ตอนที่ 1742
บทที่ 1743 จิ้งจอกขาวเปลี่ยงร่าง
October 21, 2026
เยี่ยชิวคิดว่าเขาคงคิดผิด เขาขยี้ตาและมองดูใกล้ๆ เพื่อยืนยันว่าเป็นจิ้งจอกขาวตัวน้อยลงมือจริงๆ
“การฝึกฝนของมันต่ำกว่าของฉัน มันจะทำให้มหาอำนาจนักบุญล้มได้อย่างไร?”
เหตุผลที่เยี่ยชิวไม่สังเกตเห็นระดับพลังยุทธ์ของจิ้งจอกขาวตัวน้อยในตอนแรก ก็เพราะเมื่อสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเคลื่อนไหว มันไม่ได้ปล่อยออร่าอันทรงพลังออกมา มันเป็นเพียงหมัดธรรมดาที่ส่งหนานกงจิงหยุนให้กระเด็นไป
“เป็นไปได้ไหมว่า มันซ่อนการฝึกฝนที่แท้จริงไว้?”
“มันต้องเป็นอย่างนั้น!”
“ไม่เช่นนั้น หากฉันไม่เปิดกระเป๋าเฉียนคุน มันก็จะไม่สามารถออกมาได้ด้วยตัวเอง”
ทันใดนั้น ร่างของจิ้งจอกขาวตัวน้อยก็ปรากฏขึ้นจากอากาศ และกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเยี่ยชิว
“จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง!”
ในอากาศ หลี่เจาฮุยมองเห็นจิ้งจอกขาวตัวน้อยและมีเจตนาฆ่าฉายแววอยู่ในดวงตา
จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจบนไหล่ของเยี่ยชิวว่า “เป็นอย่างไรบ้าง เยี่ยฉังเซิง? ฉันน่าทึ่งไหม?”
“น่าทึ่งมาก” เยี่ยชิวพยักหน้าอย่างเชื่องช้า รู้สึกเหมือนกำลังฝันและไม่เป็นจริงแม้แต่ตอนนี้
“ไม่มีอะไรหรอก คุณยังไม่เห็นพลังที่แท้จริงของฉัน” จิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าวอย่างมั่นใจ
อมตะชางเหม่ยพูดกับจิ้งจอกขาวตัวน้อยว่า “ทำไมคุณไม่ลงมือก่อนหน้านี้ล่ะ? ฉันเกือบจะตายแล้ว"
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันแสดงทัน คุณคงตายไปนานแล้ว” จิ้งจอกขาวตัวน้อยโต้กลับ “เหตุผลที่ฉันไม่ทำก่อนหน้านี้ ก็เพราะเยี่ยฉังเซิงไม่เชื่อในความแข็งแกร่งของฉัน”
“ถ้าฉันไม่ไว้ใจคุณ ฉันจะฝากชีวิตกับคุณตอนนี้เหรอ” เยี่ยชิวรีบกลับมาสู่ความเป็นจริงและถามอย่างสงสัย “สุนัขจิ้งจอกตัวน้อย ระดับพลังยุทธ์ของคุณคือเท่าไหร่กันแน่?”
“ฉันไม่ใช่จิ้งจอกตัวน้อย ฉันคือจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง!” จิ้งจอกขาวตัวน้อยเน้นย้ำโดยกระพริบตาเหมือนสุนัขจิ้งจอกอย่างเจ้าชู้ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ลองทายดูสิว่า ฉันเป็นผู้ฝึกฝนระดับไหน?”
“คุณไม่ใช่นักบุญใช่ไหม?” เยี่ยชิวกล่าว จากนั้นส่ายหัวก่อนที่จิ้งจอกขาวตัวน้อยจะตอบ “เป็นไปไม่ได้ หากคุณเป็นนักบุญ คุณจะไม่สามารถเข้าไปในภูเขาอมตะได้”
“หรือคุณอยู่ขั้นทงเสินสูง”
เยี่ยชิวรู้ว่าอัจฉริยะบางคนสามารถข้ามขั้นเพื่อต่อสู้กับศัตรูได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาสามารถทำได้ด้วยตัวเอง บางทีจิ้งจอกขาวตัวน้อยอาจเป็นอัจฉริยะในหมู่เผ่าปีศาจ
“ไม่ แม้แต่ผู้ฝึกฝนขั้นทงเสินก็ไม่สามารถเข้าสู่ภูเขาอมตะได้ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ขั้นทงเสินเช่นกัน"
เยี่ยชิวหันศีรษะและจ้องมองไปที่จิ้งจอกขาวตัวน้อย แล้วถามว่า “คุณเชี่ยวชาญเทคนิคลับบางอย่างในการระงับระดับพลังยุทธ์ของคุณ ซึ่งทำให้คุณสามารถเข้าสู่ภูเขาอมตะได้?”
จิ้งจอกขาวตัวน้อยหัวเราะคิกคักและพูดว่า ”ฉันไม่ได้บอกคุณ“
ขณะนั้น เสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยวของหนานกงจิงหยุนก็ดังก้องกังวาน
“เยี่ยฉังเซิงสมรู้ร่วมคิดกับเผ่าพันธุ์ปีศาจจริงๆ คุณไม่รู้หรือว่าทุกคนต้องการกำจัดเผ่าพันธุ์ปีศาจ?”
เยี่ยชิวเหลือบมองสภาพที่น่าสังเวชของหนานกงจิงหยุน และพูดด้วยรอยยิ้ม “ในความคิดของฉัน เผ่ามนุษย์บางคนสมควรได้รับความตายมากกว่าเผ่าปีศาจ เช่นคุณ”
“พูดไร้สาระ อย่าคิดว่าฉันจะฆ่าคุณไม่ได้แม้ว่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางจะช่วยคุณก็ตาม” หนานกงจิงหยุนจับจ้องไปที่สุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวน้อย ดวงตาของเธอน่ากลัวราวกับมีด และพูดอย่างเย็นชา “ปีศาจจิ้งจอกเหม็น นี่เป็นวิธีของคุณที่จะเผาฉันด้วยไฟปีศาจก่อนหน้านี้เหรอ?”
“ฮึ่ม คุณวางแผนต่อต้านฉันสองครั้ง ฉันจะไม่ปล่อยคุณไป”
“ตอนนี้ฉันจะฆ่าสัตว์อสูรตัวนี้เพื่อระบายความโกรธของฉัน”
บูม!
เจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นจากร่างของหนานกงจิงหยุน กวาดออกไปราวกับพายุ เกือบจะทำลายจิตวิญญาณดั้งเดิมของเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ย
ในช่วงเวลาวิกฤติ
”บัซ!“
แสงสีขาวนวลเล็ดลอดออกมาจากจิ้งจอกขาวตัวน้อย ห่อหุ้ม เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยทันที พวกเขาทั้งสองไม่รู้สึกถึงเจตนาฆ่าอีกต่อไป
“ขอบคุณ” เยี่ยชิวแสดงความขอบคุณ
“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน ฉันบอกไปแล้วว่า ฉันจะไม่กินขนมของคุณโดยเปล่าประโยชน์ ฉันจะปกป้องคุณ” จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างเย่อหยิ่ง
“เจ้าสัตว์อสูร วันนี้ไม่มีใครปกป้องคุณได้ ฉันจะสังหารคุณทันที” เสียงของหนานกงจิงหยุนดังราวกับฟ้าร้อง รวดเร็วและดุร้าย โจมตีโดยตรง