บทที่ 1756 การต้อนรับที่แสนพิเศษ

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยติดตามผู้อาวุโสเเพะลึกเข้าไปในภูเขาจนสุดทาง

ทั้งสองมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พวกเขาพบกับผู้คนมากมายระหว่างทาง... โอ้ะ! แต่ถ้าพูดให้ถูก คือปีศาจ

บางส่วนกลายร่างเป็นมนุษย์ และบางส่วนเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจ พวกเขารวมตัวกัน พูดคุย ไล่ล่า และต่อสู้ กันอย่างสนุกสนาน

เมื่อเห็นฉากนี้เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยก็รู้สึกผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว

ความรู้สึกนี้เปรียบเสมือนคนที่อยู่ในเมืองมาเป็นเวลานานแล้วจู่ๆ ก็มาถึงหมู่บ้านบนภูเขาอันเงียบสงบที่แม้แต่อากาศก็ยังหอมหวาน

“เผ่าปีศาจเป็นสถานที่ที่วิเศษมาก ราวกับดินแดนสุขาวดี” อมตะชางเหม่ยกล่าวด้วยความรู้สึกปลง

ผู้อาวุโสเเพะรู้สึกสะเทือนใจและพูดว่า ถ้าหากท่านนักพรตชอบลัทธิเต๋าทีนี่ ท่านสามารถอยู่ที่นี่ตลอดไปได้"

อมตะชางเหม่ยถอนหายใจ "โอ้ ข้ายุ่งมากกับเรื่องทางโลก ข้าเกรงว่าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้"

ผู้อาวุโสเเพะยิ้มเล็กน้อยและไม่พูดอะไรต่อ

ระหว่างทางพวกปีศาจจำนวนมากเห็นเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ย พวกเขาต่างก็อยากรู้อยากเห็น โดยมองไปที่คนทั้งสองและชี้นิ้วไปที่ทั้งสองคน

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยเปรียบเสมือนดาราดังกำลังเดินบนพรมแดงซึ่งดึงดูดความสนใจได้มาก

ผู้อาวุโสเเพะอธิบายว่า "ผู้คนในเผ่าพันธุ์ปีศาจไม่ได้ออกจากหนานหลิ่งมาเป็นเวลานานแล้ว และปีศาจหนุ่มเหล่านั้นไม่เคยเห็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ ดังนั้นพวกเขาจึงยังใหม่ต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ หากมีความผิดใด ๆ โปรดอย่าถือโทษโกรธเคืองเลย"

“ไม่เป็นไร ข้าคุ้นเคยกับมันแล้วและไม่สนใจเรื่องนี้” นอกจากอมตะชางเหม่ยไม่เพียงแต่ไม่สนใจ กลับยังรู้สึกเพลิดเพลินกับมันมาก

ในอดีตตราบใดที่เขาและเยี่ยชิวอยู่ด้วยกัน ความสนใจของคนอื่นก็จะตกอยู่ที่เยี่ยชิวเสมอ และเขาก็เป็นเหมือนอากาศ

แต่ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเป็นตัวเอก

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไอ้เด็กเปรตชอบอวดตัวอยู่เสมอ รู้สึกดีจริงๆที่ได้เป็นผู้ที่ถูกสนใจ”

เมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตานับไม่ถ้วน อมตะชางเหม่ยก็ตื่นเต้นมากและตื่นเต้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็แสร้งทำเป็นเทพเจ้าและเดินเชิดหน้าขึ้น

ผู้อาวุโสเเพะเหลือบมองอมตะชางเหม่ยอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่อธิบายไม่ถูกบนริมฝีปากของเขา

เยี่ยชิวสงบมากอันที่จริงแล้วเขาเคยเห็นฉากแบบนี้หลายครั้งแล้ว

ประกายแวววาวในดวงตาของผู้อาวุโสแกะ และเขาพูดกระซิบว่า "แม้ว่าเขาจะยังเด็ก แต่เขาไม่ได้รับอิทธิพลจากโลกภายนอกง่ายๆ เด็กคนนี้มีหัวใจลัทธิเต๋าที่มั่นคงมาก"

ในขณะที่เดิน

กลุ่มปีศาจตัวน้อยเข้ามาใกล้พวกเขา ล้อมรอบ อมตะชางเหม่ย และเยี่ยชิว ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“สวัสดีพวกเจ้า!”อมตะชางเหม่ย โบกมือและทักทายปีศาจตัวน้อยด้วยรอยยิ้ม

ปีศาจตัวน้อยเพิกเฉยต่อเขาและพูดคุยกันอย่างเงียบ ๆ

“พวกมันเป็นปีศาจแบบไหน ทำไมข้าไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อน”

“ในความคิดของข้า เนื่องจากพวกมันตัวเล็กมาก พวกมันน่าจะมาจากเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอ”

“โดยเฉพาะคนที่สวมเสื้อคลุม เขาดูน่าเกลียดมาก…”

อาจารย์ฉางเหม่ยแทบจะสำลักเลือดออกมาเต็มปาก และอดไม่ได้ที่จะถามว่า "ผู้อาวุโสแกะ เจ้าไม่ใช่เผ่าปีศาจเหรอ? ทำไมเจ้าถึงพูดภาษามนุษย์ได้"

ผู้อาวุโสแกะตอบว่า "เผ่าปีศาจเคยมีภาษาของตัวเอง และถึงแม้แต่ละเผ่าพันธุ์ก็มีภาษาของตัวเองมาก่อน แต่เมื่อหลายปีก่อน นักปราชญ์จากเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ได้มายังเผ่าปีศาจ"

เมื่อกล่าวถึงปราชญ์ ผู้อาวุโสแกะได้มองด้วยความเคารพและพูดต่อ "ปราชญ์เผยแพร่อารยธรรมของมนุษย์มายังที่นี่ ปีศาจให้อ่าน และแยกแยะสิ่งถูกผิด ภายใต้อิทธิพลของเขา เผ่าปีศาจค่อยๆ เริ่มพูดคุยกันด้วยภาษาอารยธรรมของมนุษย์ "

“เมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนก็ลืมภาษาของกลุ่มปีศาจไปแล้ว”

“นักปราชญ์จากเผ่าพันธุ์มนุษย์สามารถกล่าวได้ว่าเป็นผู้มีพระคุณต่อเผ่าปีศาจ นอกเหนือจากการเผยแพร่อารยธรรมแล้ว การมีส่วนร่วมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือการมอบรูปปั้นให้กับเผ่าปีศาจ…”

เมื่อมาถึงจุดนี้ ผู้อาวุโสแกะก็หุบปากทันที

“เจ้าหยุดทำไม พูดต่อไปสิ!” อมตะชางเหม่ยเร่งเร้า

“เรื่องนั้นผ่านมานานแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องพูดถึงมันอีกแล้ว” ผู้อาวุโสแกะกล่าวว่า “มีคำพูดในเผ่าพันธุ์มนุษย์ว่าคำพูดของเด็กๆ นั้นไม่มีการควบคุม โปรดอย่าเป็นเหมือนเผ่าปีศาจตัวน้อยเหล่านี้เลย”

“เจ้าพูดไปแล้วว่าคำพูดของเด็ก ๆ นั้นไร้การควบคุม นักลัทธิเต๋าผู้น่าสงสารจะมีความรู้เท่าพวกเขาได้อย่างไร” หลังจากพูดจบอมตะชางเหม่ยก็มีสีหน้าดุร้ายและกัดฟันใส่เหล่าปีศาจตัวน้อย

อย่างไรก็ตาม เหล่าปีศาจตัวน้อยมีความกล้าหาญมากและไม่มีใครกลัว