บทที่ 1898 ได้รับสมบัติแปลก ๆ

“ต้นไม้แห่งธรรม?” อมตะชงเหม่ยตกตะลึงแล้วถามว่า “ใช้ทำอะไรได้บ้าง?”

เยี่ยชิวกล่าว "แก่นแท้ของต้นไม้แห่งธรรมนี้อยู่ที่ใบของมัน การกลืนใบของต้นไม้สามารถเพิ่มพูนการตรัสรู้ทางจิตวิญญาณของเจ้าได้"

“ช่างมหัศจรรย์เช่นนี้เชียว?” อมตะชางเหม่ยรู้สึกยินดีในตอนแรก แล้วพูดอย่างหดหู่ “ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทันทีที่นิ้วของข้าสัมผัสใบไม้ ใบไม้ก็สลายไป”

เยี่ยชิวกล่าว "ใบของต้นไม้แห่งธรรมไม่สามารถหยิบได้ด้วยมือเปล่า จำเป็นต้องสื่อสารด้วยพลังจิต ตราบใดที่พลังจิตของเจ้าสะท้อนกับต้นไม้แห่งธรรมได้ เจ้าก็จะได้รับใบไม้นั้นได้เช่นกัน"

“โอ๊ะ ข้าจะลองดู” หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็นั่งลงข้างต้นไม้แห่งธรรม

เขาหลับตา ปลดปล่อยพลังจิต และพยายามสื่อสารกับต้นไม้แห่งธรรม

หลังจากนั้นไม่นาน

ทันใดนั้นต้นไม้ริมถนนก็สั่นเบา ๆ ปล่อยแสงหมอกออกมา

ในเวลาต่อมาไม่นาน ใบไม้ที่มีรูปร่างเหมือนนางฟ้าก็ออกจากกิ่งไม้และ "ฟึ้บ" เข้าไปกลางกะโหลกศีรษะของอมตะชางเหม่ย

“ตาเฒ่าทำสำเร็จแล้ว!”

เยี่ยชิวหัวเราะเมื่อเห็นฉากนี้

ผ่านไปสักพัก

อมตะชางเหม่ยก็ลืมตาขึ้นแล้วพูดอย่างตื่นเต้น "ไอ้เด็กเปรต มันน่าทึ่งมาก"

“ข้าเพิ่งได้ใบไม้มา และทันใดนั้นข้าก็รู้สึกว่าการตรัสรู้ทางจิตวิญญาณของข้าเพิ่มขึ้นมากกว่าสิบเท่า คำถามบางข้อที่ข้าไม่เข้าใจเมื่อตอนที่ฝึกฝนมาก่อนก็ได้เข้าใจทันที”

“เจ้าพักไปก่อนสักพัก ข้าจะไปต่อ”

อมตะชางเหม่ยสงบลงและมุ่งความสนใจไปที่การสื่อสารกับต้นไม้แห่งธรรม

ไม่นาน ต้นไม้แห่งธรรมก็เริ่มแกว่งอีกครั้ง และมีใบไม้ใบหนึ่งหลุดออกจากกิ่งและจมลงในคิ้วของอมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ยไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้นและยังคงสื่อสารต่อไป

"ชึ้บ ชึ้บ ชึ้บ!"

ในเวลาไม่ถึงหนึ่งในสี่ของชั่วโมง อมตะชางเหม่ยก็ได้ใบสิบใบ

ยังไม่พอใจ เขายังคงสื่อสารกับต้นไม้แห่งธรรมต่อไป อย่างไรก็ตามต้นไม้แห่งธรรมดูเหมือนจะหลับลึกและไม่ตอบสนองเลย

อมตะชางเหม่ยปฏิเสธที่จะยอมแพ้และพยายามอย่างเต็มที่ แต่เขาไม่สามารถสะท้อนกับต้นไม้แห่งธรรมได้อีกต่อไป

“ผู้เฒ่า เจ้ารับได้แค่สิบใบ แค่นั้นแหละ” เยี่ยชิวกล่าว

อมตะชางเหม่ยยืนขึ้นจากพื้นดินและพูดอย่างเสียใจ "ข้าอยากจะรื้อต้นไม้ต้นนี้ลง แต่มันไม่อนุญาตให้น้ำมันหรือเกลือเข้าไป"

“แต่สิบใบก็ทำให้ข้าเก็บเกี่ยวได้มากแล้ว”

“การฝึกฝนของข้าดีขึ้นเล็กน้อย อีกไม่นานข้าจะสามารถทะลุไปถึงจุดสูงสุดของขั้นหยวนอิงสูงได้”

เมื่ออมตะชางเหม่ยพูดเช่นนี้ เขาก็หันไปมองต้นไม้แห่งธรรมแล้วพูดว่า "น่าเสียดายที่มีของศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่นี่ คงจะดีไม่น้อยหากขุดออกไปได้"

แค่พูดว่าจะทำก็ทำ

อมตะชางเหม่ยหยิบแหวนอากาศออกมาและต้องการยึดต้นไม้แห่งธรรมออกไป โดยไม่คาดคิด ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ตาม ต้นไม้แห่งธรรมก็ยังคงนิ่งเฉย

“เจ้าใจแข็งมาก เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฟันเจ้าด้วยดาบ”

หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็โบกมือขวา และดาบกลั่นปีศาจที่พันรอบข้อมือของเขาก็ฟาดไปที่ลำต้นของต้นไม้อย่างรุนแรง

“ชึ้บ!”

ประกายไฟบินไปทุกที่

“โถ่วเว้ย!” อมตะชางเหม่ยตกตะลึง

ข้าเห็นว่าลำต้นของต้นไม้ถูกฟันด้วยดาบจนไม่เหลือร่องรอยใดๆ เลย ราวกับว่ามันเป็นอุกกาบาตที่แข็งที่สุดในโลก

“ฮึ่ม หากเจ้าทำลายมันไม่ได้ ข้าจะดึงเจ้าออกมา”

อมตะชางเหม่ยไม่เชื่อเรื่องความชั่วร้าย ดังนั้นเขาจึงก้าวไปข้างหน้าและกอดลำต้นของต้นไม้ พยายามเลียนแบบหลู่จื้อเซินในการถอนต้นหลิว

"ลุกขึ้น!"