ตอนที่ 172
บทที่ 173 ไข่มุกศักดิ์สิทธิ์ตงไห่
October 21, 2026
ท่านผู้เฒ่าหลินจ้องลูกปัดสักพักหนึ่ง ก็มองไม่ออกว่ามันคืออะไร ถามเยี่ยชิว : “นี่คืออะไร”
“นี่คือของล้ำค่า” เยี่ยชิวตอบด้วยรอยยิ้ม
“ตกลงมันคืออะไรกันแน่” ท่านผู้เฒ่าหลินถามต่อ
“ยังไงสะก็เป็นของล้ำค่า”
ไม่ใช่เยี่ยชิวไม่อยากพูด อันที่จริงเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะว่าลูกปัดนี้ ราชามังกรเป็นคนมอบให้เขา
ท่านผู้เฒ่าหลินถามอีกครั้ง : “มันมาจากไหน”
“เป็นพระเกจิผู้เดินทางไกลรูปหนึ่งมอบให้ ตอนนั้นพระเกจิรูปนั้นบอกว่าของชิ้นนี้ประเมินค่าไม่ได้ บอกให้ผมเก็บสมบัตินี้ให้ดี”
คำพูดนี้อันที่จริงราชามังกรเป็นคนพูด
เยี่ยชิวเพิ่งพูดจบ ด้านข้างก็มีเสียงหัวเราะเยาะของหลินหลิงดังขึ้น : “แต่ง! นายแต่งต่อไปเลย! ยังมาพระเกจิผู้เดินทางไกล ทำไมถึงไม่พูดว่าพระที่ตรัสรู้จนกลายเป็นเซียนจากเทพล่ะ”
“ลูกปัดลูกหนึ่งเท่านั้น ยังจะมาพูดว่าของล้ำค่า ไม่เอาหน้าเลยจริงๆ” หลินจวินด่าตาม
เยี่ยชิวพูด : “ผมและพี่หลินรีบกลับจากเจียงโจวในชั่วข้ามคืน ห่างออกไปพันไมล์ ก็เพื่อมางานวันเกิดของท่านผู้เฒ่า ต่อให้ไม่มอบของขวัญอะไร เพียงแค่การกระทำนี้ ก็เพียงพอต่อการแสดงความกตัญญูของพวกเราแล้ว สำหรับพูดถึงเรื่องไม่เอาหน้า ผมเทียบพวกคุณไม่ได้เลยจริงๆ”
“นายหมายความว่ายังไง” สีหน้าของหลินจวินเปลี่ยน
เยี่ยชิวหัวเราะฮ่าฮ่า : “เรื่องที่ตัวเองทำ ตัวเองชัดเจนที่สุด”
“ฉันทำอะไร นายพูดมา” หลินจวินไม่เข้าใจ
“ผมว่าช่างมันเถอะนะ!” เยี่ยชิวเตือนด้วยท่าทางที่หวังดี พูด : “ผมกลัวว่าผมพูดไปแล้ว ทุกคนจะด่าคุณว่าไม่เอาหน้า”
“พูด! นายจำเป็นต้องพูด!” หลินจวินตะคอก : “วันนี้นายไม่พูดเรื่องให้ชัดเจน ฉันไม่ปล่อยนายไปแน่นอน!”
“คุณเป็นคนบอกให้ผมพูดเองนะ อย่างนั้นผมพูดแล้วนะ”
“พูด”
เยี่ยชิวมองท่านผู้เฒ่าหลิน พูด : “ท่านผู้เฒ่า สามารถเอาลูกปัดหินซีที่หลินจวินมอบให้ท่าน ให้ผมดูหน่อยได้ไหม”
“คุณปู่ ห้ามเอาลูกปัดหินซีให้เขาเป็นอันขาด ถ้าหากเขาเอาลูกปัดหินซีแล้วหนีไปจะทำยังไง” หลินจวินรีบพูด
ท่านผู้เฒ่าหลินไม่สนใจหลินจวิน ถอดลูกปัดหินซีจากมือ ยื่นให้เยี่ยชิว
เยี่ยชิววางลูกปัดหินซีไว้บนจมูก สูดหายใจลึกๆหนึ่งที
“นายทำอะไร!” หลินจวินด่าเสียงดัง : “นี่คือลูกปัดหินซีที่พระพุทธเจ้าสวมใส่ เป็นสิ่งที่คนไร้ค่าอย่างนายสามารถดมได้เหรอ”
เยี่ยชิวพูดอย่างสงบ : “พระพุทธเจ้าเป็นผู้สูงส่ง หันหน้าไปทางพระพุทธรูปโบราณชิงเติ้งตลอดทั้งปี ถ้าหากเป็นสิ่งที่เขาสวมใส่จริงๆ ควรจะมีกลิ่นหอมของธูปฉุนออกมา แต่จากบนลูกปัดหินซีนี้ ผมกลับไม่ได้กลิ่นหอมของธูปเลย”
“ไม่เพียงเท่านั้น ลูกปัดหินซีที่แท้จริง วัสดุที่ใช้ในการประดิษฐ์คือฟอสซิลหอยสังข์ แต่ลูกปัดหินซีนี้ กลับใช้เซรามิกทำออกมา”
“ของแบบนี้อยู่บนตลาด ชิ้นละไม่เกินสิบกว่าหยวนเท่านั้น”
ทันใดนั้น สถานที่ทั้งหมดเกิดความโกลหล
“นี่เป็นลูกปัดหินซีปลอมจริงๆเหรอ”
“น่าเหลือเชื่อจริงๆ”
“ผมก็ว่าแล้ว เป็นไปได้ยังไงที่จะได้ของของพระพุทธเจ้ามาได้ง่ายๆ”
“……”
เสียงการสนทนาดังไปทั่ว
“เสี่ยวจวิน นี่มันเกิดอะไรขึ้น” หลินลี่เปิ่นถามเสียงลึก สีหน้าดูแย่เล็กน้อย
“พ่อ เขาพูดไปเรื่อย ลูกปัดหินซีชิ้นนี้เป็นของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์.....”