บทที่ 1656 นักบุญหญิงกลัว

ทันใดนั้นการจ้องมองของเหยาเมิ่งก็เฉียบคม ราวกับดาบเทพที่ไม่มีใครเทียบได้หลุดออกจากฝัก ล็อกเข้าที่เยี่ยชิวอย่างแน่นหนา

เจตนาฆ่าที่เล็ดลอดออกมาจากเธอยังคงแพร่กระจายไปพร้อมกับจิตวิญญาณการต่อสู้อันยิ่งใหญ่ที่ปะทุขึ้นราวกับสึนามิ พุ่งที่เยี่ยชิวอย่างท่วมท้น

อย่างไรก็ตาม เยี่ยชิวยืนอยู่กับที่ สีหน้าของเขาสงบ โดยไม่สนใจเจตนาฆ่าที่ปล่อยออกมาจากเหยาเมิ่ง

“ฉันไม่มีความประทับใจที่ดีต่อผู้คนจากพื้นที่เทพ หากคุณไม่อยากตาย คุณควรออกไปตอนนี้ ไม่เช่นนั้น ระวังว่าฉันจะทำให้คุณอยู่ที่นี่ตลอดไป” เยี่ยชิวพูดอย่างเย็นชา

เหยาเมิ่งเยาะเย้ย “โอ้อวด”

“คุณกำลังปกป้องเผ่าพันธุ์ปีศาจ คุณได้ทรยศต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้ว คนอย่างคุณไม่ควรได้รับอนุญาตให้อยู่ในโลกนี้”

“งั้นก็ตายเสียดีกว่า!”

เมื่อเหยาเมิ่งพูดเสร็จ เธอก็ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า กระโปรงยาวสีเขียวของเธอปลิวไปตามสายลม เต้นรำราวกับนกฟีนิกซ์ในสวรรค์ทั้งเก้า

เอวของเธอเรียวยาวราวกับกิ่งวิลโลว์ แต่บางพื้นที่กลับใหญ่โตอย่างไม่คาดคิด ทำให้สาวกชายของนิกายดาบชิงอวิ๋นจ้องมองและกลืนน้ำลายของพวกเขา

รูปร่างของเธอมีเสน่ห์มากเกินไป!

“ตายซะ!”

เหยาเมิ่งตะโกนเสียงดัง โบกแขนเสื้อทั้งสองข้างพร้อมกัน ทันใดนั้น มีดบินสี่เล่มก็บินไปหาเยี่ยชิวอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า

อย่างไรก็ตาม เยี่ยชิวยังคงนิ่งอยู่ในจุดเดิม

“จะไม่ลงมือเหรอ?” เหยาเมิ่งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แล้วเยาะเย้ย “แม้ว่าคุณจะทำ มันก็ไร้ประโยชน์ คนทรยศเช่นคุณที่ทรยศต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์สมควรตาย"

วินาทีต่อมา รอยยิ้มของเธอก็แข็งทื่อบนใบหน้า

“อะไร?” เหยาเมิ่งอุทานด้วยความตกใจ เธอเห็นมีดบินแทงไปที่ไหล่ของเยี่ยชิว ปล่อยประกายไฟออกมา ไม่เพียงแต่มันไม่ได้ทำร้ายเยี่ยชิวเลย แต่มีดบินก็ถูกเบี่ยงเบนและส่งออกไปด้วย

จากนั้น มีดบินอีกสองเล่มก็โจมตีร่างของเยี่ยชิว และถูกเบี่ยงเบนไปเช่นกัน

ในที่สุด มีดบินก็เจาะหัวใจของเยี่ยชิวด้วยเสียงดัง “ปัง” แต่ เยี่ยชิวก็ไม่แสดงท่าทางใดๆ เลย และมีดบินก็กลายเป็นผงทันที

“เป็นไปได้ยังไง?”

ใบหน้าที่สวยงามของเหยาเมิ่งเปลี่ยนไปอย่างมาก เธอมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองมาก ก่อนหน้าเยี่ยชิว เธอไม่เคยพบใครที่กล้าปล่อยให้มีดบินโจมตีพวกเขาโดยไม่มีการป้องกันใดๆ

แม้ว่ามีดบินเหล่านี้จะไม่ใช่อายุเทพ แต่พวกมันถูกสร้างขึ้นโดยผู้เชี่ยวชาญขั้นต้งเทียนสูง และความคมของพวกมันก็ไม่มีใครเทียบได้ เหมือนอาวุธเทพ

“เขาใช้วิธีอะไร?”

“ทำไมดูเหมือนเขาไม่ได้เคลื่อนไหวเลย”

“การฝึกฝนของเขา เหนือกว่าของฉัน?”

“เป็นไปไม่ได้! สิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือขั้นต้งเทียนไม่สามารถเข้าสู่ภูเขาอมตะได้ เขาต้องอยู่ในระดับเดียวกับฉัน มีดบินของฉันโจมตีเขาอย่างชัดเจน แต่ทำไมถึงทำร้ายเขาไม่ได้?”

“ผู้ชายคนนี้ค่อนข้างลึกลับ”

ท่าทางของเหยาเมิ่งเปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่อง

ในขณะนี้ เสียงของเยี่ยชิวดังขึ้น “คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน ไสหัวไปซะ!"

“ไสหัว? ความเย่อหยิ่งขนาดนั้น” ใบหน้าของเหยาเมิ่งเย็นชาราวกับน้ำแข็งนิรันดร์ เฉยเมยอย่างยิ่ง

เธอเป็นนักบุญหญิงแห่งพื้นที่เทพฮุ่นตุ้น อัจฉริยะผู้ฝึกฝนต้งเทียนทั้งเก้า ในบรรดาคนรุ่นใหม่ ไม่มีใครกล้าพูดไสหัวต่อเธอในที่สาธารณะ

“ในเมื่อคุณเข้าข้างเผ่าปีศาจ ฉันก็จะไม่ปล่อยคุณไป” เสียงของเหยาเมิ่งเย็นชาเมื่อออร่าของเธอพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง ด้วยการเลี้ยวอย่างรวดเร็วกลางอากาศ มีดที่บินได้เหมือนสายฟ้าฟาดไปที่หัวของเยี่ยชิว

“ระวังตัวด้วย ฉังเซิง—”

เช่นเดียวกับที่หยุนซีเตือนเขา มีดบินก็ตกลงบนหน้าผากของเยี่ยชิวแล้ว

“ปัง!”

ประกายไฟบินไปทุกที่

หลังจากนั้น มีดบินดูเหมือนจะชนเข้ากับกำแพงเหล็กที่แข็งมาก โดยมีรอยหยักหลายรอยปรากฏบนใบมีดและตัวมีดก็งอ

“อะไร?”

ม่านตาของเหยาเมิ่งหดตัว

ในขณะนั้น เยี่ยชิวยื่นมือขวาออกมา บีบมีดบินระหว่างสองนิ้วเบาๆ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณได้โจมตีฉันหลายครั้งแล้ว มันยุติธรรมแล้วที่จะตอบกลับ”

หวด!