ตอนที่ 1757
บทที่ 1759 หลงผู้ซ่าที่น่าสังเวช
October 21, 2026
เยี่ยชิวมองเห็นฉากนี้ หวังว่าโลกใบนี้จะไม่วุ่นวายเพราะความต้องการของตัวเอง พูด : “ผู้หญิงทุกคน พวกคุณไม่ต้องเขินอาย รีบเข้าไปได้เลย”
ในไม่ช้า หญิงสาวทั้งสี่คนกดอมตะชายเหม่ยเอาไว้ทันที ซุกตัวอยู่ข้างตัวเขา
หน้าผากของอมตะชางเหม่ยเต็มไปด้วยเหงื่อ นั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว ต่อว่าเยี่ยชิว : “เจ้าเด็กเหลือขอ นายแกล้งฉัน”
“นี่จะเรียกว่าแกล้งคุณได้ยังไง หลายวันที่ผ่านมาหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย ผมแค่อยากให้คุณผ่อนคลายนิดหน่อย” เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม : “ตาเฒ่า ไม่ต้องประหม่า”
“ฮึ สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยพบเห็นสักหน่อย ฉันไม่ประหม่าหรอก” อมตะชางเหม่ยปากแข็ง
“ใช่ไหม” เยี่ยชิวพูดกับปีศาจสาวคนหนึ่ง : “นั่งบนตัก”
ปีศาจสาวคนหนึ่งรีบไปนั่งบนตักของอมตะชางเหม่ยทันที อมตะชางเหม่ยตกใจจนตัวสั่นไปหมด
“ตาเฒ่า ตอนที่อยู่ในโลกมนุษย์ คุณบอกว่าต้องการหาสองคนตลอดไม่ใช่เหรอ”
“ตอนนี้หาให้คุณสี่คน”
“พอใจไหม”
เยี่ยชิวถามด้วยรอยยิ้ม
อมตะชางเหม่ยต่อว่า : “พอใจบ้าอะไร ฉันเป็นผู้บำเพ็ญธรรม เกือบจะถูกนายทำลายแล้ว”
เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม : “ไม่ขนาดนั้น ฝึกฝนลำบาก การพักผ่อนอย่างเหมาะสมจะเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝน”
ผู้อาวุโสแกะได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาเป็นประกาย พูด : “น้องเยี่ย ดูเหมือนว่าพวกเราจะเดินเส้นทางเดียวกัน!”
แกเป็นปีศาจ ฉันไม่มีทางเดินเส้นทางเดียวกับแกหรอก
“น้องเยี่ย ท่านสนใจผู้หญิงคนไหน เลือกได้เลย” ผู้อาวุโสแกะพูด
“ไม่ว่าคนไหน ผมก็สามารถเลือกได้หมดเลยเหรอ” เยี่ยชิวถาม
“แน่นอน” ผู้อาวุโสแกะพูด : “ท่านเป็นแขกของกษัตริย์ เพียงแค่ท่านสนใจ เลือกได้เต็มที่เลย”
“ผมต้องการเธอ” เยี่ยชิวพูด
ผู้อาวุโสแกะมองไปตามทิศทางที่เยี่ยชิวชี้ไปหนึ่งที ใบหน้าแข็งทื่อไปเลย เพราะว่าคนที่เยี่ยชิวชี้คือผู้อาวุโสกระต่าย
ผู้อาวุโสกระต่ายพูดด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ : “คุณชายท่านนี้ ข้าอายุปูนนี้แล้ว อายุมากแล้ว เทียบกับแม่นางอายุน้อยเหล่านั้นไม่ได้”
“คำพูดนี้ผิดแล้ว ผู้อาวุโสกระต่ายมีเสน่ห์ที่ไม่มีใครเทียบได้ ชนะใจผม” เยี่ยชิวตบขาของตัวเอง พูดด้วยรอยยิ้ม : “ผู้อาวุโสกระต่าย มานั่งที่นี่”
