บทที่ 1900 จงใจทำร้ายร่างกาย !

ฉีเทียนก็ไม่คิดที่จะปล่อยเฉินเทียนมิ่งมีชีวิตรอดออกไปจากสุสานมังกรอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อเขาได้ยินคำพูดของเยี่ยชิวแล้ว เขายิ่งเชื่อมั่นในความคิดของตัวเองยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม เขายังคงถามต่อ

“ท่านอาจารย์พูดเช่นนั้นจริงหรือ?”

เยี่ยชิวพยักหน้า : “แน่นอน”

“ท่านอาจารย์ยังบอกอีกว่า เฉินเทียนมิ่งเป็นบุตรเทพคนแรกแห่งนิกายดาบชิงอวิ๋น เขามีพลังแข็งแกร่งมาก หากไม่ฆ่าเขาให้ตายในตอนนี้ ต่อไปอาจจะกลายเป็นหายนะใหญ่ก็ได้ ”

“นอกจากนี้ ท่านอาจารย์ยังบอกอีกว่า พวกเราได้ยั่วยุนิกายดาบชิงอวิ๋นหลายต่อหลายครั้ง แต่นิกายดาบชิงอวิ๋นกลับยิ่งทำตัวเป็นเต่าหดหัวไม่ยอมออกมา แต่หากเฉินเทียนมิ่งถูกสังหาร นิกายดาบชิงอวิ๋นคงจะไม่ยอมทนนิ่งเฉยอยู่อีกต่อไปแน่”

“เมื่อถึงเวลานั้น ท่านอาจารย์จะผนึกกำลังกับนิกายปู่เทียนและยังมีความร่วมมือจากสามดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อเอาชนะนิกายดาบชิงอวิ๋น”

ฉีเทียนพยักหน้าเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ต้นไม้แห่งธรรมที่ลอยเหนือศีรษะของเยี่ยชิวแล้วพูดว่า "ศิษย์น้อง เจ้าโชคดีมาก ที่เจ้าได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าอย่างต้นไม้แห่งธรรม"

เยี่ยชิวรีบพูดทันที : "ศิษย์พี่ หากว่าท่านชอบข้าจะยกต้นไม้แห่งธรรมนี้แก่ท่าน "

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อมตะชางเหม่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ในใจกังวลอย่างมาก เขาด่าทอเงียบๆ: "เจ้าเด็กบ้าคนนี้ เพื่อหลอกลวงศัตรู เขาถึงกับลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ?"

ฉีเทียนหัวเราะขึ้นมาแล้วถามว่า: "ศิษย์น้อง เจ้ายินดีที่จะยกต้นไม้แห่งธรรมนี้แก่ข้าจริง ๆ งั้นหรือ?"

“แน่นอน” เยี่ยชิวแสร้งทำเป็นมีน้ำใจและพูดว่า “อะไรที่เป็นของข้า ถ้าศิษย์พี่ชอบก็เอาไปเถอะ”

“ท่านอาจารย์บอกว่า ในอนาคตศิษย์พี่จะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของท่านอาจารย์ และจะเป็นผู้นำของสำนักหยินหยางของเรา”

“ท่านอาจารย์ให้ข้าพยายามฝึกฝนจะได้ช่วยเหลือศิษย์พี่ในอนาคต”

หลังจากที่ฉีเทียนได้ยิน เขาก็รู้สึกดีต่อเยี่ยชิวมากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็มีมากขึ้น แล้วพูดว่า "ศิษย์น้อง เจ้ามีความตั้งใจจริง ๆ "

“ในเมื่อเจ้าเป็นคนได้ต้นไม้แห่งธรรมนี้ เจ้าก็ควรเก็บรักษามันไว้ให้ดี ศิษย์พี่ไม่ต้องการมันหรอก”

“เจ้าวางใจได้ ตราบใดที่ข้ายังอยู่ที่นี่ ไม่มีใครสามารถแย่งต้นไม้แห่งธรรมจากเจ้าไปได้”

