บทที่ 190 กระตุกหนวดเสือ

ตอนที่เยี่ยชิวรับสายหานหลง เขากำลังทานข้าวเที่ยงอยู่กับบ้านตระกูลหลิน

บนโต๊ะอาหาร

หลินลี่กั๋วพูดอย่างใจดี "เสี่ยวเยี่ย ปกตินายก็ทำงานยุ่งตลอด อีกทั้งยังเป็นครั้งแรกที่มาเจียงเจ้ออีก ทานข้าวเสร็จให้จิงจื้อพานายไปเที่ยวรอบๆ เจียงเจ้อแล้วกัน"

หลี่มู่ชิงเองก็พูดด้วยรอยยิ้มเช่นกัน "ที่เจ้อเจียงของเรามีสถานที่สวยๆ น่าเที่ยวเยอะมาก ยกตัวอย่าง เช่น ทะเลสาบซีหู เจดีย์เล๋ยเฟิง วัดหลิงอวิ่น... มีมากมายเกินกว่าจะนับได้ เสี่ยวเยี่ย เธอคงต้องเที่ยวอยู่ที่เจียงเจ้อหลายวัน เดี๋ยวป้าทำอาหารอร่อยๆ ให้ทาน”

“ขอบคุณครับคุณป้า” เยี่ยชิวตกปากรับคำ

จากนั้นหลินลี่กั๋วก็พูดว่า "ไข่มุกราตรีที่นายมอบให้ผู้เฒ่าเมื่อคืนนี้ ท่านบอกว่าจะคืนให้นาย นายคิดเห็นยังไง?"

ถ้าจะให้คืนจริงๆ ยังต้องถามความเห็นผมอีกเหรอ?

หน้าซื่อใจคด!

เยี่ยชิวรู้ว่าหลินลี่กั๋วกำลังทดสอบเขา เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณลุงครับ ของขวัญที่มอบให้แล้วมีเหตุผลใดๆ ที่ต้องเอาคืนด้วยเหรอครับ? นอกจากนี้ เดิมทีมันก็เป็นของขวัญวันเกิดสำหรับท่านผู้เฒ่าอยู่แล้ว รบกวนคุณลุงฝากบอกท่านว่า ไข่มุกราตรีเม็ดนั้น เป็นของขวัญจากใจเพียงเล็กน้อยของผมกับจิงจื้อ ขอให้ท่านได้โปรดรับไว้”

“โอเค เดี๋ยวฉันจะบอกผู้เฒ่าให้”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินลี่กั๋วก็กว้างขึ้น

หลินจิงจื้อที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นมาว่า "คุณพ่อไล่อาสองอาสามออกไปจากตระกูลหลิน พวกเขาต้องไม่พอใจมากแน่ๆ คุณพ่อต้องระวังตัวนะคะ"

“ไม่เป็นไรหรอก พวกเขาทำอะไรไม่ได้หรอก” หลินลี่กั๋วดูสงบและไม่ได้ใส่ใจหลินลี่หมินกับหลินลี่เปิ่นเลย

“คุณลุงครับ ผู้อมตะชางเหม่ยหายไปไหนเหรอครับ?” จู่ๆ เยี่ยชิวก็ถามขึ้น

“ถ้าคุณไม่พูดขึ้นมาฉันคงลืมไปแล้ว ผู้อมตะชางเหม่ยบอกว่าคุณเป็นลูกศิษย์ของเขา และปู่สามเองก็ยังบอกว่าคุณเป็นลูกศิษย์ของเขาอีก สรุปแล้วมันยังไงกันแน่?” หลินลี่กั๋วดูสับสน

เยี่ยชิวก็บอกความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้

หลังจากฟังแล้ว หลินลี่กั๋วและหลี่มู่ชิงก็หัวเราะ

“ผู้เฒ่าทั้งสองคนนี้เหมือนเด็ก พวกเขารับศิษย์เพียงฝ่ายเดียว แต่กล้าพูดออกมาได้” หลินลี่กั๋วรู้สึกตลก

หลี่มู่ชิงยิ้มและพูดว่า "ผู้อมตะชางเหม่ยเป็นพระอาจารย์ของสำนักภูเขาหู่ซาน และปู่สามก็เป็นปรมาจารย์ที่เก่งกาจมากเช่นกัน พวกเขาทุกคนต่างก็ต้องการเสี่ยวเยี่ยเป็นลูกศิษย์ นี่แสดงให้เห็นเลยว่าเสี่ยวเยี่ยสุดยอดมาก”

“ของมันแน่ค่ะ ไม่ดูเลยว่าเยี่ยชิวเป็นแฟนของใคร” หลินจิงจื้อพูดอวด

ดวงตาของหลินลี่กั๋วเบิกกว้าง "ทำไมลูกถึงเอาแต่อวดตัวเองล่ะ เขาก็เป็นลูกเขยพ่อเหมือนกัน"

เอ่อ--

“คุณลุงครับ คุณลุงยังไม่ได้บอกผมเลย ผู้อมตะชางเหม่ยไปไหนแล้ว?” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

หลินลี่กั๋วพูดว่า "ผู้อมตะชางเหม่ยออกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหน อ่าใช่ เขาบอกว่าเขาจะไปหานายแน่ ... "

ตุ๊ด ตุ๊ด—

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือดังกะทันหันขัดจังหวะการสนทนา

“ขอโทษครับ ขอผมรับสายหน่อย”

เยี่ยชิวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเห็นว่าหมายเลขผู้โทรคือหาน หลง เขากดปุ่มรับสายแล้วถามว่า "โทรหาฉันมีเรื่องอะไร?"

หานหลงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “พี่ชาย แม่ของคุณเกิดเรื่องแล้ว”

อ๊ะ!

เยี่ยชิวลุกขึ้นทันที จากนั้นก็ถามว่า "แม่ของฉันเป็นอะไร?"

“แม่ของคุณประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ผมส่งเธอไปโรงพยาบาลเจียงโจวตรวจสอบอาการแล้ว ซี่โครงหักสองซี่ แต่พ้นขีดอันตรายแล้วครับ”

เยี่ยชิวถอนหายใจด้วยความโล่งอกและถามว่า "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

“พวกเฝิงโย่วหลิงเป็นคนทำ เรื่องเป็นแบบนี้…”

หานหลงเล่าสิ่งที่เกิดขึ้น

ทันใดนั้น รังสีหนาวเย็นก็แผ่ออกมาจากตัวของเยี่ยชิว และอุณหภูมิของทั้งห้องดูเหมือนจะลดลงต่ำจนติดลบภายในไม่กี่วินาที

แรงอาฆาตแรงมาก!

หลินลี่กั๋วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขามองไปที่เยี่ยชิว แล้วก็มองไปที่ หลินจิงจื้อ

หลินจิงจื้อส่ายหัวและบอกว่าเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ครึ่งนาทีต่อมา