บทที่ 1831 จักรพรรดิเผ่าปีศาจโกรธแตกคอกัน

ก่อนที่ เยี่ยชิวจะทันเปิดใช้ทักษะ เลือดทั้งหมดในสระก็เดือดและกลิ้งอย่างต่อเนื่อง

ในเวลาเดียวกัน มังกรก็พุ่งออกมาจากสระเลือด ล้อมรอบเยียชิวและปล่อยเสียงคำรามดังสนั่น

อั้น——

"เกิดอะไรขึ้น?" เยี่ยชิวดูสับสน

เมื่อจักรพรรดิเผ่าปีศาจเห็นฉากนี้เขาก็หัวเราะแล้วพูดว่า: "เผ่ามังกรถือกำเนิดตามพรหมลิขิตแห่งฟ้าดิน มันไวต่อพลังโชคมากที่สุด ต้องเป็นพลังโชคของเผ่าปีศาจและพลังโชคของเผ่ามนุษย์ จึงดึงดูดความโปรดปราณจากมังกร

"ต้องบอกเลยว่า แกโชคดีมาก"

"ฉันค่อนข้างจะอิจฉาสักแล้ว"

"เอาล่ะ อย่าเสียเวลา รีบถ่ายพลังซะ" จักรพรรดิปีศาจเตือน

เยี่ยชิว ยืนรีบอยู่ในสระเลือดทันทีและใช้วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็ส่องแสงสีทองราวกับเทพเจ้า

ร่างมังกรนั้นก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น หลังจากล้อมรอบเยี่ยชิวไปสองสามรอบ ทันใดนั้นมันก็ทะลุผ่านหน้าผาก ของเยี่ยชิว และหายไปในพริบตา

เลือดอันล้ำค่าของมังกรเข้าสู่ร่างกายของ เยี่ยชิวตามรูขุมขนของเขา จากนั้นจึงเจาะเข้าไปในเส้นลมปราณของเขา

เยียชิว ปฏิบัติตามคำพูดของจักรพรรดิเผ่าปีศาจและนำเลือดอันมีค่าของมังกรนั่นไหลผ่านเส้นลมปราณไปสู่ดวงวิญญาณ จากนั้นจึงล้างถ่ายมันออกมาอย่างต่อเนื่อง

ไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลย เพียงแค่รู้สึกว่าจิตวิญญาณนั่นได้ดูดซับพลังงานทางจิตวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วน และมันก็สบายมาก

เพียงผ่านไปครึ่งชั่วโมงเท่านั้น เยี่ยชิวก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขาแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย

"ไม่ได้ มันช้าเกินไป"

"ด้วยบ่อเลือดมังกรที่ใหญ่เช่นนี้ ตามด้วยอัตราความเร็วในปัจจุบัน เกรงว่าต้องรอหลายปีฉันถึงจะดูดซับมันหมดได้"

"ฉันต้องคิดหาวิธีที่เร็วกว่านี้"

เยี่ยชิว คิดอยู่ครู่หนึ่งและก็มีความคิดเกิดขึ้น

"ปัง!"

ทันใดนั้น ร่างกายของ เยียชิวก็ระเบิด และร่างกายของเขาก็กลายเป็นหมอกเลือด เหลือเพียงวิญญาณเดียวที่เปียกโชกในสระเลือด

"เจ้าหนูคนนี้มีความกล้าหาญสักจริงๆ และก็โชคดีมาก ในอนาคตเขาจะต้องแซงหน้าฉันไปได้แน่นอน"

"แสงแห่งจิตสำนึกศักดิ์สิทธิ์ของฉันที่รอมาเป็นเวลาล้านปีนั้นคุ้มค่าแล้ว!"

จากนั้น ความเสียใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของจักรพรรดิเผ่าปีศาจ และเขาพูดอย่างลับๆว่า: "น่าเสียดายจริงๆ คงจะดีไม่น้อยหากฉันยังมีชีวิตอยู่และยอมรับเจ้าหนูนี้เป็นผู้สืบทอดของฉัน!"

เยี่ยชิว ใช้เลือดอันล้ำค่าของมังกรเพื่อทำให้วิญญาณของเขาสงบลง ในขณะที่แสงจิตสำนึกทางจิตวิญญาณของจักรพรรดิเผ่าปีศาจเฝ้าอยู่ข้างๆ

เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ

เพียงชั่วพริบตา สามวันสามคืนก็ผ่านไป

เลือดอันล้ำค่าของมังกรในสระหายไปแล้วครึ่งหนึ่ง ถูกจิตวิญญาณของเยี่ยชิวดูดซับ

แล้วก็ผ่านไปอีกสามวัน

สระเลือดเกือบจะหมดลงแล้ว

เลือดอันล้ำค่าของมังกรถูก เยี่ยชิวดูดซับหมดไปอย่างสมบูรณ์

"ผลลัพธ์ดีมาก จิตวิญญาณของเจ้าหนูนี้ดีขึ้นมากและไม่อ่อนแอไปกว่าวิญญาณของนักบุญแล้ว"

จักรพรรดิเผ่าปีศาจยิ้มอย่างพึงพอใจ

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายขอเยี่ยชิว ก็ฟื้นตัว

เขานั่งขัดสมาธิอยู่ในสระเลือดแห้ง โดยเข้าใจมันอย่างเงียบๆ ว่าท้ายที่สุดแล้ว จิตวิญญาณของเขาก็เพิ่มขึ้นมาก และเขายังต้องศึกษามันอย่างดีๆอีกที

จักรพรรดิปีศาจไม่ได้ขัดจังหวะและจ้องมองไปที่เยี่ยชิวต่อ

หลังจากนั้นไม่นาน

"เอ่ะ?"

ทันใดนั้นดวงตาของจักรพรรดิเผ่าปีศาจก็สว่างขึ้นราวกับตะเกียงวิเศษสองดวงที่เจาะทะลุร่างกายของเยี่ยชิว

"ทำไมเลือดของเขาถึงเป็นสีม่วง"

"เขาคือ..."

เยี่ยชิว ยังไม่รู้สีเลือดของเขานั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว จากสีทองเป็นม่วงอ่่อน

"เลือดอันล้ำค่าของมังกรเปลี่ยนเลือดของฉันงั้นเหรอ?"

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจ

"การเดินทางครั้งนี้เป็นการเก็บเกี่ยวที่คุ้มค่าจริงๆ!"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเยี่ยชิว เขาลืมตาขึ้นและรู้สึกตกใจเมื่อเห็นว่าจักรพรรดิเผ่าปีศาจอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงครึ่งเมตร