บทที่ 182 ก่อกบฏ (2)

อะไรนะ!

ถูกล้อม?

ทุกคนต่างตกใจมาก

หลินซานมองคนใช้คนนั้น นึกว่าตัวเองได้ยินผิด จึงถาม "เมื่อกี้แกพูดอะไรนะ? พูดอีกทีซิ"

"ปู่สาม เรา เราถูกล้อมแล้ว ข้างนอกคฤหาสน์บนภูเขามีคนมาเยอะมาก"

ก่อนที่คนใช้จะพูดจบ ทุกคนก็ได้ยินเสียงเท้า "กรึบกรึบ"

เป็นระเบียบเรียบร้อย

สะท้านฟ้าสะเทือนดิน

ในไม่ช้า ก็มีผู้คนในชุดสูทสีดําจํานวนมากแห่กันเข้ามาในคฤหาสน์บนภูเขา ล้อมทั้งในและนอกคฤหาสน์บนภูเขาอย่างหนาแน่น

อย่างน้อยก็คงจะหลายร้อยคน

แต่ละคนสีหน้าเย็นชา แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะยั่วได้ง่ายๆ

แขกทุกคนตกใจไม่เบา

"พวกคุณเป็นใคร?" หลินซานถาม "รู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?"

แต่แล้ว ไม่มีใครตอบเขา

หลินซานถามอีกครั้งว่า "พวกคุณในนี้ใครเป็นผู้นํา? ออกมา"

ก็ยังไม่มีใครตอบ

หลินซานโมโหแล้ว พูดด้วยน้ำเสียงจะฆ่าคนว่า "วันนี้นายท่านจัดงานวันเกิดที่นี่ ฉันไม่สนใจว่าพวกคุณจะเป็นใคร ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น อย่าโทษฉันไร้ความปราณี"

ก็ยังไม่มีใครสนใจเขา

ชายชุดดำจำนวนหลายร้อยคน มองหลินซานเป็นอากาศ

หลินซานโกรธมาก อย่างน้อยเขาก็เป็นปรมาจารย์ท่านหนึ่ง ถูกเมินเฉยแบบนี้ เป็นใครก็ทนไม่ได้

หลินซานกําหมัดแน่น และพร้อมที่จะลงมือ ทันใดนั้น ก็ได้ยินท่านผู้เฒ่าหลินพูดว่า "หลินลี่กั๋ว คนเหล่านี้นายเรียกมาใช่ไหม?"

วินาทีนั้น ทุกคนก็มองไปที่หลินลี่กั๋วอย่างพร้อมเพรียง

หลินซานก็หันกลับมามองหลินลี่กั๋วด้วยสีหน้าแปลกใจ

"ใช่ คนเหล่านี้ผมเป็นคนเรียกมาเอง" หลินลี่กั๋วยอมรับตรงๆ

"นายคิดว่าแค่พวกคนไร้ความสามารถกลุ่มนี้ จะสามารถเปลี่ยนตอนจบได้เหรอ? ขอบอกนายตรงๆเลยละกัน เพียงหลินซานคนเดียว ก็ฆ่าพวกเขาได้ทุกคน" ท่านผู้เฒ่าหลินพูดอย่างดูถูก

"ผมรู้" หลินลี่กั๋วตอบ "ปู่สามสามารถตีเสมอกับผู้อมตะชางเหม่ยได้เมื่อสี่สิบปีก่อน ถือได้ว่าเป็นปรมาจารย์อันดับหนึ่งในโลกนี้"

"แล้วนายยังทําเรื่องโง่ๆพวกนี้อีกทำไม?"

"โง่เหรอ ผมไม่เห็นด้วยนะ" ใบหน้าของหลินลี่กั๋วมีรอยยิ้มขึ้นมาและพูดว่า "พ่อครับ ท่านรู้นิสัยของผมดี ท่านน่าจะรู้ว่าผมทำอะไรมักคิดมาก่อนแล้วและไม่ทำอะไรโดยไม่ได้เตรียมตัว"

"นายหมายความว่าไง?" ท่านผู้เฒ่าหลินรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

หลินลี่กั๋วยกมือขึ้น ปรบมือเบาๆ

จากนั้น ก็เห็นชายชุดดำที่ยืนอยู่แถวหน้ากว่ายี่สิบคน กระชากเสื้อผ้าออกอย่างแรง

"กรี๊ด"

วินาทีต่อมา มีเสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวดังขึ้น

สีหน้าของท่านผู้เฒ่าหลินก็หน้าเขียวทันที เพราะชายชุดดํายี่สิบกว่าคนนั้น หลังจากที่ฉีกเสื้อผ้า ก็เห็นระเบิดผูกตรงรอบเอวทั้งหมด

ไม่ใช่แค่ท่านผู้เฒ่าหลินเท่านั้นที่ตะลึง แม้แต่หลินจิงจื้อและเยี่ยชิวเองก็ยังตะลึง

"นี่คือไม้ตายของพ่อตาเหรอ? โหดจัด!"

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะมองหลินจิงจื้อ แอบคิดในใจ มิน่าล่ะวิธีการของพี่หลินจะรุนแรงขนาดนั้น ที่แท้พ่อตาสอนมานี่เอง

สองพี่น้องหลินลี่หมินและหลินลี่เปิ่นลุกขึ้นและตําหนิว่า

"พี่ใหญ่ พี่จะทําอะไร!"

"พี่จะฆ่าท่านพ่อจริงๆเหรอ?"

"พี่ยังเป็นคนของตระกูลหลินอยู่ไหม?"

"รีบบอกคนพวกนี้ถอยไป"

ก่อนหน้านี้เห็นหลินลี่กั๋วและท่านผู้เฒ่าหลินเคืองกันและกัน พี่น้องสองคนนี้ยังแอบดีใจ เพราะยิ่งท่านผู้เฒ่าหลินโกรธมากเท่าไหร่ หลินลี่กั๋วก็ยิ่งไม่ได้รับหุ้นของตระกูลหลินมากเท่านั้น

ดังนั้น พวกเขาจึงหวังว่าศึกครั้งนี้ ยิ่งทะเลาะกันหนักยิ่งดี