ตอนที่ 1838
บทที่ 1840 สามี รักฉันสุดหัวใจ!
October 21, 2026
อมตะชางเหม่ยหันกลับมามองเยี่ยชิวด้วยความไม่พอใจและถามว่า “ทำไมคุณถึงเรียกให้ฉันหยุด คุณต้องการอะไร?”
เยี่ยชิวตอบว่า “ฉันแค่อยากจะแจ้งให้คุณทราบว่า ฉันวางแผนที่จะออกจากเผ่าปีศาจ ในเช้าวันพรุ่งนี้เช้า”
“อะไร?” อมตะชางเหม่ยดูประหลาดใจ จากนั้นพึมพำว่า “จะจากไปเร็วๆ นี้เหรอ ฉันยังสนุกไม่พอ”
จิ้งจอกขาวตัวน้อยหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “ผู้อาวุโส หากคุณลังเลที่จะจากไป ทำไมไม่อยู่ในเผ่าปีศาจต่อไปอีกสักหน่อยล่ะ ฉันจะสั่งให้ปีศาจสาวเหล่านั้นรับใช้คุณอย่างดี”
อมตะชางเหม่ยลังเล “ฉันจะยอมรับความเมตตาเช่นนี้ได้อย่างไร พูดตามตรง ฉันไม่ต้องการที่จะจากไปจริงๆ การได้อยู่กับปีศาจสาวเหล่านั้นทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าฉันอายุน้อยกว่าหลายสิบปี แต่ฉันปฏิเสธความเมตตาของผู้นำ”
“ฉันอยากตามเจ้าหนูไป”
“ฉันอยากปกป้องเขา!”
คำพูดของอมตะชางเหม่ยเต็มไปด้วยความชอบธรรมและความมุ่งมั่น ทำให้เขาดูค่อนข้างน่าเกรงขามสำหรับผู้ที่ไม่รู้
ผู้อาวุโสลิงแนะนำว่า “อาจารย์ ทำไมไม่อยู่ในเผ่าปีศาจต่อไปอีกหน่อยล่ะ?”
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็มองไปที่เยี่ยชิว อย่างคาดหวังเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่า พวกเขาไม่ต้องการให้เยี่ยชิวออกไปเช่นกัน
เยี่ยชิวกล่าวว่า “เหล่าผู้อาวุโส ตั้งแต่ฉันมาที่เผ่าปีศาจ ฉันได้รับการดูแลอย่างดีจากพวกคุณทุกคน ฉันมีความสุขมากที่นี่”
“แต่ ฉันมีบางอย่างที่ต้องจัดการ และฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน”
“ถ้าคราวหน้าฉันมีเวลาว่าง ฉันจะกลับมาหาพวกคุณทุกคน”
“แต่อาจารย์...…” ผู้อาวุโสลิงต้องการชักชวนต่อไป แต่ถูกขัดจังหวะโดยจิ้งจอกขาวตัวน้อยที่ยกมือขึ้น
“ผู้อาวุโสลิง การตัดสินใจของฉังเซิงถือเป็นที่สิ้นสุด ไม่จำเป็นต้องชักชวนอีกต่อไป” จิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าว
“ฉันรวบรวมพวกคุณทุกคนมาที่นี่ เพื่อหารือกับคุณว่า ฉังเซิงออกจากเผ่าปีศาจจะค่อนข้างอันตราย ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจส่งคนไปปกป้องฉังเซิง”
“ในตอนแรก ฉันอยากจะไปร่วมกับฉังเซิงและรับรองความปลอดภัยของเขา แต่เขาบอกว่า เผ่าปีศาจจะขาดผู้นำไม่ได้แม้แต่วันเดียว และเขาไม่เห็นด้วยกับฉันที่ปกป้องเขา”
“ดังนั้น ฉันสามารถเลือกได้เฉพาะในหมู่พวกคุณเท่านั้น ท้ายที่สุดแล้ว ไม่เพียงแต่คุณเป็นผู้อาวุโสของเผ่าปีศาจของเราเท่านั้น แต่คุณยังเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าปีศาจของเราด้วย”
“พวกคุณคิดยังไง?”