“เอ่อ.....” ผู้อาวุโสกระต่ายเหลือบมองผู้อาวุโสแกะหนึ่งที
อีกฝ่ายเต็มไปด้วยความขมขื่น
ช่วงเวลาที่พวกเขากำลังลำบากใจ เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม : “มีคำพูดโบราณในบ้านเกิดของพวกเรา สุภาพบุรุษผู้ไม่พรากความรักใคร่ไป”
“อันที่จริง เมื่อกี้ผมล้อเล่นเท่านั้น ผู้อาวุโสทั้งสองท่านอย่าได้ถือสาเลย”
“ผู้อาวุโสแกะ บ้านเกิดของพวกเรายังมีคำโบราณอีกหนึ่งประโยค เรียกว่าการลงมือทำนั้นสำคัญกว่าความหวั่นไหว”
“เมื่อดอกบานก็ต้องตัดทิ้ง อย่ารอจนไม่เหลือดอก”
ผู้อาวุโสแกะเข้าใจคำพูดของเขา อุทาน : “ขอบคุณน้องเยี่ยที่ให้คำแนะนำ น้องชายอย่างนายคนนี้ฉันคบเป็นเพื่อนแน่นอน”
หลังจากนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะเต็มไปด้วยความกล้า ชี้ไปที่ข้างๆตัวเอง พูด : “ผู้อาวุโสกระต่าย มานั่งตรงนี้”
ผู้อาวุโสกระต่ายไม่มีความลังเลใดๆ มานั่งข้างผู้อาวุโสแกะโดยตรง ขยิบตาหนึ่งที พูดอย่างมีเสน่ห์ : “เจ้ามันแกะบ้า ข้ารอเจ้ามานานมากแล้ว ในที่สุดเจ้าก็เปิดช่องให้สะที”
“น้องเยี่ย ขอบคุณ”
“ถ้าหากเจ้าต้องการให้ข้าช่วยอะไรในอนาคต พูดได้เลย”
“ได้” เยี่ยชิวหัวเราะ
นับตั้งแต่หลังจากที่เข้ามา เขาก็แอบสังเกตอย่างเงียบๆตลอด พบว่าผู้อาวุโสแกะแอบมองผู้อาวุโสกระต่ายเป็นครั้งคราว ผู้อาวุโสกระต่ายก็แอบมองผู้อาวุโสแกะเป็นครั้งคราวเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนแอบรักอีกฝ่าย เพียงแค่ต่างไม่มีการแสดงความในใจให้อีกฝ่ายเท่านั้น เยี่ยชิวทำให้ความฝันของปีศาจกลายเป็นจริง
“ใช่แล้ว น้องเยี่ย ผู้หญิงเหล่านี้ท่านสนใจคนไหนหรือ ไม่มีล่ะก็ ข้าจะจัดการให้เจ้าอีกครั้ง จะทำให้เจ้าพอใจอย่างแน่นอน” ผู้อาวุโสแกะพูด
เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม : “ผู้หญิงเหล่านี้ยอดเยี่ยมอย่างมาก ผมสนใจทั้งหมด”
“ความหมายของเจ้าคือ.....”
“ผมเอาทั้งหมด!”
ผู้อาวุโสแกะพูดด้วยเสียงหัวเราะ : “น้องเยี่ยเป็นคนที่อารมณ์อ่อนไหวจริงๆ น่านับถือ”
“ผู้หญิงทุกคน เข้ามาทั้งหมดเลย”
“น้องเยี่ยไม่เพียงแต่เป็นน้องชายของข้า ยิ่งกว่านั้นเป็นเพื่อนกับกษัตริย์ พวกเจ้าจะต้องดูแลน้องเยี่ยเป็นอย่างดี”
ภายใต้คำสั่งของผู้อาวุโสแกะ ปีศาจสาวเหล่านั้นมาล้อมเยี่ยชิวเอาไว้ทั้งหมด
“ผู้อาวุโสกระต่าย เอาเหล้าวิญญาณที่ดีที่สุดของเผ่าปีศาจของพวกเราออกมา” ผู้อาวุโสแกะตบผู้อาวุโสกระต่าย
“ล้วนแล้วถึงเวลานี้แล้ว ยังจะเรียกผู้อาวุโสกระต่ายอีก” ผู้อาวุโสกระต่ายแสร้งทำเป็นโกรธ
ผู้อาวุโสแกะเข้าใจ : “น้องกระต่าย～”