ตอนที่ 1861
บทที่ 1863 กับดัก!
October 21, 2026
ทันใดนั้น เยี่ยชิวก็หรี่ตาลง มีสีหน้าประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า
มันเป็นเวลากลางดึก แต่คฤหาสน์ของเจ้าเมืองกลับสว่างไสว เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วอากาศ
ในลานบ้าน มีโต๊ะหลายร้อยโต๊ะ และมีทหารยามหลายพันคนกำลังดื่มและเล่นการพนัน...…
เสียงต่างๆ ดังก้องอย่างต่อเนื่อง
มันมีชีวิตชีวาอย่างไม่น่าเชื่อ
“เกิดอะไรขึ้น?” อมตะชางเหม่ยก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน
“ดูเหมือนเป็นการเฉลิมฉลอง แต่ไม่มีการตกแต่งหรือแสงไฟเลย” เยี่ยชิวถามอย่างระมัดระวัง “ต้าลี่ คุณสังเกตเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหม”
ผู้อาวุโสวัวส่ายหัว
“มีผู้เชี่ยวชาญขั้นทงเสินสูงกี่คนในคฤหาสน์ของเจ้าเมือง?” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง
“สาม” ผู้อาวุโสวัวตอบ
เยี่ยชิวถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วพูดว่า “ในเมื่อเราอยู่ที่นี่ ลงมือกันเถอะ!”
เยี่ยชิวยืนอยู่บนเรือเหาะและตะโกนเสียงดังกับคนที่อยู่ด้านล่าง “ลู่ฟู่กุ้ย อยู่ที่ไหน? ออกมา!”
ช่วงเวลาต่อมา ทุกคนในลานบ้านที่กำลังดื่มและเล่นการพนันก็หยุด มองขึ้นไปที่เรือเหาะ และจ้องมองอย่างว่างเปล่า ดูสับสน
“ลู่ฟู่กุ้ยอยู่ไหน?” เยี่ยชิวตะโกนอีกครั้ง
“กำลังมา กำลังมา.…..” เสียงหนึ่งดังขึ้น
เยี่ยชิวเดินตามเสียงนั้น เห็นชายอ้วนวัยกลางคนที่ดูเหมือนลูกชิ้นรีบออกจากห้องด้วยความระส่ำระสาย
ชายร่างอ้วนคนนี้ผอมกว่าหลินต้าเหนี่ยวเล็กน้อย ยืนสูงไม่ถึงห้าฟุต ขาวและอวบ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่ใช้ชีวิตตามใจชอบ
ชายร่างอ้วนวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีแดงสด ปักด้วยดอกโบตั๋น ดูค่อนข้างไม่เข้ากัน
เยี่ยชิวยังสังเกตเห็นด้วยว่า ชายร่างอ้วนคนนี้ไม่เพียงแต่มีเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยเท่านั้น แต่ยังเดินเท้าเปล่าด้วย ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งคลานออกจากเตียง
“ผู้ชายคนนี้คือลู่ฟู่กุ้ยใช่ไหม?”
เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เขาไม่เห็นร่องรอยท่าทางของเจ้าเมืองจากชายอ้วนวัยกลางคนคนนี้เลย
“ที่แท้คือบุตรเทพซ่งเชวีย ฉันชื่อลู่ฟู่กุ้ย ฉันไม่รู้ว่าบุตรเทพให้ความสำคัญกับเราด้วยการปรากฏตัวที่นี่ ฉันขอโทษที่ไม่ได้ต้อนรับคุณอย่างเหมาะสม และหวังว่าคุณจะยกโทษให้ฉัน”
ชายอ้วนยืนอยู่ในลานบ้าน โค้งคำนับเรือเหาะ ยิ้มแล้วพูดว่า “บุตรเทพ คุณมาที่เมืองกวงหมิงเพื่อฉลองวันเกิดของฉันเหรอ?”
“ช่างประจบอะไรเช่นนี้”
ในที่สุดเยี่ยชิวก็เข้าใจว่า ทำไมไฟยังคงเปิดอยู่กลางดึก มันเป็นวันเกิดของลู่ฟู่กุ้ย
ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฉลองวันเกิดของคุณ แต่เพื่อฆ่าคุณ เยี่ยชิวคิดกับตัวเอง แล้วแสร้งทำเป็นว่า “ลู่ฟู่กุ้ย คุณพูดถูก ฉันมาที่นี่เพื่อฉลองวันเกิดของคุณ แต่……”
“ขอบคุณนะบุตรเทพ“ ลู่ฟู่กุ้ยขัดจังหวะเยี่ยชิว พูดด้วยรอยยิ้มว่า ”เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่คุณมาที่นี่เพื่อเฉลิมฉลองวันเกิดของฉัน ขอบคุณ ขอบคุณ บุตรเทพ”
จากนั้น
ลู่ฟู่กุ้ยก็ตะโกนบอกทหารยามที่ลานบ้านว่า “บุตรเทพให้เกียรติพวกเราด้วยการปรากฏตัว ทำไมพวกคุณไม่กราบไหว้เขาล่ะ”
ตุ๊บ ตุ๊บ……
ทหารยามหลายพันคนคุกเข่าลงทีละคน ตะโกนว่า “เคารวะบุตรเทพ”
“บุตรเทพ ในเมื่อคุณมาถึงแล้ว ทำไมไม่ลงมาดื่มสักหน่อยล่ะ ข้างบนนั้นลมแรง” ลู่ฟู่กุ้ยพูดอย่างอบอุ่นและมีอัธยาศัยดี
เยี่ยชิวตอบว่า “ฉันจะไม่ลงไป ฉันมีสามเรื่องที่ต้องจัดการในเมืองกวงหมิงครั้งนี้”
“เรื่องแรกคือ การฉลองวันเกิดของคุณ”
“เรื่องที่สองคือ การตามหาเยี่ยหวู่ซวง อาชญากรที่ต้องการตัว”
“สำหรับเรื่องที่สาม……”
“บุตรเทพ!” ลู่ฟู่กุ้ยขัดจังหวะเยี่ยชิวอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะพูดจบ “ฉันลู่ฟู่กุ้ย เป็นเพียงเจ้าเมืองตัวเล็กๆ ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงมาฉลองวันเกิดของฉันด้วยวิธีนี้ การกระทำของคุณทำให้ฉันประทับใจอย่างแท้จริง”