บทที่ 1825 โลงศพทองคำคุ้มกาย ดาบเซวียนหยวนศักดิ์สิทธิ์เสริมพลัง

เบื้องล่าง

ผู้คนต่างมองเห็นได้ชัดว่าเยี่ยชิวได้ถึงขีดจำกัดแล้ว

เหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ในเหตุการณ์ ไม่มีผู้ใดหัวเราะเยาะเยี่ยชิว ตรงกันข้าม ใบหน้าของพวกเขาปรากฏความตกตะลึงและความยำเกรงอย่างล้นเหลือ

เพราะนับตั้งแต่กำเนิดดินแดนต้องห้าม ในรอบล้านปีที่ผ่านมา ยังไม่มีผู้ใดที่อยู่ในขั้นต้งเทียนสามารถขึ้นไปถึงยอดเขาที่แปดได้เลย

เยี่ยชิวสามารถกล่าวได้ว่าเป็นบุคคลที่ไม่เคยมีมาก่อน!

“คุณชายอยู่ในขั้นต้งเทียน แต่กลับขึ้นไปถึงยอดเขาที่แปดได้ หากท่านอยู่ในขั้นทงเสิน ท่านต้องสามารถขึ้นไปถึงยอดเขาที่ยี่สิบได้อย่างแน่นอน”

ผู้อาวุโสลิงกล่าวเปลี่ยนเรื่อง “หากคุณชายขึ้นไปถึงยอดเขาอีกหนึ่งลูกก็จะเท่าเทียมกับพวกเราแล้ว”

ผู้อาวุโสสุนัขกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ระดับพลังของคุณชายเยี่ยยังอ่อนแอเกินไป เขาไม่สามารถขึ้นไปถึงยอดเขาที่เก้าได้”

บนยอดเขาที่แปด

เยี่ยชิวกัดฟันแน่น ร่างกายกระโดดขึ้นอย่างกะทันหัน เท้าเหยียบลงบนยอดเขาที่เก้า

ทันใดนั้น หมอกปีศาจหนาทึบก็ห่อหุ้มร่างของเขา เสียงร้องโหยหวนของผีและหมาป่าดังเข้ามาในหู ทำให้ขนลุกซู่

เยี่ยชิวรู้สึกเหมือนอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง ร่างกายเกือบจะแข็งไปหมดแล้ว หมอกปีศาจเหล่านั้นกลายเป็นผีร้ายน่ากลัวในสายตาของเขา พวกมันอ้าเขี้ยวเล็บออกมาเพื่อเอาชีวิตเขา

“โครมคราม!”

ภูเขาทั้งลูกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังอันมหาศาลปรากฏขึ้น

ในขณะที่เยี่ยชิวเกือบจะถูกกระแทกออกไป ทันใดนั้น โลงศพทองคำที่ซ่อนอยู่ในตาขวาของเขาก็เคลื่อนไหว

“ตูม!”

โลงศพทองคำบินออกไป ขยายขนาดอย่างรวดเร็ว ลอยอยู่เหนือศีรษะของเยี่ยชิว ก่อนปล่อยแสงสีทองลงมา

ในพริบตา ภูเขาก็เหมือนถูกหยุดไว้ หยุดการสั่นสะเทือน หมอกปีศาจที่ห่อหุ้มเยี่ยชิวก็สลายไปอย่างรวดเร็ว

เยี่ยชิวไม่รู้สึกถึงพลังหยินอีกต่อไป เขายืนอยู่บนยอดเขาที่เก้า เสื้อผ้าสีขาวพลิ้วไสวไปตามลม ดูสง่างามและบริสุทธิ์

“ขอบคุณ” เยี่ยชิวเงยหน้ามองโลงศพทองคำ แล้วกล่าวขอบคุณเบาๆ

โลงศพทองคำเหมือนได้ยินคำพูดของเขา มันสั่นเล็กน้อยเหมือนจะบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ

เมื่อเหล่าผู้อาวุโสเผ่าปีศาจเห็นภาพนี้ ต่างตกตะลึง

ไม่มีใครคาดคิดว่าเยี่ยชิวจะขึ้นไปถึงยอดเขาที่เก้าได้จริงๆ

ผู้อาวุโสสุนัขกล่าวว่า “โลงศพทองคำนั่นมาจากไหนกัน มันดูเหมือนไม่ธรรมดาเลย”

ผู้อาวุโสหมีตอบ “นั่นคือโอกาสสูงสุดแห่งภูเขาอมตะ!”

