บทที่ 1679 ราชาปีศาจหนุ่ม

“เผ่าปีศาจ?”

หัวใจของอู๋ฮวาเต้นรัว เขาไม่คิดเลยว่าเพียงเขาเอื้อมมือไปแตะโลงศพทองคำ เมื่อนั้นจะมีคนโผล่ออกมาโจมตีเขาทันที

แถมคนที่โจมตีเขายังมาจากเผ่าปีศาจอีกด้วย

หอกยาวลายมังกรเล่มนั้นมีพลังปีศาจล้นหลามและเจตนาฆ่าก็เผยออกมาอย่างรุนแรง

ทันใดนั้นมันก็มาอยู่ตรงหน้าเขา

ตอนนี้โลงศพทองคำอยู่ใกล้แค่เอื้อมและอู๋ฮวาไม่อยากถอย เขาจึงประสานนิ้วมือทั้งสิบและตะโกนเสียงดัง “จินกังไม่สลาย”

บูม!

ทันใดนั้นแสงพุทธะก็เปล่งออกจากร่างของอู๋ฮวา ผิวหนังทุกตารางนิ้วของเขากลายเป็นสีทองแวววาวราวกับถูกชุบด้วยทองคำ ดูทรงพลังอย่างยิ่ง

เขาปล่อยหมัดขวาปะทะเข้ากับหอกยาวลายมังกรเล่มนั้นด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

“แกร๊ง!”

ราวกับอาวุธวิเศษสองชิ้นประจันหน้ากัน เสียงปะทะดังกึกก้องและอาวุธทั้งสองก็เด้งออกจากกันทันทีที่สัมผัส

แล้วหอกยาวลายมังกรก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง

ประกายแสงเย็นยะเยือกฉายวาบที่ปลายหอกอันแหลมคม ราวกับว่ามันสามารถบดขยี้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในโลกได้

ในเวลาเดียวกัน พลังงานปีศาจก็พวยพุ่งไปปกคลุมทั่วหอกจนดูเหมือนกับมังกรปีศาจที่ดุร้ายกำลังพุ่งเข้าใส่หน้าผากของอู๋ฮวาด้วยความรวดเร็ว

“ไปให้พ้น!”

อู๋ฮวาแผดเสียงดังสนั่นราวกับสิงโตคำราม และคลื่นเสียงทั้งหมดก็กระทบเข้ากับหอกยาวลายมังกร

“แกร๊ง แกร๊ง แกร๊ง...”

ประกายไฟกระจายไปทุกทิศทาง

จากนั้นนิ้วมือขวาทั้งห้าของอู๋ฮวาก็ถูกผลักออกไปด้วยความเร็วสูง

นิ้วมือทั้งห้าเปรียบเสมือนยอดเขาห้าลูก เปล่งแสงพุทธอันช่วงโชติและคว้าหมับเข้าที่ปลายหอก

“ฉึบ!”

ปลายหอกคมมากและมีพลังลุกโชนไหลทะลัก แล้วมันก็กลายเป็นลูกไฟในชั่วพริบตา

อู๋ฮวาไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เพราะเขามีร่างกายจินกังไม่สลาย กายเนื้อของเขาแผ่พลังอย่างทรงอำนาจ

ในตอนนั้นเอง เขาถึงเงยหน้าไปมองผู้ที่โจมตีเขา

แล้วอู๋ฮวาก็ต้องตะลึง

“เด็กเหรอ”

อู๋ฮวาประหลาดใจมาก เขานึกไม่ถึงเลยว่าคนที่โจมตีเขาจะเด็กขนาดนี้ ดูเหมือนอายุสิบเอ็ดหรือสิบสองปีเท่านั้น

เด็กคนนั้นสูงประมาณสองเมตร ผมเผ้ายุ่งเหยิง ในมือถือหอกยาวลายมังกร ขี่สิงโตไฟ รอบกายรายล้อมไปด้วยกลิ่นอายของปีศาจ รัศมีน่าเกรงขามอย่างไม่มีใครเทียบ!

“เผ่าปีศาจมีเด็กที่ทรงพลังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร”

อู๋ฮวาประหลาดใจไม่น้อย

เท่าที่เขารู้ เผ่าปีศาจยึดครองเป่ยอวี้และไม่ปรากฏตัวในตงฮวงมาหลายปีแล้ว

“เด็กนี่อายุเพียงเท่านี้ แต่มีพละกำลังสู้กับฉันได้ สถานะในเผ่าปีศาจของเขาคงไม่ใช่เล่นๆ”

“ถ้ารอให้เขาโตขึ้น เขาจะต้องกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของฉันในอนาคตแน่นอน”

“จะฆ่าทิ้ง หรือว่า...”

อู๋ฮวาลังเล

อีกฟากหนึ่ง เมื่อเยี่ยชิวเห็นเด็กจากเผ่าปีศาจคนนี้ เขาก็ดูประหลาดใจในตอนแรก แต่ก็ตามมาด้วยความดีใจในไม่ช้า

“หู่จื่อ!”

เยี่ยชิวไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอหู่จื่อที่นี่

เขายังสังเกตเห็นว่าความแข็งแกรงของหู่จื่อเพิ่มขึ้นมาก เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าสู่ขั้นสูงสุดของต้งเทียนแล้ว แต่เขาก็ไม่รู้ว่าหู่จื่อผ่านอะไรมาบ้าง แม้แต่ความสูงและบุคลิกก็เปลี่ยนไปจนดูเหมือนราชาปีศาจวัยเยาว์

แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร การได้พบหู่จื่อก็เป็นเรื่องน่ายินดี เขามองเว่ยเยว่และเซี่ยเฟยฮวา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พวกนายสองคนโชคดีมาก ตอนนี้ฉันอารมณ์ดี ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเหลือศพพวกนายไว้ให้”

เมื่อเว่ยเยว่และเซี่ยเฟยฮวาได้ยินคำพูดของเยี่ยชิว พวกเขาก็สาปแช่งในใจ เหลือศพไว้ให้นี่เรียกว่าโชคดีเหรอ

โชคแบบนี้พวกเราไม่ต้องการหรอก!