ตอนที่ 1712
บทที่ 1713 ฤดูใบไม้ผลิของเจ้าชาย
October 21, 2026
หนานกงจิงหยุนทำแบบนี้ อู่เชียนฟานไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกรังเกียจเท่านั้น แต่ยังสนุกกับมันอีกด้วย
ชอบไหม?
อู่เชียนฟานพบว่ามันเป็นเรื่องโง่ที่หญิงชราถามคำถามเช่นนี้ ใครล่ะจะไม่ชอบมัน?
“ถ้าชอบก็บอกฉันสิว่าใครฆ่าเหยาเมิ่ง?” หนานกงจิงหยุนยังคงถูแขนของอู่เชียนฟานต่อไป
เนื่องจากเขาพูดเรื่องไร้สาระไปแล้ว อู่เชียนฟานจึงตัดสินใจไปตลอดทาง
“คือเจียงอู๋ต่าวและหลิงเมิ่งหาน!” อู่เชียนฟานตอบ
หนานกงจิงหยุนเหลือบมองอู่จี๋เทียนจุนและพูดอย่างเย็นชาว่า “เทียนจุน บุตรนักบุญชายและหญิงของสำนักหยินหยางของคุณนั้นค่อนข้างน่าเกรงขาม ไม่เพียงแต่พวกเขาฆ่าหลี่เป่ยไห่เท่านั้น แต่พวกเขาไม่ได้ละเว้นสาวกพื้นที่เทพฮุ่นตุ้น ฉันต้องบอกว่าในฐานะผู้นำ คุณสามารถจัดการกับลูกน้องของคุณได้ดีมาก”
อู่จี๋เทียนจุนรู้ว่าหนานกงจิงหยุนกำลังประชดเขาอย่างเย็นชาและถามว่า “เจ้าหนู ทำไมเจียงอู๋เต้าและหลิงเมิ่งหานถึงฆ่าเหยาเมิ่ง?”
อู่เชียนฟานอธิบายว่า “เหยาเมิ่งค้นพบลูกซวนหวู่ ดูเหมือนว่า เจียงอู๋ต่าวและหลิงเมิ่งหานกำลังค้นหาสัตว์เทพตัวนี้ด้วย เพื่อที่จะจับสัตว์เทพนั้น เจียงอู๋ต่าวและหลิงเมิ่งหานได้สังหารเหยาเมิ่ง”
“เหยาเมิ่งผู้น่าสงสารเสียชีวิตอย่างอนาถ ยิ่งกว่าทั่วป๋าซงและอันลั่วซีเสียอีก”
“ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล ดวงตาของเธอถูกควักออก และจิตวิญญาณของเธอก็ถูกเจียงอู๋ต่าวบดขยี้” อู่เชียนฟานกล่าว
ความเกลียดชังแวบขึ้นมาในดวงตาของหนานกงจิงหยุน แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว
อู่จี๋เทียนจุนเชื่อในบางส่วนแล้ว เนื่องจากจุดประสงค์ของเจียงอู๋ต่าวและหลิงเมิ่งหานในการเข้าสู่ภูเขาอมตะในครั้งนี้ไม่เพียงแต่แสวงหาโอกาสสูงสุดเท่านั้น แต่ยังเพื่อค้นหาสัตว์เทพด้วย
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ยอมรับมันต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้
“นางฟ้าหนานกง อย่าฟังเรื่องไร้สาระของเด็กคนนี้” อู่จี๋เทียนจุนกล่าว “ฉันถามคุณว่า เจียงอู๋ต่าวตายได้อย่างไร?”
อู่เชียนฟานตอบว่า “อู๋ฮวาฆ่าเจียงอู๋ต่าว และปราบหลิงเมิ่งหาน”
“อู๋ฮวามาจากนิกายพุทธ แต่การกระทำของเขาไม่มีร่องรอยของความเมตตา เขาดูไม่เหมือนพระภิกษุเลย”
“เขาชอบหลิงเมิ่งหาน และต้องการให้เธอเป็นนางสนมของเขา เมื่อหลิงเมิ่งหานปฏิเสธ พวกเขาก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือด”
“ในท้ายที่สุด เจียงอู๋ต่าวก็ถูกฆ่า และอู๋ฮวาก็ปราบหลิงเมิ่งหานได้ โดยบอกว่าเขาจะพาเธอกลับไปเป็นของเล่น”
ใบหน้าของอู่จี๋เทียนจุนกลายเป็นเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง “อู๋ฮวา วัดสายฟ้าใหญ่ หึหึ…… พวกแกได้เจอฉันแน่”
อันไจ้เทียนถามอู่เชียนฟานว่า “แล้วเว่ยอู๋จี้และคนอื่นๆ ล่ะ?”
เขายังคงต้องการรอให้เว่ยอู๋จี้และเฉาเม่าออกมา เพื่อล้างแค้น อันลั่วซีหลานชายของเขา
อู่เชียนฟานตอบว่า “ตายแล้ว”
“ตายแล้ว?” ท่าป๋าอวิ๋นเฮ่อรีบถาม “พวกเขาตายได้อย่างไร?”
อู่เชียนฟานตอบว่า “พวกเขาก็ถูกอู๋ฮวาฆ่าเช่นกัน”
“คุณแน่ใจไหม?” ท่าป๋าอวิ๋นเฮ่อกดดันเพื่อดูข้อมูลเพิ่มเติม
“ฉันเห็นมันด้วยตาของตัวเอง” อู่เชียนฟานกล่าว “เว่ยอู๋จี้และเฉาเม่าถูกอู๋ฮวาสังหารทั้งคู่”
ท่าป๋าอวิ๋นเฮ่อกล่าวว่า “อู๋ฮวา ผู้นี้ทำสิ่งดีจริง ล้างแค้นลูกชายของฉัน”
อันไจ้เทียนกล่าวเสริมว่า “การตายของเว่ยอู๋จี้และเฉาเม่าไม่คุ้มค่าที่จะเสียใจ”
อู่จี๋เทียนจุนค่อนข้างสงสัยและถามว่า “อู๋ฮวามีพลังอันแข็งแกร่งขนาดที่จะฆ่าอัจฉริยะมากมายขนาดนี้ได้?”
อู่เชียนฟานตอบด้วยความเคารพว่า “ผู้อาวุโสอาจไม่รู้ อู๋ฮวา ลาหัวล้านตัวนี้ มีการฝึกฝนที่ทรงพลังอย่างมาก ได้มาถึงขั้นต้งเทียนแล้ว”
“ในขั้นเดียวกัน ไม่มีใครเทียบเขาได้”
“แม้เขาจะอายุยังน้อย แต่ลาหัวโล้นตัวนี้ก็มีจิตใจที่น่ากลัวอย่างยิ่ง เขาฝึกฝนเทคนิคลับทางพุทธศาสนาที่เรียกว่า หุ่นกระบอกศพ”
“หลังจากสังหารเจียงอู๋ต่าว เฉาเม่าและเว่ยอู๋จี้แล้ว เขาก็เปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นหุ่นกระบอกศพ เพื่อช่วยให้เขาคว้าโอกาสสูงสุด”
“หลังจากเข้าสู่ภูเขาอมตะแล้ว อู๋ฮวาก็ได้ลูกซวนหวู่ ลูกกิเลน และยังได้รับโอกาสสูงสุดอีกด้วย”
ลูกกิเลน?
ดวงตาของอู่จี๋เทียนจุนกะพริบขณะที่เขาคิดถึงเยี่ยชิว