“อะไรนะ มันคือโอกาสสูงสุดแห่งภูเขาอมตะ?” ผู้อาวุโสสุนัขตกตะลึง

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะรู้ตั้งแต่แรกว่าในภูเขาอมตะมีโอกาสสูงสุด แต่ก็ไม่มีใครเคยเห็นว่าโอกาสสูงสุดนั้นเป็นอย่างไร

ผู้อาวุโสสุนัขได้สติกลับคืนมา เขามองเยี่ยชิวที่อยู่บนยอดเขาพลางกล่าว “ครั้งกระโน้น นอกจากท่านผู้นำและผู้อาวุโสหมีแล้ว พวกเราทำได้เพียงพิชิตยอดเขาที่เก้าเท่านั้น”

“คุณชายเยี่ยสามารถขึ้นถึงยอดเขาที่เก้าได้ด้วยพลังปราณขั้นต้งเทียน หากไม่ได้เห็นกับตา ฉันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด”

“คุณชายเยี่ย ท่านช่างเป็นบุคคลเหนือโลกอย่างแท้จริง!”

ผู้อาวุโสกระต่ายอุทานด้วยความตกตะลึง “ใช่แล้ว คุณชายเยี่ยเก่งกาจเกินไป!”

ผู้อาวุโสเเพะกล่าวเสริม “คุณชายเยี่ยได้รับโอกาสสูงสุดแห่งภูเขาอมตะ แน่นอนว่าท่านมีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ จะต้องก้าวไปได้ไกลกว่าพวกเรา”

สิ้นเสียง เยี่ยชิวก็เริ่มเคลื่อนไหว

คราวนี้ มีโลงศพทองคำคุ้มกาย เขาจึงดูผ่อนคลายกว่าตอนปีนเขาก่อนหน้านี้มาก

มือไขว้หลัง สีหน้ามั่นใจและสงบนิ่ง มุ่งตรงขึ้นไปอย่างไร้ความกังวล

ยอดเขาที่สิบ

ยอดเขาที่สิบเอ็ด

ยอดเขาที่สิบสอง

......

ในพริบตา เยี่ยชิวก็ปีนขึ้นไปถึงยอดเขาที่ยี่สิบ

เหล่าผู้อาวุโสตกตะลึงอีกครั้ง

เพราะผู้อาวุโสหมีเคยปีนขึ้นไปถึงยอดเขาที่ยี่สิบเช่นกัน แต่ตอนนั้นผู้อาวุโสหมีมีพลังฝีมือขั้นนักบุญแล้ว

“ถึงแม้จะมีโอกาสสูงสุดจากภูเขาอมตะคอยคุ้มกาย แต่คุณชายเยี่ยสามารถขึ้นไปถึงยอดเขาที่ยี่สิบได้ด้วยพลังปราณขั้นต้งเทียน ก็เพียงพอที่จะนับว่าเป็นประวัติศาสตร์แล้ว!” ผู้อาวุโสกระต่ายกล่าว

ผู้อาวุโสวัวแสยะยิ้ม “แค่นี้เอง ยอดเขาที่ยี่สิบสำหรับคุณชายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น”

จิ้งจอกขาวตัวน้อยยิ้มหวาน “ผู้อาวุโสหมี ดูเหมือนว่าท่านจะถูกเขาแซงแล้ว”

ผู้อาวุโสหมีกล่าวด้วยความชื่นชม “คุณชายเยี่ยช่างเป็นอัจฉริยะโดยแท้”