บทที่ 171 ตราหยกแผ่นดินเฉียนหลงและลูกปัดหินซีพระพุทธเจ้า

ของขวัญหรูหราแต่ละชิ้นถูกส่งขึ้นมา ท่านผู้เฒ่าหลินยิ้มอย่างมีความสุข

ในฐานะที่เป็นหัวหน้าตระกูลของตระกูลหลินของเจียงเจ้อ สิ่งที่เขาเห็นคุณค่าไม่ใช่คุณค่าของของขวัญเหล่านี้ เป็นความเคารพที่ผู้ให้แสดงต่อเขา

“ท่านผู้เฒ่าหลิน ชาปี้หลัวชุนที่ดีที่สุดครึ่งกิโลนี้เป็นของขวัญวันเกิดที่ผมมอบให้ท่าน เพื่อที่จะเก็บใบชาครึ่งกิโลนี้ ผมใช้ผู้หญิงพรหมจารีหนึ่งร้อยกว่าคน ทุกใบคัดสรรด้วยมือของพวกเธอเอง ยิ่งไปกว่านั้น ทุกขั้นตอนได้รับการควบคุมโดยผู้เชี่ยวชาญเรื่องชาชั้นนำ เป็นสิ่งที่หาได้ยากอย่างมาก ราคาแพงยิ่งกว่าทองคำ ด้วยเหตุนี้ เรียกอีกอย่างว่าชาทอง”

“ท่านผู้เฒ่าหลิน นี่คือผ้าห่มเปอร์เซีย ว่ากันว่ามีมูลค่าสิบล้าน ท่านอย่าได้รังเกียจเลยนะ”

“……”

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ แขกทุกคนค่อยมอบของขวัญเสร็จ

ต่อจากนั้น หลินลี่หมินและหลินลี่เปิ่นเดินมาอยู่ต่อหน้าท่านผู้เฒ่าหลิน พูดด้วยความเคารพ : “คุณพ่อ ผมและน้องสามก็เตรียมของขวัญวันเกิดให้ท่านหนึ่งชิ้นเช่นกัน”

“เอ๋ะ” ท่านผู้เฒ่าหลินประหลาดใจเล็กน้อย

คนรับใช้ยื่นกล่องไม้สี่เหลี่ยมให้หนึ่งใบ หลินลี่หมินเปิดกล่อง ยื่นมาอยู่ต่อหน้าท่านผู้เฒ่าหลินด้วยความเคารพ

ท่านผู้เฒ่าหลินเพิ่งเอาของที่อยู่ในกล่องออกมา ในสถานที่ก็เกิดความโกลาหลทันที

“ตราหยกแผ่นดิน!”

“ทำจากหยกขาว มันไม่ธรรมดาตั้งแต่แรกเห็น!”

“ดูเหมือนว่าเป็นวัตถุโบราณในวัง ไม่รู้ว่าจักรพรรดิองค์ไหนใช้มัน”

ช่วงเวลาที่ผู้คนกำลังคาดเดา หลินลี่หมินพูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณพ่อ ตราหยกแผ่นดินนี้ เป็นสมบัติล้ำค่าของจักรพรรดิเฉียนหลง ท่านลองดูดีๆ”

“ใช่ไหม”

ท่านผู้เฒ่าหลินมองอย่างละเอียด พบว่าตราหยกแผ่นดินมีสีขาวบริสุทธิ์ แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง เรียบเนียนดุจกระจก

มังกรสองตัวแกะสลักอยู่บนตราหยกแผ่นดิน รูปร่างผอมเพรียว เรียบเนียน ไร้เกล็ด โดยยกหน้าอกขึ้นและยกศีรษะขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของมังกรมองตรงไปข้างหน้าด้วยการแสดงออกที่ทรงพลังและสมจริง

ด้านล่างของตราหยกแผ่นดิน ตัวอักษรเจ็ดตัวสลักด้วยอักษรตราประทับ :

ปากกาจักรพรรดิเฉียนหลง!

“ไม่ผิด มันเป็นสิ่งที่จักรพรรดิเฉียนหลงใช้จริงๆ แพงมากเลยใช่ไหม” ท่านผู้เฒ่าหลินถาม

หลินลี่เปิ่นรีบพูด : “ตราหยกแผ่นดินชิ้นนี้ขายที่ร้านประมูลของซูฟู่ปี่ในราคาเริ่มต้นสูงถึงกว่าหกสิบสามล้านหยวน ในครั้งนี้ผมและพี่รองใช้เงินไปกว่าสองร้อยล้านถึงจะซื้อมาได้”

ซู!

คนทั้งหมดตกใจ

คิดไม่ถึงเลยว่าตราหยกแผ่นดินเล็กๆชิ้นเดียว มีมูลค่าสองล้าน

หลินลี่หมินพูด : “ใช้เงินมากหรือน้อยไม่เป็นไร เพียงแค่คุณพ่อมีความสุขก็พอแล้ว”

“ฉันชอบของขวัญชิ้นนี้อย่างมาก พวกนายวางใจได้เลย”

ท่านผู้เฒ่าหลินมอบตราหยกแผ่นดินให้หลินซาน พูดเตือน : “นี่เป็นความกตัญญูของเหล่าเอ้อและเหล่าซาน เก็บให้ดี”

“รับทราบ!”

หลินซานโค้งคำนับและตอบกลับ

“เสี่ยวจวิน นายก็เตรียมของขวัญให้คุณปู่ไม่ใช่เหรอ รีบเอาออกมา” หลินลี่เปิ่นพูดกระตุ้น

หลินจวินเดินมาอยู่ต่อหน้าท่านผู้เฒ่าหลิน เรียกคุณปู่อย่างเชื่อฟังหนึ่งที หลังจากนั้นก็เอากล่องไม้ออกมาหนึ่งใบเช่นกัน พูด : “คุณปู่ นี่คือของขวัญที่ผมเตรียมมาอย่างดีสำหรับท่าน”

“ข้างในเป็นอะไร” ท่านผู้เฒ่าหลินถามอย่างใจดี

“คุณปู่ ท่านเปิดดูก็จะรู้เอง”

“เอ๋ ยังจะเล่นลึกลับกับฉันอีก เด็กคนนี้นี่”

ท่านผู้เฒ่าหลินเปิดกล่องไม้ด้วยรอยยิ้ม ต่อจากนั้น สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย

“นี่คือ.....ลูกปัดหินซี!”

ท่านผู้เฒ่าหลินเป็นคนที่มีความรู้กว้างขวาง ทันทีที่มองเห็นก็รู้ได้ทันที

“สายตาของคุณปู่เฉียบแหลม ไม่ผิด นี่ก็คือลูกปัดหินซี นอกจากนี้ยังเป็นลูกปัดหินซีที่พระพุทธเจ้าเคยสวมใส่”