ตอนที่ 1849
บทที่ 1851 ความตั้งใจถูกเปิดเผย
October 21, 2026
ในตอนนั้น เฉียนเฉิงเกน ถังเยี่ย รวมถึงผู้คุ้มกันที่อยู่ด้านหลังของซ่งเชวียก็สองคนก็ต่างพากันหันมามองเยี่ยชิว
สีหน้าของเยี่ยชิวยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาพูดออกมาว่า “ศิษย์พี่อาจจะไม่รู้ ข้าก็แค่จงใจระงับพลังยุทธ์”
“ข้ากังวลว่าอาจจะต้องเผชิญหน้ากับเยี่ยหวู่ซวง ดังนั้นข้าจึงใช้สิ่งนี้เพื่อตบตาเขา”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง” ซ่งเชวียพยักหน้าด้วยความชื่นชม จากนั้นพูดออกมาว่า “ที่ผ่านมาข้าเตือนเจ้ามาโดยตลอดว่าออกไปไหนให้ระมัดระวังไว้ให้มาก ดูเหมือนว่าคำพูดของข้าจะเข้าหูของเจ้าแล้ว ดีจริงๆ”
จากนั้นซ่งเชวียก็หันไปอีกด้านหนึ่งและพูดออกมา
“ถังเยี่ย เจ้าเห็นแล้วหรือยัง ศิษย์น้องอวิ๋นเจี๋ยรู้จักใช้วิธีการปลอมตัวเป็นผู้อ่อนแอเพื่อตบตาผู้อื่น เจ้ารู้จักหรือเปล่า?”
“หากไม่ใช่เพราะว่าเย่อหยิ่งและความประมาทของเจ้า เช่นนั้นเจ้าจะถูกเยี่ยหวู่ซวงทำร้ายได้อย่างไร?”
“แม้ว่าเจ้าจะเป็นบุตรนักบุญอันดับหนึ่ง แต่ในเรื่องนี้เจ้าจำเป็นจะต้องเรียนรู้มันจากศิษย์น้องอวิ๋นเจี๋ย”
ความโกรธปะทุขึ้นในใจของถังเยี่ย หากเขาเอาชนะซ่งเชวียได้ เขารับรองว่าเขาจะฉีกร่างของซ่งเชวียเป็นชิ้นๆ
“เจ้าบ้า ไม่ว่าจะพูดอะไรก็จะโยงมาสอนข้าให้ได้เลยใช่ไหม?”
“ใบหน้าของข้ามันน่ารังแกขนาดนั้นเลยงั้นหรือ?”
“ก็แค่บุตรเทพอันดับ 3 ไม่ใช่หรือไง? มีอะไรน่าโอ้อวดกัน ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าตายอย่างแสนสาหัส”
ถังเยี่ยแอบสาปแช่งอยู่ในใจ
“เหตุใดเจ้าจึงไม่ตอบโต้?”
ซ่งเชวียเห็นถังเยี่ยไม่พูดอะไรออกมา เขาจึงพูดออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “เจ้าคิดว่าข้าไม่มีสิทธิ์ที่จะสอนเจ้างั้นหรือ? หรือว่าเจ้ารู้สึกไม่พอใจกันแน่?”
ในตอนนั้น ลมปราณอันเยือกเย็นไหลเวียนไปรอบร่างกายของซ่งเชวีย
ถังเยี่ยตกใจขึ้นมาทันใด เขาพูดด้วยความเคารพว่า “ศิษย์พี่ทำถูกแล้ว คราวหน้าข้าจะตั้งใจให้มากกว่านี้”
“ทางที่ดี ในใจของเจ้าก็ควรจะคิดเช่นนี้ หึ” ซ่งเชวียพ่นลมหายใจอันเยือกเย็น
เยี่ยชิวยิ้มออกมา “ศิษย์พี่ซ่ง ศิษย์พี่ถัง เจ้าเมืองเฉียน เป็นเรื่องยากที่พวกเราจะได้รวมตัวกันเช่นนี้ มา พวกเรามาชนแก้วกันเถอะ”
จากนั้นทุกคนก็ชนแก้ว
ต้องบอกเลยว่าสุราของจวนเจ้าเมืองนั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณ ประกอบกับมีกลิ่นหอมจากน้ำนม ไม่เพียงแค่ทำให้ชุ่มคอเท่านั้น แต่ยังให้ความหวานอีกด้วย
ทันทีที่เยี่ยชิวดื่มเข้าไป เขาสัมผัสได้ถึงลมปราณในร่างกายที่เริ่มเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง เขาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาว่า “สุราชั้นยอด!”
