บทที่ 1802 นายน้อยเยี่ย ฉันอยากเป็นหลานชายของคุณ

เยี่ยชิวสะดุ้ง

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขาก็พบชายชราคนหนึ่งอยู่ตรงหน้าเขา

ชายชรามีรูปร่างผอมเพรียวมาก มีผิวหนังแห้งติดกระดูก และดูเหมือนเขาค่อนข้างแก่ ริ้วรอยบนใบหน้าดูเหมือนเปลือกไม้แห้ง เบ้าตาที่ยุบลงและปากที่บูดบึ้งเผยให้เห็นฟันสีดำสองสามซี่

เยี่ยชิวเหงื่อออกด้วยความตกใจ เพราะเขาไม่เคยสังเกตเห็นใครเลยในขณะที่อยู่ในเตาสมบัติเป็นเวลานาน

เยี่ยชิวกำหมัดแน่น มองดูชายชราอย่างระมัดระวังและถามว่า “คุณเป็นใคร?”

ชายชราหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า “เรียกฉันว่าบรรพบุรุษก็ได้”

ปัง!

เยี่ยชิวไม่ลังเล ชกหน้าชายชราโดยตรง ทำให้เขาล้มไปข้างหลัง

“สารเลว กล้าดียังไงมาตีฉัน คุณกินหัวใจหมีและน้ำดีของเสือดาวหรือเปล่า?”

ชายชราสาปแช่งและบ่นขณะที่เขาจับหน้านอนอยู่บนพื้น

เยี่ยชิวเหลือบมองหมัดของเขาเอง รู้สึกสับสน เมื่อเขาโจมตีตอนนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนตีฝ้าย แต่ชายชรากลับล้มลง

“ผู้อาวุโสคนนี้น่าสงสัย”

เยี่ยชิวหรี่ตาลงแล้วถามอีกครั้งว่า “คุณเป็นใครกันแน่?”

“ปู่ ไม่ใช่มนุษย์” ชายชรากล่าว

“เป็นไปได้ไหมว่าคุณเป็นปีศาจ?” เยี่ยชิวถาม

ชายชราตอบว่า “ปู่ ก็ไม่ใช่ปีศาจเหมือนกัน”

“ถ้าคุณไม่ใช่มนุษย์หรือปีศาจ ก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก” เยี่ยชิว ขว้างหมัดอีกครั้ง

“ให้ตายเถอะ ยังอยากตีฉันอีกเหรอ? ดูเหมือนว่า ถ้าฉันไม่แสดงพลังออกมา คุณคงคิดว่าฉันเป็นแมวป่วย!” ทันใดนั้นร่างของชายชราก็หายไปจากพื้น ทำให้หมัดของเยี่ยชิวตกลงไปในอากาศ

ไปไหน?

เยี่ยชิวมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นเงาของชายชรา เขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงร่องรอยของการมีอยู่ของเขาด้วยซ้ำ

ชายชราดูเหมือนจะหายตัวไปในอากาศบางๆ

“ชายชราคนนี้ไม่ธรรมดา” เยี่ยชิวกำหมัดแน่น ร่างกายของเขาตึงเครียด ไม่กล้าที่จะประมาท

“เด็กน้อย ปู่อยู่ตรงนี้แล้ว” ทันใดนั้น เสียงของชายชราก็ดังมาจากข้างๆ เยี่ยชิว

เยี่ยชิวหันศีรษะทันที และพบว่าใบหน้าของชายชราอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสามเซนติเมตร เขาพุ่งไปข้างหน้า

“ปัง!”

เยี่ยชิวกระแทกเข้ากับอากาศขณะที่ร่างของชายชราหายไปอีกครั้ง

“คุณคิดว่าคุณจะซ่อนตัวจากฉันได้จริงๆ เหรอ คิดว่าฉันจะหาคุณไม่เจอเหรอ?” เยี่ยชิวตะคอกอย่างเย็นชาและเปิดใช้งานดวงตาสวรรค์

ทันใดนั้น เขาก็เห็นชายชราคนนั้น

ชายชราซ่อนตัวอยู่ในหมอกหนา ยืนสูงไม่ถึงห้าฟุต เท้าเปล่า ดูเหมือนขอทานแก่ๆ

“โห่!”

เยี่ยชิวสะบัดนิ้ว ส่งดาบชี่ฟันไปทางชายชรา

ดาบนี้ไม่เพียงแต่มีพลังอันยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่ยังมีความเร็วที่เหลือเชื่ออีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ดาบชี่จะโจมตีชายชรา ร่างของเขาก็หายไปพร้อมกับเสียงดัง

“ฮิฮิ...…เจ้าเด็กสารเลว ค้นพบที่ซ่อนของฉันแล้วจริงๆ น่าสนใจทีเดียว” เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกของชายชรายังคงอยู่ในหูของเยี่ยชิว

เมื่อเยี่ยชิวพยายามใช้ดวงตาสวรรค์เพื่อค้นหาร่างของชายชราอีกครั้ง เขาก็ตกใจ เมื่อพบว่าการมองเห็นของเขาถูกหมอกหนาทึบบังไว้

“คงเป็นคนแก่ที่เล่นกลแน่ๆ เขาเป็นใครกันแน่?”

เยี่ยชิวขมวดคิ้ว

เสียงของชายชราดังขึ้น “เจ้าเด็กสารเลว คุณยืนอยู่ที่นั่นเพื่ออะไร มาเลย ตีฉัน ตีฉันเร็วๆ สิ……“

บูม!

เยี่ยชิวเคลื่อนไหว

คราวนี้ เขาเหวี่ยงหมัดโดยตรง ไม่สนใจทุกสิ่งและปล่อยหมัดอย่างดุเดือด

“จุ๊จุ๊จุ๊ อายุยังน้อย ทักษะการชกมวยค่อนข้างดี”

“น่าเสียดาย คุณไม่ได้แตะมุมเสื้อผ้าของปู่เลย”