บทที่ 1895 หากใครทำให้ข้าขุ่นเคือง จะทำลายครอบครัวเจ้าทั้งหมด

เยี่ยชิวมองไปทางที่ฟางเทียนหมิวหายไปพร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา

“ไอ้เด็กเปรต ข้าเข้าใจแล้ว”

จากนั้นอมตะชางเหม่ยก็ตระหนักถึงความตั้งใจของเยี่ยชิวแล้วพูดว่า "เจ้าออกจากฟางเทียนหมิงเพราะเจ้าต้องการให้เขาส่งข้อความและกระตุ้นให้เกิดสงครามระหว่างพื้นที่เทพฮวงกู่และนิกายดาบชิงอวิ๋น"

เย่ชิวยิ้มและพูดว่า "ใช่ ถ้าฟาง เทียนหมิงตาย แล้วใครจะรู้ว่าเฉินฟานได้สังหารสาวกมากมายจากพื้นที่เทพฮวงกู่"

“พูดตามตรง ข้าไม่ได้กระตุ้นให้เกิดสงครามระหว่างพื้นที่เทพฮวงกู่และนิกายดาบชิงอวิ๋น ข้าต้องการใช้ความช่วยเหลือของพื้นที่เทพฮวงกู่เพื่อจัดการกับเฉินเทียนหมิง”

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า "ไอ้เด็กเปรต ข้าไม่คิดว่าจำเป็น"

“เจ้ามีไฟประหลาดระดับจักรพรรดิอยู่ในร่างกาย เหตุใดเจ้าต้องกลัวเฉินเทียนหมิงด้วย”

“ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ก็เผาเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน เรียบง่ายและตรงไปตรงมา”

เยี่ยชิวกล่าวว่า "เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากทำเช่นนั้นหรือ?"

“แม้ว่าข้าจะมีเพลิงวิญญาณระดับจักรพรรดิ แต่อย่าลืม คนเหล่านั้นมีภูมิหลังที่ยอดเยี่ยม”

"ฉีเทียนเป็นลูกศิษย์อู่จี๋เทียนจุน ปู่ของเฉินเทียนหมิงก็เป็นกษัตริย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน และพ่อของเซียวยี่เฉินก็เป็นผู้นำของสำนักปู่เทียน"

“พวกเขายังเป็นบุตรชายอันดับหนึ่งของเทพเจ้าในนิกายของตนด้วย และพวกเขาทั้งหมดมีความสามารถในการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา”

“ลองคิดดูสิ หากพวกเขาแสดงสถานะออกมา กองกำลังที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาจะไม่มอบการ์ดให้พวกเขาเพื่อช่วยชีวิตพวกเขาเลย”

เยี่ยชิวกล่าวว่า "การฝึกฝนของข้าอ่อนแอมาก และความไว้วางใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉันในตอนนี้คือเพลิงวิญญาณระดับจักรพรรดิ ถ้าเพลิงวิญญาณไม่สามารถฆ่าพวกมันได้ เราทุกคนจะไม่ตายกันหรือ?"

“ดังนั้น ให้พวกเขาต่อสู้กันก่อน และใช้โอกาสนี้เพื่อทดสอบความลึกของพวกเขา”

"ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่?"

อมตะชางเหม่ยกล่าว "อันที่จริง ข้าได้เห็นความจริงที่เรียบง่ายเช่นนี้แล้ว"

“ข้าถามเจ้านั่นก็เพื่อให้โอกาสเจ้าแสดงตัว”

เยี่ยชิวด่าทอ "เจ้ามีกลิ่นอายที่ไร้ยางอาย"

อมตะชางเหม่ยแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและถามว่า "ไอ้เด็กเปรต เจ้าช่วยชีวิตฟางเทียนหมิงเพื่อที่เขาจะได้รายงานข่าวได้ ข้าเข้าใจเรื่องนี้แล้ว แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้าถึงให้ - ยาวิญญาณระดับกลางแก่เขา?”

“เจ้าให้ยาวิญญาณแก่ข้าจะไม่ดีกว่าหรือ?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ข้าต้องการให้เขาฟื้นตัวโดยเร็ว เพื่อที่เขาจะได้บอกข่าวที่นี่แก่สาวกคนอื่น ๆ ในพื้นที่เทพฮวงกู่ก่อนหน้านี้ เพื่อที่เขาจะได้จัดการกับเฉินเทียนหมิงเร็วขึ้น"

“ นอกจากนี้ แม้ว่าข้าจะให้ยาวิญญาณแก่เจ้า แต่เจ้าก็คงไม่กล้ากิน!”

อมตะชางเหม่ยถามด้วยความสับสน "เจ้าหมายถึงอะไร? มีอะไรผิดปกติกับยาวิญญาณนั้นหรือ?"

เยี่ยชิวยิ้มและกล่าวว่า "แม้ว่ายาวิญญาณนั้นจะมีประสิทธิภาพมากในการรักษาบาดแผล แต่ข้าก็เพิ่มพิษเรื้อรังที่ไม่มีสีและไม่มีกลิ่นเข้าไปในยาวิญญาณ"

“แม้ว่าฟางเทียนหมิงจะไม่ตายในสุสานมังกร แต่เขาจะถูกวางยาพิษก็ตายในอีกไม่กี่วัน”

ดวงตาของอมตะชางเหม่ยเบิกกว้าง ก่อนจะพูดด้วยความตกใจ "ไอ้เด็กเปรต เอ็งมันอสรพิษเกินไปหรือ"

เยี่ยชิวไม่เห็นด้วย "คนที่มีความอดทนน้อยก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษ และคนที่ไม่มีพิษก็ไม่ใช่ผู้ชาย"

“เหตุใดเราจึงต้องเมตตาศัตรูของเรา?”

“นอกจากนี้ หากข้าไม่ช่วยเขา เฉินฝานคงฆ่าเขาไปนานแล้ว ฟางเทียนหมิงควรจะขอบคุณข้าที่ช่วยยืดชีวิตให้อยู่ได้อีกสองสามวัน”

เมื่อมาถึงจุดนี้ ดวงตาของเยี่ยชิวฉายแววเจตนักฆ่า เขาจึงกล่าวว่า "รอจนกว่าพวกเขาจะต่อสู้จนกว่าทั้งสองฝ่ายจะต้องทนทุกข์ทรมาน จากนั้นเราจะใช้โอกาสนี้โจมตีและพยายามรักษาทุกคนที่มาที่นี่!"

ก่อนที่จะเข้าสู่สุสานมังกร เยี่ยชิวเคยคิดไว้แล้วว่าไม่มีใครจากกองกำลังหลักเหล่านั้นจะสามารถหลบหนีรอดไปได้

คนเหล่านี้เป็นกระดูกสันหลังของกองกำลังหลักหลายแห่งในตงฮวง

อทตะชางเหม่ยกล่าวว่า "ไอ้เด็กเปรต เจ้าทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว"

“โลกแห่งการฝึกฝนนั้นแตกต่างจากโลกฆราวาสของเรา ไม่มีข้อจำกัดทางกฎหมาย ใครก็ตามที่มีกำปั้นที่ใหญ่ที่สุดคือผู้ที่ถูกต้อง ไม่จำเป็นต้องแสดงความเมตตาต่อศัตรูจริงๆ”

“เป้าหมายของเราต่อจากนี้ไปคือ ถ้าคนอื่นไม่ทำให้ข้าขุ่นเคือง ข้าก็จะไม่ทำให้คนอื่นขุ่นเคือง หากมีใครทำให้ข้าขุ่นเคือง ข้าก็จะทำลายครอบครัวของเจ้าทั้งหมด”