บทที่ 1672 กำปั้นใหญ่คือราชา

“โอ๊ย!”

ทันใดนั้น ร่างกายของเหยาเมิ่งก็แข็งทื่อ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ก่อนที่เธอจะตกลงมาจากท้องฟ้าลงสู่พื้นอย่างแรง

“ตุ๊บ!”

เหยาเมิ่งล้มลงกับพื้นไร้ชีวิต

“แม้จะมีร่างวัชระที่ยืนหยัดของคุณ ฉันก็สามารถฆ่าคุณได้ด้วยดาบเพียงเล่มเดียว” เยี่ยชิวพูดอย่างเหยียดหยาม

จิ้งจอกขาวตัวน้อยเตือนเยี่ยชิวว่า “เยี่ยฉังเซิง อย่าเสียเวลา รีบคิดหาวิธีเอาโลงศพนั้นมา”

เยี่ยชิวปรากฏตัวต่อหน้าโลงศพทองคำในก้าวหนึ่งโดยไม่ลังเลอีกต่อไป เขาบีบเลือดสีทองหยดหนึ่งจากนิ้วกลาง หยดลงบนโลงศพทองคำ

อย่างไรก็ตาม หยดเลือดไม่มีผลใดๆ และโลงศพทองคำก็ไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ

“เลือดไม่ทำงาน?”

เยี่ยชิวขมวดคิ้ว

ในขณะนั้น ได้ยินเสียง “ปัง” ดังมาจากระยะไกล ตามมาด้วยพื้นดินสั่นสะเทือนราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาปรากฏขึ้น

เยี่ยชิวหันศีรษะและเหล่ตา

“เว่ยอู๋จี้!”

ใช่ เสียงนั้นเป็นของเว่ยอู๋จี้

เว่ยอู๋จี้ ได้ฟื้นฟูร่างกายของเขาแล้ว และไม่เพียงเท่านั้น ออร่าของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก ราวกับสัตว์ร้ายที่ไม่มีใครเทียบได้

ทุกก้าวที่เขาเดินมีเสียงฟ้าร้องและหูหนวก

สาวกของนิกายดาบชิงอวิ๋นก็เห็นเว่ยอู๋จี้ และใบหน้าของพวกเขาก็ซีดเซียว

“เว่ยอู๋จี้อยู่ที่นี่เหรอ?”

“แย่แล้ว ผู้ชายคนนี้ต้องตามโลงศพทองคำแน่”

“คุณเยี่ยกำลังมีปัญหา”

“คุณเยี่ย เราจะช่วยเหลือคุณ!”

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง...…

สาวกของนิกายดาบชิงอวิ๋นชักดาบยาวออกมาอย่างรวดเร็วและปรากฏตัวข้างๆ เยี่ยชิว พร้อมที่จะช่วยเขาจัดการกับเว่ยอู๋จี้

โม่เทียนจีและหลินต้าเหนี่ยวก็เข้ามาใกล้เช่นกัน

“พี่ชาย อันดับแรกคือเหยาเมิ่ง ตอนนี้คือ เว่ยอู๋จี้ ฉันกังวลว่าอาจมีผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังคนอื่นปรากฏตัวขึ้น”

“ให้เราจะจัดการเว่ยอู๋จี้เอง?”

“แม้ว่าเราจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเว่ยอู๋จี้ แต่หากมีคนมากกว่านี้ เราก็สามารถชะลอเขาไว้ได้สักพัก” โม่เทียนจีแนะนำ

เยี่ยชิวส่ายหัวแล้วพูดว่า “เว่ยอู๋จี้แข็งแกร่งขึ้นตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน ถ้าฉันปล่อยให้คุณจัดการกับเขา มันจะนำไปสู่การบาดเจ็บล้มตายโดยไม่จำเป็นเท่านั้น”

จากนั้น เยี่ยชิวบอกกับเหล่าสาวกของนิกายดาบชิงอวิ๋นว่า “ถอยกลับไป ฉันจะจัดการเจ้าชายแห่งต้าเว่ยคนนี้เป็นการส่วนตัว”

เว่ยอู๋จี้กำลังเข้าใกล้มากขึ้น

เมื่อเขาอยู่ห่างจากเยี่ยชิวห้าสิบเมตร เว่ยอู๋จี้ก็หยุด จ้องมองไปที่เยี่ยชิว โดยไม่เหลือบมองโลงศพทองคำด้วยซ้ำ

เยี่ยชิว สังเกตเห็นรายละเอียดนี้และรู้สึกค่อนข้างประหลาดใจ

“ดูเหมือนว่าเขาจะมาหาฉัน แต่เจ้าชายแห่งต้าเว่ยผู้นี้มีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่ ทำไมเขาถึงไม่แยแสกับโลงศพทองคำ?”

เยี่ยชิวก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าของเว่ยอู๋จี้ไร้ความรู้สึก ดวงตาว่างเปล่าและไม่มีชีวิตชีวา เช่นเดียวกับสภาพก่อนหน้าของเหยาเมิ่ง

“นี่แปลกมาก เว่ยอู๋จี้ก็มีการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน”

ขณะที่เยี่ยชิวคิดสิ่งนี้ ทันใดนั้นเขาก็เห็นดวงตาของเว่ยอู๋จี้แดงก่ำ เต็มไปด้วยแสงสะท้อนที่กระหายเลือด น่ากลัวอย่างไม่น่าเชื่อ

หลังจากนั้น เว่ยอู๋จี้ก็ยื่นมือออกไป และดาบเหล็กหนักลึกลับก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขาในอากาศ

ขณะที่เว่ยอู๋จี้จับด้ามดาบ เจตนาดาบพุ่งทะยานเล็ดลอดออกมาจากเขา ราวกับว่าเขาต้องการแยกท้องฟ้า

ดูเหมือนเขาเปรียบเสมือนดาบคมๆ ที่ถูกดึงออกมาจากฝัก แสดงให้เห็นถึงความคมที่ไม่มีใครเทียบได้และไม่มีใครเทียบได้

ในเวลาเดียวกัน ดาบยาวที่อยู่ในมือของสาวกของนิกายดาบชิงอวิ๋นก็กระสับกระส่ายอย่างยิ่ง “ครึกครึก” สั่นไม่หยุดหย่อน