บทที่ 1813 พรสวรรค์ของเจ้าช่าง...ไม่ได้เรื่องจริงๆ!

เยี่ยชิวชักดาบออกมา แล้วผู้อาวุโสงูก็ขมวดคิ้วขึ้น

“นี่ไม่ใช่วิชาดาบงูทอง”

เยี่ยชิวรีบเก็บดาบของเขาแล้วยืนอยู่อย่างนั้นโดยไม่ขยับตัว ดาบดูเหมือนจะไม่มีพลังอะไรเลย

ผู้อาวุโสงูเดินไปข้างๆเยี่ยชิวแล้วปลอบโยนเขา "คุณชายเยี่ย อย่าเพิ่งท้อเลย"

“ข้าบอกเจ้าไปแล้วส่าวิชาดาบแห่งห้วงเวลานั้นยากที่จะเรียนรู้ ข้าใช้เวลามากกว่าพันปีในการเรียนรู้กระบวนท่าทั้งสิบแปด”

“แต่ถึงอย่างไรก็ตาม พรสวรรค์ของเจ้าก็เยี่ยมยอดมาก คงจะใช้เวลาเพียงไม่กี่ร้อยปีก็จะบรรลุถึงความสำเร็จของผู้อาวุโสท่านนี้…”

บู้ม!

ผู้อาวุโสงูยังไม่ทันพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงดังกึกก้อง เมื่อมองไปข้างหน้าก็เห็นว่าต้นไม้เล็ก ๆ ที่หนาเท่ากับถ้วยน้ำได้กลายเป็นต้นไม้สูงตระหง่านหนาเท่ากับหินโม่ในทันที

ฉากนี้แทบจะทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง

“หนึ่งร้อยปีผ่านไปด้วยดาบเล่มเดียว! ความเป็นอมตะ วิชาการใช้ดาบที่ดี!” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยอุทาน

ดาบเล่มเดียวผ่านไปร้อยปีหรือ?

เมื่อผู้อาวุโสงูได้ยินสิ่งนี้ เขารู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนผ่าว พอคิดว่าตอนนี้เขาได้ปลอบเยี่ยชิวแล้วแล้ว เขาหวังว่าเขาจะรอยแตกบนพื้นพอให้คลานเข้าไปในนั้นได้

มันช่างน่าอายเสียจริง

“อาจารย์ สิ่งที่ท่านเพิ่งใช้ไปไม่ใช่วิชาดาบงูทองใช่หรือไม่?” ผู้อาวุโสลิงถาม

ผู้อาวุโสวัวกลอกเปลือกตา "เจ้ายังต้องถามอีกหรอ? วิชาดาบของอาจารย์ดีกว่าวิชาดาบงูทองมาก"

“ผู้อาวุโสวัวพูดถูก วิชาดาบของคุณชายเยี่ยนั้นทรงพลังมากกว่าวิชาดาบงูทองของข้าเป็นร้อยเท่า” ผู้อาวุโสงูถาม “คุณชายเยี่ย ท่านมีวิชาดาบแบบไหน?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์!"

“อะไรนะ? คุณชายเยี่ยใช้ดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์จริงๆ!” ผู้อาวุโสงูตกใจ

เยี่ยชิวมองดูพบว่านอกจากสีหน้าตกใจบนใบหน้าของผู้อาวุโสงูแล้ว การแสดงออกของผู้อาวุโสท่านอื่น ๆ ก็เป็นเรื่องปกติ

“ผู้อาวุโสงู ท่านรู้จักดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์หรือ” เยี่ยชิวถาม

“แน่นอน ข้ารู้” ผู้อาวุโสงูกล่าว “เผ่างูของเราล้วนฝึกวิชาดาบตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน วิชาดาบงูทองถูกสร้างขึ้นโดยบรรพบุรุษของข้า”

“เมื่อบรรพบุรุษของข้ายังเด็ก ข้าไม่รู้ว่าข้าได้ยินเกี่ยวกับวิชาดาบอันทรงพลังที่เรียกว่าดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์จากที่ไหน ซึ่งสามารถย้อนกลับหยินหยาง ย้อนห้วงเวลาได้ เขาได้รับแรงบันดาลใจให้สร้างวิชาดาบงูทอง ”

“คุณชายเยี่ย ข้าสงสัยว่าเจ้าเรียนรู้ดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์จากที่ไหน?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ข้าได้เรียนรู้ดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์โดยบังเอิญ"

“ โชคของคุณชายเยี่ยช่างน่าอิจฉาเสียจริง!” ผู้อาวุโสงูถอนหายใจด้วยอารมณ์ และทันใดนั้นก็มีความคิดเกิดขึ้นในใจของเขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "เนื่องจากคุณชายเยี่ยเชี่ยวชาญดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์ จึงไม่จำเป็นต้องฝึกวิชาดาบงูทอง เนื่องจากวิชาดาบของเจ้าดีกว่าข้า คุณชายเยี่ย ข้ามีเรื่องขอร้องจากใจจริง ข้าขอให้เจ้าทำมันให้สำเร็จ”

ตุบ

หลังจากที่ผู้อาวุโสงูพูดจบ เขาก็คุกเข่าลงต่อหน้าเยี่ยชิว

เช็ด อีกหรือ?

เยี่ยชิวยกเปลือกตาขึ้นแล้วถามว่า "ผู้อาวุโสงู ท่านอยากเรียนดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์หรือไม่?"

“ข้าไม่กล้า” ผู้อาวุโสงูกล่าว “ดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์เป็นศาสตร์เวทย์มนตร์ที่ไม่มีใครเทียบได้ ข้าไม่กล้าขอให้คุณชายเยี่ยสอนให้ข้า ข้าอยากวิงวอนให้คุณชายเยี่ยเป็นอาจารย์ของข้าเอง ข้าหวังว่าคุณชายเยี่ยสามารถให้คำแนะนำแก่ข้าได้ในอนาคต แค่นี้ข้าก็พอใจแล้ว”

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ผู้อาวุโสงู ท่านเป็นผู้อาวุโสของเผ่าปีศาจ ไม่จำเป็นต้องบูชาข้าในฐานะอาจารย์ของเจ้า ลุกขึ้นเร็ว ๆ นี้"

“ไม่ ได้โปรดคุณชายเยี่ย โปรดยอมรับข้าเป็นศิษย์ของท่าน” ผู้อาวุโสงูกล่าวด้วยสีหน้าจริงใจ

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ผู้อาวุโสงู ข้ารู้สึกละอายใจที่จะบอกว่าข้าได้เรียนรู้เพียงหนึ่งในเก้าของดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์เท่านั้น"

“หากท่านอยากเรียน อย่างนั้นข้าจะสอนท่าน”

"จริงหรือ?" ผู้อาวุโสงูดีใจมาก จากนั้นเขาก็ปรับสีหน้าให้ตรงขึ้นและพูดอย่างเคร่งขรึม "ได้โปรดคุณชายเยี่ย โปรดรับข้าเป็นศิษย์ของท่านด้วย"

"นี่..." เมื่อเยี่ยชิวลังเล ก็มี "ตุบ" และอีกคนคุกเข่าลงตรงหน้าเขา