เมื่อจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดจบ ผู้อาวุโสทั้งสิบคนก็พูดพร้อมกัน
“ผู้นำ เรายินดีที่จะปกป้องอาจารย์!”
เอ่อ
จิ้งจอกขาวตัวน้อยดูลำบากใจ
ผู้อาวุโสแกะกล่าวว่า “ผู้นำ คุณอาจไม่รู้เรื่องนี้ แต่เมื่อหลายวันก่อน ฉันได้ปรึกษาเรื่องนี้กับผู้อาวุโสคนอื่นๆ”
“ฉันอยากจะคลายความกังวลของคุณ แต่สถานการณ์ยังคงเหมือนเดิม ทุกคนต้องการปกป้องอาจารย์”
“จนถึงขณะนี้ การคัดเลือกผู้สมัครขั้นสุดท้ายยังไม่ได้รับการยืนยัน”
จิ้งจอกขาวตัวน้อยรู้สึกปวดหัว ผู้อาวุโสทั้งสิบแต่ละคนมีทักษะเฉพาะตัวและระดับการฝึกฝนที่น่ากลัว เธอไม่สามารถตัดสินใจได้ว่า จะส่งอันไหนไปปกป้องเยี่ยชิว ในขณะนี้ เธอก็ไม่แน่ใจ
“ฉังเซิง ทำไมคุณไม่ตัดสินใจด้วยตัวเองล่ะ?” จิ้งจอกขาวตัวน้อยตัดสินใจทิ้งการตัดสินใจที่ยากลำบากนี้ไว้กับเยี่ยชิว
ทันที ผู้อาวุโสทั้งสิบมองไปที่เยี่ยชิว และอาสาตัวเอง
ผู้อาวุโสเสือกล่าวว่า “อาจารย์ ให้ฉันปกป้องคุณ ใครก็ตามที่กล้ารังแกคุณ ฉันจะตบพวกเขาให้ตาย”
ผู้อาวุโสลิงกล่าวว่า “อาจารย์ พาฉันและไก่น้อยไปด้วย ฉันสามารถสกัดเม็ดยาได้ และไก่น้อยก็สามารถสร้างอาวุธได้”
ผู้อาวุโสแกะกล่าวว่า “อาจารย์ ให้กระต่ายกับฉันไปด้วย! ฉันได้ยินความคิดของผู้อื่น ดังนั้นฉันสามารถตรวจพบใครก็ตามที่มีเจตนาไม่ดีต่อคุณได้อย่างรวดเร็ว กระต่ายสามารถมองผ่านสิ่งต่างๆ และช่วยเหลือคุณได้อย่างมาก”
ผู้อาวุโสงูกล่าวเสริมว่า “อาจารย์ ฉันอยู่คนเดียวโดยไม่มีความผูกพัน ดังนั้นถ้าใครกล้าทำร้ายคุณ ฉันจะยืนขวางทางให้คุณ”
ผู้อาวุโสสุนัขกล่าวว่า “อาจารย์ ให้ฉันปกป้องคุณ ทักษะการติดตามของฉันไม่มีใครเทียบได้ และจมูกของฉันก็ไวมาก”
ผู้อาวุโสม้ากล่าวว่า “อาจารย์ พาฉันไปด้วย ถ้าเราเจอศัตรู เราเอาชนะพวกมันได้ แต่ถ้าสู้ไม่ได้ ฉันจะอุ้มคุณแล้ววิ่งไป รับรองว่าจะไม่มีใครตามคุณทัน”
ผู้อาวุโสวัวกล่าวว่า “อาจารย์ ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ฉันก็จะไปด้วย”
“พอ!” เสียงที่เข้มงวดของผู้อาวุโสหมีทำให้ผู้อาวุโสคนอื่นๆ เงียบลง เขาดุพวกเขาโดยพูดว่า “ด้วยการฝึกฝนที่จำกัดของคุณ ไม่เพียงแต่คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะปกป้องอาจารย์เท่านั้น แต่คุณยังอาจถูกมนุษย์สังหารทันทีที่คุณก้าวออกไป”