“ดูเหมือนว่าบุตรนักบุญอวิ๋นเจี๋ยเองก็เป็นที่เข้าใจในรสสุรา” เฉียนเฉิงเกนพูดออกมา “สุรานี้มีชื่อว่า ชิงเฟิงลู่”
“เมื่อ 500 ปีก่อน ข้าได้รับตำรากลั่นสุราลับชั้นเลิศมา ใช้เวลาหลายสิบปีในการทดลอง สุดท้ายก็กลั่นสุราชิงเฟิงลู่ออกมาได้เป็นจำนวนมาก”
“ข้าปิดผนึกมันไว้ครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือข้าก็ดื่มมันจนหมดในเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา”
“และสุราชิงเฟิงลู่ที่พวกเรากำลังดื่มกันอยู่เวลานี้ก็คือสุราวิญญาณที่ถูกปิดผนึกไว้เป็นเวลา 5 ปี”
“รสชาติหอมหวาน กลมกล่อม เมื่อสุราวิญญาณไหลลงไปในลำคอ รสชาติของมันติดค้างอยู่อย่างไม่มีที่สิ้นสุด......”
เห็นได้ชัดว่าเฉียนเฉิงเกนเป็นคนติดสุรา เมื่อพูดถึงชิงเฟิงลู่ เขาพรรณนาถึงมันอย่างไม่รู้จบด้วยสีหน้าเมามาย
“เจ้าเมืองเฉียน คิดไม่ถึงเลยว่าท่านมีความสามารถในการกลั่นสุรา” น้ำเสียงของซ่งเชวียเยือกเย็นเล็กน้อย
เฉียนเฉิงเกนไม่รับรู้ถึงความไม่พอใจของซ่งเชวีย เขาพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม “บุตรเทพ หากว่าท่านชอบ ข้ายินดีมอบตำราลับกลั่นสุราชิงเฟิงลู่ให้กับท่าน......”
“ข้าไม่มีว่างมากพอที่จะมากลั่นสุรา” ซ่งเชวียไม่รอให้เฉียนเฉิงเกนพูดจบ เขาตำหนิออกมาว่า “ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดท่านจึงปล่อยให้เยี่ยหวู่ซวงหลุดมือไป ที่แท้ท่านก็เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการกลั่นสุราของท่านนี่เอง”
“เฉียนเฉิงเกน เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก”
“ท่านเจ้าสำนักสั่งให้เจ้ามาปกครองเมืองสิ้นหวัง ตั้งใจให้เจ้าเป็นเจ้าเมือง แต่เจ้ากลับตอบแทนท่านเจ้าสำนักเช่นนี้งั้นหรือ?”
“ไร้ความสามารถ!”
“หมกมุ่นอยู่กับสิ่งไร้ค่า ไร้ความทะเยอทะยาน!”
“เอาแต่เพลิดเพลินกับความสุข สมควรตายยิ่งนัก!”
เหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผากของเฉียนเฉิงเกน เขาพูดติดอ่าง “บุตรเทพ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้า......”
“เข้าใจผิดอะไรของเจ้า!” ซ่งเชวียพูดอย่างไม่เกรงใจ “กลั่นสุราวิญญาณออกมามากมายถึงเพียงนี้ ซ่อนมันไว้เพื่อดื่มเพียงลำพัง ไร้ซึ่งความกตัญญูต่อท่านเจ้าสำนัก ข้าจะกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้ท่านเจ้าสำนักได้รับรู้”