ตอนที่ 1720
บทที่ 1721 โชคดีมีวาสนาไม่ตื้นเขิน
October 21, 2026
ภายในภูเขาอมตะ
หลังจากที่หลินต้าเหนี่ยวและโม่เทียนจีออกไปแล้ว เหลือเพียงเยี่ยชิว หยุนซี และอมตะชางเหม่ยกับจิ้งจอกขาวน้อย
“ตาเฒ่า ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วหรอกเหรอว่าให้นายออกไปกับเทียนจี แล้วทำไมนายถึงยังอยู่?” เยี่ยชิวเอ่ยถาม
อมตะชางเหม่ยหัวเราะแห้งๆ “ฉันปวดเบาน่ะ”
“อย่ามาพูดเหลวไหล นายคิดจะทำอะไรกันแน่?” เยี่ยชิวกล่าว
อมตะชางเหม่ยเลิกยิ้มพลางกล่าว “ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกสังหรณ์แรงกล้าว่าภายนอกภูเขาอมตะไม่สงบสุข”
“นายหมายความว่ามีอันตรายงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวถาม
อมตะชางเหม่ยพยักหน้า “ไอ้หนู ฉันมีข้อเสนอ”
“พวกเราอย่าออกจากหุบเขาเลย อยู่ที่นี่แหละ”
“พวกอัจฉริยะที่เข้ามา ตายก็ตาย หนีก็หนี พวกเราอยู่ที่นี่ปลอดภัยดี”
“อีกอย่าง ภูเขาอมตะกว้างใหญ่ไพศาล มีสมบัติมากมาย พวกเราสามารถหาสมบัติไปพร้อมกับฝึกฝนพลังยุทธ์ได้นะ”
“รอจนกว่าภูเขาอมตะจะเปิดอีกครั้ง ค่อยออกไปก็ยังไม่สาย”
ดวงตาของหยุนซีเป็นประกาย คิดในใจ ถ้าไม่ต้องออกไปจากภูเขาอมตะ เธอก็จะได้อยู่กับเยี่ยชิวทุกวัน
รอจนกว่าภูเขาอมตะจะเปิดอีกครั้ง ไม่แน่ว่าเธออาจจะมีลูกเต็มบ้านเต็มเมือง พอถึงตอนนั้น เธอจะพาเยี่ยชิวและลูกๆ กลับไปยังนิกายดาบชิงอวิ๋น ถึงตอนนั้น แม้ข้าวสารสุกเป็นข้าวสวยแล้ว[1] พ่อของเธอก็คงไม่ขัดข้องอะไร
แต่ไม่คาดคิด ทั้งเยี่ยชิวและจิ้งจอกขาวตัวน้อยกลับคัดค้านพร้อมกัน
“ไม่ได้!”
อมตะชางเหม่ยถาม “ทำไมไม่ได้?”
เยี่ยชิวกล่าว “ภูเขาอมตะเปิดเพียงครั้งเดียวในรอบหลายร้อยปี รอจนกว่าจะเปิดอีกครั้ง ก็คงอีกหลายร้อยปีข้างหน้า”
“หลายร้อยปีมันนานเกินไป”
“ถ้าฉันอยู่ที่นี่ตลอด ไม่ได้ออกไป ฉันจะไปตามหาท่านพ่อได้ยังไง?”
อมตะชางเหม่ยหัวเราะ “นายไม่ต้องห่วง ด้วยพรสวรรค์ของหวู่ซวง ครั้งหน้าที่นายพบเขา ไม่แน่ว่าเขาอาจจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับปราชญ์ไปแล้วก็ได้”
“พวกเราอยู่ที่นี่ไม่ต้องห่วงเรื่องกินเรื่องอยู่ แถมนายยังมีสาวงามเคียงข้าง สบายจะตายไป”
“นายก็ไปมีลูกเต็มบ้านกับแม่นางหยุนซี สิ ฉันชอบเด็กๆจะตาย เดี๋ยวฉันช่วยเลี้ยงเอง”
หน้าของเยี่ยชิวถึงกับซีดเผือด
ลูกเต็มบ้าน?
นายนี่คิดว่าพวกฉันเป็นตัวอะไรกัน?
อมตะชางเหม่ยยังคงคะยั้นคะยอ “ที่สำคัญที่สุดคือพวกเราจะได้หลบหนีการตามล่า”
“ลองคิดดู ถึงออกไปแล้วไม่เจออันตราย พวกสำนักหยินหยาง สำนักปู่เทียน รวมถึงสามดินแดนศักดิ์สิทธิ์รู้ว่านายเป็นคนฆ่าศิษย์เอกของพวกเขา พวกนั้นต้องตามล่านายไปทั่วแน่”
“แทนที่จะถูกตามล่า ต้องหนีหัวซุกหัวซุน สู้พวกเราอยู่ที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ จะได้ไม่ต้องวุ่นวาย กินเนื้อ ดื่มเหล้า อาบแดด ชีวิตสบายจะตายไป”
“ส่วนพวกศัตรูของนาย ก็ปล่อยให้มันได้เสวยสุขไปอีกสักสองสามร้อยปี”
“อีกสองสามร้อยปีนายค่อยออกไป ตอนนั้นนายคงบรรลุปราชญ์ กวาดล้างพวกมันได้สบาย”
เยี่ยชิวกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้ ฉันต้องรีบจัดการเรื่องในโลกฝึกเซียนให้เสร็จ แล้วกลับไปยังโลกมนุษย์”
“ถ้าฉันอยู่ที่นี่สองสามร้อยปี แล้วค่อยกลับไปโลกมนุษย์ ฉันคงได้แค่ไปไหว้หลุมศพแม่กับพี่หลิน”
การมาโลกฝึกเซียนครั้งนี้ สิ่งที่เยี่ยชิวเป็นห่วงที่สุดคือเฉียนจิ้งหลานกับหลินจิงจื้อ
พวกนางเป็นเพียงคนธรรมดา อายุขัยมีจำกัด ถ้าเยี่ยชิวอยู่ที่นี่นานขนาดนั้น แล้วค่อยกลับไป ก็คงไม่ได้เจอพวกนางอีก สิ่งนี้ย่อมกลายเป็นความเสียใจที่จะติดตัวเยี่ยชิวไปตลอดชีวิต
จิ้งจอกขาวตัวน้อยเอ่ย “ฉันก็จะไม่ยอมอยู่ที่นี่เหมือนกัน”
“ที่ผีสิงนี่มันน่าเบื่อจะตาย”
“ฉันจะออกไป”