เยี่ยชิงรีบกล่าวขอบคุณทันที: “ขอบคุณศิษย์พี่”

ฉีเทียนกล่าวว่า: "พวกเราเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน เจ้าไม่จำเป็นต้องเกรงใจขนาดนั้น รีบเก็บต้นไม้แห่งธรรมไว้เร็วเข้า "

เยี่ยชิวรีบเก็บต้นไม้แห่งธรรมไปและพูดว่า: " ในเมื่อศิษย์พี่ไม่ต้องการมัน หลังจากที่ข้ากลับไปแล้วข้าจะมอบต้นไม้แห่งธรรมนี้แก่ท่านอาจารย์ เพื่อตอบแทนท่านอาจารย์สำหรับคำสั่งสอนของท่าน"

ฉีเทียนคิดในใจว่า: "ศิษย์คนใหม่ที่ท่านอาจารย์รับเข้ามาคนนี้ไม่เลว เขาคำนึงถึงท่านอาจารย์อยู่เสมอ ช่างเป็นคนที่รู้จักตอบแทนบุญคุณคนจริง ๆ"

ณ ขณะนี้——

“ฟิว !”

ดาบอันแหลมคมพุ่งผ่านท้องฟ้าดั่งสายฟ้าฟาด จู่โจมฉีเทียวอย่างรวดเร็ว

เฉินเทียนมิ่งลงมือแล้ว!

ฉีเทียนกำลังจะตอบโต้กลับ แต่เยี่ยชิวกลับใช้ร่างกายของตัวเองเข้าขัดขวางเอาไว้เสียก่อน

“แฉละ!”

ไหล่ของเยี่ยชิวถูกแทงด้วยดาบ เลือดกระเซ็น ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็ซีดลงและถอยหลัง

ฉีเทียนรีบยื่นมือออกไป แล้ววางฝ่ามือไว้กลางหลังของเยี่ยชิว เพื่อที่จะพยุงเยี่ยชิวไม่ให้ล้มลงแล้วพูดว่า "เจ้ามาขัดขวางทำไม? พลังปราณของเจ้าต่ำเกินไป เจ้าจะเป็นคู่ต่อสู้ของเฉินเทียนมิ่งได้อย่างไร?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า : “ข้ากลัวศิษย์พี่จะได้รับบาดเจ็บ”

ทันใดนั้น ความรู้สึกดีที่ฉีเทียนมีต่อเยี่ยชิวยิ่งมีมากยิ่งขึ้น เขาดุแล้วพูดว่า: "ศิษย์น้อง ต่อไปอย่าได้มุทะลุเช่นนี้อีก"

“ข้าเป็นศิษย์พี่ของเจ้า ข้าต้องเป็นฝ่ายปกป้องเจ้าสิ”

“จำไว้ ต่อไปไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ห้ามทำอะไรโง่ ๆ เช่นนี้อีกเป็นอันขาด”

เยี่ยชิวก้มหน้าลงและแสร้งทำเป็นพูดว่า : “ทราบแล้ว ศิษย์พี่”

ฉีเทียนหยิบยาขนานพิเศษออกมายื่นให้เยี่ยชิว แล้วพูดว่า "รีบกินยานี้ซะ”

เยี่ยชิวจำมันได้ในทันที ยาขนานพิเศษนี้มีประสิทธิภาพที่ดีที่สุดในโลก เขาคิดในใจว่าสมกับเป็นบุตรเทพคนแรกแห่งสำนักหยินหยางจริง ๆ เป็นคนกล้าได้กล้าเสียจริง ๆ

“ขอบคุณศิษย์พี่ ” เยี่ยชิวกล่าวขอบคุณ

“เจ้าพักรักษาตัวอยู่ที่นี่ เฉินเทียนมิ่งปล่อยให้ข้าเป็นคนจัดการเอง” เมื่อฉีเทียนพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า