บทที่ 1819 คำขอร้องที่แสนพิเศษ

ช่วงเวลาสำคัญ

"อ้ากก……"

จู่ๆ เยี่ยชิวก็ตะโกนขึ้น ทำให้สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยตกใจ

“ข้าเจ็บ เจ้าเรียกอะไร”

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่แล้วก็เห็นเยี่ยชิวเอามือกุมหัวด้วยสีหน้าดุร้าย

“เจ้าเป็นอะไรหรือ?” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“จิตวิญญาณของข้าเจ็บปวดมาก...” ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดจบ เปลือกตาของเขาก็กลอกขึ้นและหมดสติไป

“เอ่อ...ยังไม่ทันได้เริ่มเลย ก็จบแล้วหรือ?”

สุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวน้อยตกตะลึงและรีบประคองเยี่ยชิวขึ้นมา หลังจากมองดูใกล้ๆ เขาก็รู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง

"เป็นความผิดของข้าทั้งสิ้น"

“ข้าคิดว่าร่างกายของเขาเทียบได้กับร่างกายของนักบุญธรรมดา ดังนั้นเขาจึงสามารถอยู่กับข้าได้ แต่ข้าไม่ได้สนใจว่าจิตวิญญาณของเขาอ่อนแอเกินไป”

“โชคดีที่มันเพิ่งเริ่มต้น ไม่เช่นนั้นข้าคงฆ่าเขาตายไปแล้ว”

เมื่อสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยนึกถึงสิ่งนี้ นางก็มองดูเยี่ยชิวในอ้อมแขนของนาง น้ำตาไหลออกมาจากหางตา และใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ฉันขอโทษฉังเซิง เป็นความผิดของข้าเองทั้งหมด ฮรือ ฮรือ ฮรือ...”

สุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวเล็กร้องไห้อยู่พักหนึ่งแล้วบินขึ้นไป ก่อนจะวางเยี่ยชิวลงบนเตียงวิญญาณขนาดใหญ่เบา ๆ เขากดหน้าผากของเยี่ยชิวด้วยมือเดียว และพลังงานอันสง่างามก็หลั่งไหลเข้ามา

หลังจากนั้นไม่นาน

เยี่ยชิวก็ค่อยๆลืมตาขึ้น ในสายตาเขา เห็นสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยที่มีดอกลูกท้อและสายฝน

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ้ารู้สึกดีขึ้นหรือไม่” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยถามด้วยความห่วงใย

“ข้าไม่เป็นไร...” ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดจบ สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยก็เริ่มสะอื้นด้วยเสียงแผ่วเบา และขอโทษพร้อมกับร้องไห้ออกมา “ฉังเซิง ข้าขอโทษ ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของข้าเอง ข้าเกือบจะทำร้ายเจ้าแล้ว ฮรือ ฮรือ ฮรือ..."

“หยุดร้องไห้ได้แล้ว” เยี่ยชิวลุกขึ้นนั่งแล้วโอบกอดสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนของเขา ในขณะที่ช่วยนางเช็ดน้ำตาอยู่นั้น เขาก็ถามขึ้นว่า “เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมข้ารู้สึกเหมือนจิตวิญญาณกำลังจะระเบิด แล้วทำไมข้าถึงหมดสติ?”

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "แม้ว่าร่างกายของเจ้าจะแข็งแกร่ง แต่ระดับขั้นของเจ้าอ่อนแอเกินไป ดังนั้นวิญญาณของเจ้าจึงไม่สามารถทนข้าได้ ... "

เมื่อสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดเช่นนี้ เสียงของเขาก็เบาลง และเขาพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ "ข้าขอโทษ ความคิดที่ไม่ดีของข้าเองที่แทบจะฆ่าเจ้าได้"

“ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดแล้ว” เยี่ยชิวเหลือบมองจิ้งจอกขาวตัวน้อยแล้วถามว่า “เจ้าผิดหวังหรือไม่?”

“ก็ไม่หรอก เพียงแต่ว่าเป็นคนริเริ่มเองครั้งแรก ข้าไม่ได้คาดหวังผลลัพธ์เช่นนี้ ข้า…” ก่อนที่สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยจะพูดจบ ปากของนางก็ถูกปิดโดยเยี่ยชิว

“อู อู อู... ฉังเซิง เจ้าต้องพักผ่อนแล้ว อย่า…” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างคลุมเครือ

เยี่ยชิวไม่สนใจ เขายกมือขึ้นและลดมือลง

ในไม่ช้า สุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวน้อยก็ตกลงไปในอ้อมแขนของเยี่ยชิวราวกับก้อนโคลน ปล่อยให้เขาทำทุกอย่างที่เขาทำ

ตอนนี้เยี่ยชิวได้ขจัดความกังวลทั้งหมดออกไปแล้ว น่าเสียดายที่เขายังไม่สามารถกินเจ้าสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยนี้ได้

มันต้องใช้เวลาสักพัก

เยี่ยชิวหยุดการกระทำทั้งหมดลง

“ฉังเฉิง เจ้าช่างเลวยิ่งนัก ข้า...”

สุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวน้อยซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของเยี่ยชิวอย่างเขินอายเหมือนแมวแรคคูนตัวน้อยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา

เยี่ยชิวจึงถามว่า "ข้าจำได้ว่า ชื่อที่แท้จริงของเจ้าคือไป๋หู ใช่หรือไม่?"

“ใช่แล้ว” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยฮัมเพลงเบา ๆ แล้วพูดว่า “นี่เป็นชื่อที่ดีไม่ใช่หรือ ฉังเซิง ทำไมเจ้าไม่ตั้งชื่อให้ข้าล่ะ”

เยี่ยชิวเองก็ตั้งใจไว้อย่างนั้น

“หรือจะเรียกข้าว่าไป๋…” เยี่ยชิวหยุดกะทันหัน เขากลืนคำว่า “เจีย” กลับไปแล้วถามว่า “เจ้ามีชื่อเล่นอื่นอีกหรือไม่”

“ใช่แล้ว” จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูด “ชื่อเล่นของฉันคือเหม่ยเอ๋อร์”

เหม่ยเอ๋อร์?

“ชื่อนี้เหมาะกับเจ้าดี” เยี่ยชิวกล่าว “ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนชื่อของเจ้า ต่อจากนี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่า เหม่ยเอ๋อร์ ”

“เหม่ยเอ๋อร์ ข้ามีบางสิ่งที่สำคัญมากตอนนี้และข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”