บทที่ 1857 ตัวตนถูกเปิดเผย?

"คุณต้องการหินวิญญาณไปทำอะไร?" เยี่ยชิวเอ่ยถาม

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า : "การขับเคลื่อนเรือลมจำเป็นจะต้องใช้หินวิญญาณ"

"อีกทั้ง เรือลมลำนี้ยังมีระดับที่สูงมาก จึงจะต้องใช้หินวิญญาณจำนวนมากในการขับเคลื่อนมัน"

เยี่ยชิวเหลือบไปมอง ก็พบว่าบนหัวเรือของเรือลม มีเสาทิศทางลมอยู่หนึ่งอัน และด้านบนมีพิกัดที่หนาแน่น

บนพื้นถัดจากเสาทิศทางลม ยังมีค่ายกลอีกหนึ่งอัน เหมือนกับหลุมดำหนึ่งหลุม

อมตะชางเหม่ยชี้ไปที่หลุมดำนั้นและกล่าวว่า : "โยนหินวิญญาณเข้าไปด้านใน มันจะเปลี่ยนกลายเป็นพลังงาน และเรือลมจะสามารถขับเคลื่อนได้ เมื่อปรับพิกัดดีแล้ว เราก็จะสามารถไปที่เมืองสุ่ยเยวี่ยได้"

ตอนนี้สิ่งที่เยี่ยชิวขาดไม่ได้ที่สุดเลยก็คือหินวิญญาณ เขาหยิบวงแหวนอากาศออกมาทันที และส่งมอบให้อมตะชางเหม่ย

ด้านในมีหินวิญญาณ 10 ล้านก้อน

ใครเลยจะรู้ว่า ตาแก่คนนี้จะเอาหินวิญญาณ 3 ล้านก้อนใส่ลงไปในหลุมดำ และที่เหลือก็ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงของเขา

"ตาแก่ คุณคิดที่จะเอาเปรียบฉันเหรอ?" เยี่ยชิวมีสีหน้าไม่พอใจ

อมตะชางเหม่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "สมัยนี้ ไม่มีผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ใครจะช่วยคุณทำงานบ้างล่ะ?"

"อีกอย่างหนึ่ง เราสองคนเป็นคนกันเอง ทำไมจะต้องแบ่งแยกชัดเจนเช่นนี้ด้วย?"

หน้าไม่อายจริงๆ

เยี่ยชิวทำเสียงไม่พอใจ

หลังจากที่โบนหินวิญญาณเข้าไปในหลุมดำแล้ว ลายเส้นของเรือลมก็ถูกจุดให้สว่างขึ้นเล็กน้อย อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า : "เราออกเดินทางกันได้แล้ว....."

"เดี๋ยวก่อน!" จู่ๆ เยี่ยชิวก็พูดออกมา

"ทำไมเหรอ?" ใบหน้าของอมตะชางเหม่ยเต็มไปด้วยความสงสัย

สายตาของเยี่ยชิวจ้องมองไปที่หอเทียนเซียง เขามองเถ้าแก่ของหอเทียนเซียง ก็คือชายอ้วนวัยกลางคนคนนั้น กำลังยืนอยู่ที่ระเบียงห้องอักษรสวรรค์ ในมือถือหยกส่งสารอยู่หนึ่งแผ่น

เห็นได้ชัดว่า ชายอ้วนวัยกลางคนคนนั้นต้องการส่งสารให้สำนักหยินหยาง

"ฟรึ่บ!"

เยี่ยชิวชี้นิ้วกระบี่ออกไป ทันใดนั้น ชายอ้วนวัยกลางคนก็ถูกกระบี่สังหารทันที

"จัดการปัญหาเสร็จแล้ว" เยี่ยชิวกล่าว

อมตะชางเหม่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "ไปกันเถอะ～"

ครืน——

เรือลมลอยขึ้นไปในอากาศ เดินทางเป็นพันไมล์ในชั่วพริบตา และมั่นคงปลอดภัยอย่างมาก ไม่โคลงเคลงแม้แต่น้อย

เยี่ยชิวกับอมตะชางเหม่ย ผู้อาวุโสหนิว นั่งอยู่ในห้องผู้โดยสารเรืออย่างสุขสบาย พวกเขาทานของว่าง ดื่มเหล้าวิญญาณ อย่างสบายอกสบายใจ

"ไอ้เด็กเปรต จู่ๆ ฉันก็ค้นพบช่องทางหารายได้แล้ว"

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า : "เรือลมของเล่นชิ้นนี้ไม่เลวเลยจริงๆ ใช้การได้ดีกว่าเครื่องบินของโลกมนุษย์ซะอีก"

"คุณว่า ฉันจะเอาของเล่นอันนี้ไปทำที่โลกมนุษย์ บริษัทสายการบินจะรีบแย่งชิงกันไหม?"

เยี่ยชิวกล่าวอย่างอารมณ์เสีย : "คุณไม่ได้ขาดแคลนเงิน แล้วจะต้องเปลืองแรงไปทำไมกัน?"

อมตะชางเหม่ยหัวเราะแหะๆ : "คนรวยเหล่านั้นที่รวยที่สุดในโลก พวกเขาก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินไม่ใช่เหรอ? พวกเขาไม่ขาดเงิน เช่นนั้นทำไมยังพยายามหารายได้กันสุดชีวิตเลยล่ะ?"

"นี่สามารถอธิบายได้เพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น"

"เงินคือไอ้สารเลว ยิ่งได้ก็ยิ่งชอบ"

อมตะชางเหม่ยกล่าวต่อว่า : "อีกอย่างหนึ่ง ฉันเสนอสิ่งที่สะดวกสบายให้แก่โลกมนุษย์ นี่คือการทำคุณูปการเพื่อมวลมนุษยชาติ การทำคุณูปการแกเข้าใจไหม?"

เยี่ยชิวกลอกตามองบน

"ไอ้เด็กเปรต แกว่าความคิดนี้ของฉันจะเป็นไปได้ไหม?" อมตะชางเหม่ยเอ่ยถาม

เยี่ยชิวกล่าว : "อย่าพูดถึงเรือลมไปอยู่ในโลกมนุษย์เลย มันจะถูกระงับโดยกฎของสวรรค์และโลกหรือเปล่า ต่อให้มันผ่านอุปสรรคไปโดยไร้สิ่งกีดขวาง คุณยังต้องเสนอบริการหลังจากขายด้วย อาทิเช่น การช่วยปักพิกัด การซ่อมบำรุง....."

"สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงแค่เรื่องง่ายๆ" อมตะชางเหม่ยไม่รอให้เยี่ยชิวพูดจบ ก็ขมวดคิ้วและกล่าวว่า : "บริษัทสายการบินในโลกมนุษย์มีมากมายขนาดนั้น ถึงแม้ว่าจะนำเรือลมไปที่โลกมนุษย์ มันจะขายได้ในราคาสูงลิ่ว ท้ายที่สุดแล้วมันมีแค่ลำเดียวเท่านั้น"

"ดังนั้น ถ้าคิดจะได้เงินมาก จะต้องมีเรือลมให้มากยิ่งขึ้น"

"ไอ้เด็กเปรต ฉันตัดสินใจแล้ว นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อช่วยคุณทำลายสำนักหยินหยาง"