้สึกราวกับว่ามีสิ่งกีดขวางที่ไม่อาจเจาะเข้าไปได้ต่อหน้าเว่ยอู๋จี้ ทำให้ยากที่คมดาบของเธอจะเจาะเข้าไปอีกแม้แต่เสี้ยววินาที

อย่างไรก็ตาม หยุนซีเป็นนักบุญหญิงชั้นนำแห่งตงฮวง พร้อมด้วยการฝึกฝนที่ไม่ธรรมดา เธอออกแรงทั้งหมดอย่างรวดเร็ว และคมดาบก็พุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง

“ป๊อป”

เสียงแปลกๆ ดังก้องในอากาศ ราวกับว่ามีบางอย่างถูกแทงด้วยดาบเล่มนี้

ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ธรรมดาเปล่งรัศมีดาบของมัน และชี้ไปที่หน้าผากของเว่ยอู๋จี้ต่อไป

เว่ยอู๋จี้เย็นชาไปทั่วทั้งตัว ตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวขณะที่คมดาบเข้ามาใกล้เขา ลมหายใจของเขาหยุดลง

พลังงานดาบที่รุนแรงได้แทงทะลุหน้าผากของเขา ทำให้เลือดไหลออกมา

ชีวิตและความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย

“การฆ่าไม่ใช่เรื่องดี”

เสียงแผ่วเบาดังขึ้น และทันใดนั้น การจ้องมองของหยุนซีเริ่มสับสน การเคลื่อนไหวทั้งหมดของเธอหยุดลง ราวกับว่าเธอไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

เสียงธรรมะของชาวพุทธ!

“ตื่น!” เยี่ยชิวปล่อยเสียงคำรามยาวๆ และทันใดนั้น การจ้องมองของหยุนซีก็กลับมาเป็นปกติ

ขณะนั้น

“นางฟ้าหยุนซี คุณจะเข้ามาแทรกแซงด้วยหรือ?”

ขณะที่อู๋ฮวาพูด ดอกบัวสีทองก็ปรากฏขึ้นที่เท้าของเขา ราวกับกำลังเคลื่อนย้ายออกไป จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นข้างๆ เว่ยอู๋จี้

“เร็วมาก!” เยี่ยชิวตกตะลึงและปรากฏตัวขึ้นข้างๆ หยุนซีอย่างรวดเร็ว

หยุนซียังคงเงียบ ดาบศักดิ์สิทธิ์ยังคงแทงไปข้างหน้า ทันใดนั้น ดาบก็หยุดลงอีกครั้ง

หยุนซีมองและเห็นว่าคมดาบติดอยู่ระหว่างสองนิ้วของอู๋ฮวา

ในขณะนี้ นิ้วทั้งสองของอู๋ฮวาส่องแสงสีทองราวกับนิ้วสีทองสองนิ้ว

“นางฟ้าหยุนซี ฉันไม่มีความตั้งใจที่จะเป็นศัตรูของคุณ โปรดหยุดเถอะ” อู๋ฮวากล่าว

“ปล่อย” หยุนซีตะโกน ปล่อยรัศมีดาบอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจากขอบดาบ

อย่างไรก็ตาม ประกายไฟพุ่งออกมาจากนิ้วของอู๋ฮวา แต่ไม่มีอันตรายใดๆ เนื่องจากคมดาบระหว่างนิ้วของเขาดูเหมือนหยั่งรากลึกและไม่ขยับเขยื้อน

“ปล่อย” หยุนซีตะโกนอีกครั้ง

อู๋ฮวาปล่อยนิ้วของเขา จากนั้นกำหมัดของเขาอย่างรวดเร็วและโจมตีไปที่ดาบศักดิ์สิทธิ์

“ระวัง!”

เยี่ยชิวได้ต่อสู้กับอู๋ฮวาเมื่อสักครู่นี้ และได้ค้นพบแล้วว่าความแข็งแกร่งของอู๋ฮวาไม่ได้ด้อยกว่าของเขาเอง หยุนซีไม่สามารถทนต่อหมัดของเขาได้

เยี่ยชิวโอบกอดเอวของหยุนซีอย่างรวดเร็ว และหันไปชกหมัดของอู๋ฮวาด้วยหมัดของเขาเอง

“บูม!”