บทที่ 1711 นักบุญออกมา กลัวจนฉี่ราด

ในชั่วพริบตา ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดสองคนในขั้นทงเสินสูงถูกสังหาร ปล่อยให้อู่เชียนฟานรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งร่างกายของเขา

เขาไม่เคยคาดหวังว่าผู้เชี่ยวชาญขั้นนักบุญจะปรากฏตัวที่ภูเขาอมตะ

อย่างไรก็ตาม แม้จะเกิดอาการตกใจ ในฐานะเจ้าชายแห่งราชวงศ์ต้าโจว มีนิสัยที่ไม่ธรรมดา บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว

อู่เชียนฟานเงยหน้าขึ้นมองและเห็นคนที่ลงมือ

เป็นชายวัยกลางคนที่มีท่าทางเย็นชา ดูถูกเหยียดหยาม สวมมงกุฎสีทองและมัดผม

อู่เชียนฟานสังเกตเห็นสัญลักษณ์หยินหยางที่ปักอยู่บนเสื้อคลุมของชายคนนั้น

“นักบุญของสำนักหยินหยาง?”

อู่เชียนฟานรู้สึกประหลาดใจ

แม้ว่าเขาจะเกลียดชายคนนี้ที่ฆ่าทหารสองคนของเขา แต่เขารู้ว่า ชายคนนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นนักบุญที่สามารถกำจัดเขาได้อย่างง่ายดายด้วยความคิดเดียว เมื่อเข้าใจสถานการณ์นี้ อู่เชียนฟานก็รีบกำหมัดและกล่าวด้วยความเคารพว่า “อู่เชียนฟาน เจ้าชายรองแห่งราชวงศ์ต้าโจว แสดงความเคารพต่อผู้อาวุโสของสำนักหยินหยาง”

ชายวัยกลางคนตอบว่า “ฉันเป็นหัวหน้าของสำนักหยินหยาง อู่จี๋เทียนจุน!”

อะไรนะ?

อู่เชียนฟานรู้สึกประหลาดใจ

เวลาเดียวกัน ผู้เห็นเหตุการณ์ก็ตกตะลึงเช่นกัน

ในฐานะผู้ฝึกฝนจากตงฮวง พวกเขาเข้าใจสถานะของสำนักหยินหยางในภูมิภาค แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยเห็นอู่จี๋เทียนจุนมาก่อน แต่ชื่อของเขาก็เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่พวกเขา

พวกเขาไม่เคยคาดหวังว่าอู่จี๋เทียนจุนจะปรากฏที่นี่

“ขอแสดงความเคารพ เทียนจุน!”

ขณะนั้น ผู้ฝึกฝนจำนวนนับไม่ถ้วนคุกเข่าลงและโค้งคำนับเพื่อเคารพอู่จี๋เทียนจุน

อู๋เทียนยังระงับความโกรธ และยืนหยัดด้วยความเคารพ

อู่จี๋เทียนจุนดูเหมือนจะเพิกเฉยต่อผู้คนที่โค้งคำนับต่อหน้าเขาและเพ่งความสนใจไปที่อู่เชียนฟาน โดยถามว่า “บอกฉันหน่อยว่า ใครฆ่าเจียงอู๋ต่าว ใครเป็นคนปราบปรามหลิงเมิ่งหาน?”

อู่เชียนฟานสาปแช่งเยี่ยชิวในใจ โดยโทษว่าเขาสร้างปัญหา

“คุณหูหนวกเหรอ? คุณไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ?”

เสียงของอู่จี๋เทียนจุนเปลี่ยนเป็นเย็นชา ทันใดนั้น เมฆก็เคลื่อนตัวไปทุกทิศทาง ความกดดันที่น่าสะพรึงกลัวดูเหมือนจะบดขยี้พื้นที่ทั้งหมด

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกว่าขนของพวกเขาตั้งชัน และจิตวิญญาณก็สั่นเทาด้วยความกลัว

แม้แต่ผู้ฝึกฝนที่ไม่เคยคำนับมาก่อนตอนนี้ก็ยังคุกเข่าลงบนพื้น

อู่เชียนฟานรู้สึกเสียวซ่าที่หนังศีรษะ ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมาใส่เขา เข่าของเขางอ และเขารู้สึกเหมือนกำลังจะคุกเข่าลง

“แม้ว่าเขาจะเป็นนักบุญ ฉันก็ไม่สามารถคุกเข่าได้ ฉันเป็นตัวแทนของราชวงศ์ต้าโจว”

อู่เชียนฟานเปิดใช้งานพลังของเขาอย่างเงียบๆ พยายามอย่างยิ่งที่จะยืนตัวตรง อย่างไรก็ตาม แรงกดดันจากนักบุญนั้นแรงเกินไป กระดูกสันหลังของเขาไม่สามารถยืดตรงได้

ทันใดนั้น ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังมาจากอากาศ

“เจ้าชายต้าโจว ฉันถามคุณว่า ใครเป็นคนฆ่าหลานชายของฉัน ท่อป๋าซง?”

ท่าป๋าอวิ๋นเฮ่อโผล่ออกมาจากความมืดในอากาศ

“ผู้เชี่ยวชาญขั้นนีกบุญอีกคน?” ใจของผู้พบเห็นสั่นไหว

เวลาเดียวกัน สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ท่อป๋าซงเสียชีวิตแล้ว

อู่เชียนฟานสาปแช่งเยี่ยชิวในใจอีกครั้ง “เยี่ยฉังเซิง คุณทำให้ฉันยุ่งเหยิง”

โดยไม่คาดคิด มีร่างอื่นโผล่ออกมาจากอากาศอันมืดมิด ถามอย่างเย็นชาว่า “อู่เชียนฟาน ฉันเป็นรองหัวหน้าสำนักปู่เทียน บอกฉันหน่อยว่าใครฆ่าอันลั่วซีหลานชายของฉัน?”

อะไรนะ อันลั่วซีก็ตายเหมือนกันเหรอ?

ผู้คนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง การเผชิญหน้ากับผู้เชี่ยวชาญขั้นนักบุญคนหนึ่งก็น่ากลัวมากพอแล้ว ไม่ต้องพูดถึงสามคนที่ปรากฏตัวพร้อมกัน

ก่อนที่พวกเขาจะหายจากอาการช็อก เสียงอื่นก็ดังขึ้น

“เจ้าชายต้าโจว ฉันเป็นผู้อาวุโสของพื้นที่เทพไท่ชู ฉันถามคุณว่า ใครเป็นคนฆ่าหลี่เป่ยไห่?”

หลี่เจาฮุย ก็ปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน

ฝูงชนเกือบจะหลั่งน้ำตาเพราะความกลัว พวกเขามาที่ภูเขาอมตะเพียงเพื่อดูความตื่นเต้น แต่พวกเขาไม่เคยคาดหวังว่า จะเกิดความปั่นป่วนครั้งใหญ่เช่นนี้