ตอนที่ 1739
บทที่ 1740 ใจหญิงร้ายกาจ
October 21, 2026
ในลายเส้นนักบุญ
เยี่ยชิวหลับตา รู้สึกถึงลมที่พัดผ่านหู เขาเปลี่ยนใจสื่อสารกับเหล่าจิ่วว่า “เหล่าจิ่ว สบายดีไหม?”
“ไม่ต้องห่วง ฉันยังมีชีวิตอยู่” น้ำเสียงของเหล่าจิ่วดูแข็งกร้าว แต่เสียงของเขาอ่อนแอมาก
“เหลาจิ่ว ขอบคุณ!” เยี่ยชิวกล่าวขอบคุณ
เหล่าจิ่วกล่าวว่า “คนที่มาจากนิกายหยินหยางกำลังไล่ตามตู๋กู ฉันสอนขั้นทงเสินให้กับตู๋กู เขาควรจะสามารถหลบหนีได้”
“แม้ว่าฉันจะช่วยให้คุณกำจัดนักบุญได้ แต่ก็ยังมีนักบุญสองคนกำลังมาทางนี้ ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพวกเขา”
“เจ้าหนู คุณยังไม่พ้นอันตรายแล้ว”
ใบหน้าของเยี่ยชิวเปลี่ยนไปอย่างจริงจัง
เหล่าจิ่วกล่าวต่อ “แต่คุณไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป ฉันคุยกับจิ้งจอกน้อยแล้ว เธอจะช่วยคุณในช่วงเวลาวิกฤติ”
จิ้งจอกน้อย?
“คุณหมายถึงจิ้งจอกขาวตัวน้อยเหรอ?” เยี่ยชิวประหลาดใจ “การฝึกฝนของมันต่ำกว่าของฉัน จะช่วยฉันได้อย่างไร?”
“อย่าประมาทเธอ เธอจะสร้างความประหลาดใจให้กับคุณ เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่” เหล่าจิ่วหัวเราะเบาๆ “บางครั้งฉันอิจฉาคุณนิดหน่อย แต่โชคของคุณช่างดีจริงๆ!”
เยี่ยชิวกลอกตา ถูกไล่ล่าโดยนักบุญที่แข็งแกร่ง และยังเรียกมันว่าโชคดีเหรอ?
เหล่าจิ่วกล่าวว่า “ฉันจะไม่คุยกับคุณอีกต่อไป ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะต้องจำศีล จำไว้ รีบหาร่างกายของฉัน ตราบใดที่ร่างกายของฉันสมบูรณ์ ฉันจะได้ไม่ต้องหนีไปแบบนี้อีก”
“ตกลง” เยี่ยชิวเห็นด้วย
“ขอให้โชคดีนะ” เหล่าจิ่วพูดจบและหลับลึก
อีกสักครู่
เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยลงจอด ลืมตา และพบว่าตัวเองอยู่ในถิ่นทุรกันดารรกร้าง
“เจ้าหนู เหล่าจิ่วคือใครกันแน่? เขาทำลายอันไจ้เทียนจริงๆ น่าทึ่งมาก!” อมตะชางเหม่ยอุทานด้วยความตกใจ
“ฉันไม่แน่ใจเกี่ยวกับภูมิหลังของเหล่าจิ่ว แต่การฝึกฝนของเขาน่าจะทรงพลังมากก่อนที่เขาจะถูกแยกชิ้นส่วน” เยี่ยชิวกล่าว “ผู้เฒ่า เราอยู่ห่างจากหนานหลิ่งมากแค่ไหน?”
อมตะชางเหม่ยตอบว่า “มันค่อนข้างไกล เราจำเป็นต้องเปิดใช้ลายเส้นนักบุญหลายสิบครั้ง ก่อนที่เราจะไปถึงหนานหลิ่ง"
“อย่ารอช้า รีบไปกันเถอะ” เยี่ยชิวกล่าว “มีนักบุญสองคนไล่ตามเรา”
อมตะชางเหม่ยเปิดใช้งานลายเส้นนักบุญอย่างรวดเร็ว
ด้วยหินวิญญาณจำนวนมากในมือ พวกเขามีเพียงพอที่จะเปิดใช้งานลายเส้นนักบุญได้หลายร้อยครั้งหากจำเป็น
ในไม่ช้า ทั้งสองก็กระโดดเข้าไปในลายเส้นนักบุญและจากไป
ไม่ถึงสิบวินาทีหลังจากที่ร่างของพวกเขาหายไป ร่างสองร่างก็โผล่ออกมาจากรอยแตกในอากาศ คือ หลี่เจาฮุยและหนานกงจิงหยุน
“ไอ้เด็กบ้า ดูดีแต่ไร้ประโยชน์” หนานกงจิงหยุนกล่าว
“คุณหมายความว่าอย่างไร?” หลี่เจาฮุยรู้สึกสับสน
หนานกงจิงหยุนหัวเราะคิกคัก “ผู้ชายที่วิ่งเร็ว ก็เร็วในด้านอื่นเช่นกัน”
ปากของหลี่เจาฮุยกระตุก คิดกับตัวเองว่า ฉันเป็นนักบุญ ความเร็วของฉันเร็วกว่าเด็กคนนั้นด้วยซ้ำ
หนานกงจิงหยุนสังเกตเห็นท่าทางของหลี่เจาฮุย จึงยิ้มเล็กน้อย และก็ยื่นมือเรียวออกมาลูบใบหน้าของหลี่เจาฮุย
ทันใดนั้น หลี่เจาฮุยก็ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว และคำพูดของเขาก็พูดติดอ่าง “นางฟ้าหนานกง คุณ คุณกำลังทำอะไรอยู่?”
“ฉันสวยไหม?” หนานกงจิงหยุนถามด้วยรอยยิ้มอันมีเสน่ห์
หลี่เจาฮุยบีบรอยยิ้มแล้วพูดว่า “คุณเป็นนางฟ้าที่ไม่มีใครเทียบได้ในรายการนางฟ้าสวรรค์เมื่อคุณยังเด็ก ตอนนี้คุณสวยยิ่งขึ้น”
“แล้วคุณชอบฉันไหม?” หนานกงจิงหยุนจงใจลดร่างกายของเธอลงเมื่อพูด คลื่นสีขาวของเธอพลุ่งพล่าน สายลมอันหอมกรุ่นกระทบใบหน้าของหลี่เจาฮุย ทำให้เขาอดกลืนไม่ได้
“เอาน่า คุณชอบฉันหรือเปล่า?” หนานกงจิงหยุนเล่นกับผมของเธอ ดวงตาที่อ่อนหวานของเธอเย้ายวนใจมาก
“นางฟ้าหนานกง โปรดอย่าแกล้งฉัน” หลี่เจาฮุยยิ้มอย่างขมขื่น “ไล่ตามเยี่ยฉังเซิงต่อไป หากเขาหลบหนี เทียนจุนจะตำหนิเรา”
“ไม่ต้องกังวล แม้ว่าเด็กคนนั้นจะใช้ลายเส้นนักบุญเพื่อหลบหนี แต่ด้วยการฝึกฝนของเรา มันจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะไล่ตามเขา” หนานกงจิงหยุนกล่าวขณะที่เธอพูด แขนของเธอก็โอบรอบคอของหลี่เจาฮุยแล้ว และเธอก็พูดอย่างเสน่หาว่า “เหล่าหลี่ คุณชอบฉันจริงๆ เหรอ?”