บทที่ 1912 กล่าวขอโทษไม่เพียงพอ ทำลายพลังยุทธ์

เมื่ออูชิ่งหาวได้ยินเสียงนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และความเย่อหยิ่งอวดดีของเขาก็มลายหายไปในทันที

เขารีบเปลี่ยนเป็นยิ้มอย่างกระตือรือร้น แล้วกล่าวว่า: "พี่ฉี เมื่อเห็นว่าคุณพูดเช่นนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะใจกล้าสักแค่ไหน ฉันก็คงจะไม่กล้าไม่เคารพคุณแม้แต่น้อย!"

เสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นมานี้ ก็คือฉีเทียน

ฉีเทียนไม่ชายตามองอูชิ่งหาวแม้แต่น้อย เขาเดินมุ่งตรงไปยังข้างๆ เยี่ยชิว แล้วกล่าวถามว่า: "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

เยี่ยชิวส่ายหน้า แล้วตอบกลับว่า: "ไม่เป็นไร"

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" ฉีเทียนกล่าวว่า: "ถ้าหากคุณเป็นอะไรไปล่ะก็ ฉันก็คงจะไม่สนว่าเขาจะเป็นบุตรเทพมาจากไหน และจะทำการสังหารเขาอย่างไร้ความปรานี"

หากพูดตามตรงแล้ว เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ ภายในใจของเยี่ยชิวก็ค่อนข้างตื้นตันใจ

สีหน้าของอูชิ่งหาวเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาคาดไม่ถึงว่า ฉีเทียนจะปกป้องเยี่ยชิวขนาดนี้

จนกระทั่งในเวลานี้ ฉีเทียนได้ชำเลืองมองไปยังอูชิ่งหาว

"อูชิ่งหาว กล่าวขอโทษศิษย์น้องของฉัน" ฉีเทียนกล่าวอย่างยือกเย็น

"ศิษย์น้อง?" อูชิ่งหาวตกใจ เขาชี้เยี่ยชิวแล้วกล่าวถามด้วยความประหลาดใจว่า: "พี่ฉี เขาเป็นศิษย์น้องของคุณอย่างนั้นเหรอ? อู่จี๋เทียนจุนรับลูกศิษย์ใหม่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไรกัน? ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินเลยล่ะ?"

สีหน้าของฉีเทียนเคร่งขรึม: "อูชิ่งหาวคุณหมายความว่ายังไง?"

"ท่านอาจารย์ของฉันจะรับลูกศิษย์ ยังจะต้องแจ้งคุณด้วยเหรอ? คุณคู่ควรเหรอ?"

"ไม่ต้องพูดถึงคุณที่เป็นแค่บุตรเทพรองของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้น ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นปราชญ์ของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้น ก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องของสำนักหยินหยางของพวกเรา"

"รีบกล่าวขอโทษศิษย์น้องของฉันเร็วเข้า ไม่เช่นนั้น ก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่นึกถึงความเมตตาต่อพันธมิตรก็แล้วกัน"

เมื่อฉีเทียนพูดประโยคนี้จบ เจตนาสังหารอันเยือกเย็นก็ปรากฏออกมาจากร่างของเขา ทันใด ภายในรัศมีหนึ่งร้อยเมตร ก็กลายเป็นเหมือนกับอุโมงค์น้ำแข็ง

ลูกศิษย์เหล่านั้นของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้น แต่ละคนก็ตัวสั่นราวกับจักจั่น พวกเขาไม่กล้าหายใจแรง และต่างก็มองฉีเทียนด้วยความหวาดกลัว

ชื่อเสียงอันเลื่องลือของบุตรเทพอันดับหนึ่งของสำนักหยินหยางผู้นี้ พวกเขาต่างก็ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว

"แม่งเอ๊ย ก็อาศัยที่ท่านอาจารย์ของตัวเองคืออู่จี๋เทียนจุนไม่ใช่เหรอ ถึงได้เย่อหยิ่งอวดดีขนาดนี้ได้? ฉันฝากเอาไว้ก่อนเถอะ ไม่ช้าก็เร็วฉันจะต้องทำให้คุณรู้ว่า ฉัน อูชิ่งหาว คืออัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานอย่างแท้จริง"

ภายในใจของอูชิ่งหาวแทบอยากจะสั่งสอนฉีเทียนเดี๋ยวนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่า เขาในตอนนี้ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉีเทียน

ถ้าหากดื้อดึงที่จะลงมือ ก็คงจะทำได้เพียงแค่อับอายขายหน้าเท่านั้น

"เอาล่ะ อดทนสักหน่อยเพื่อประนีประนอม ยอมถอยสักก้าวเพื่อแก้ปัญหาความขัดแย้ง"

เมื่ออูชิ่งหาวนึกถึงจุดนี้ จึงกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า: "พี่ฉี ฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าสหายท่านนี้ก็คือศิษย์น้องของคุณ"

"นี่เป็นเพียงแค่ความเข้าใจผิดกันเท่านั้น โชคดีที่ระหว่างพวกเราไม่ได้เกิดความขัดแย้งอะไรกัน"

อูชิ่งหาวพูดจบ ก็คำนับต่อเยี่ยชิวแล้วกล่าวว่า: "สหายท่านนี้ ถ้าหากเมื่อครู่นี้ฉันเสียมารยาทต่อคุณ ฉันต้องขอโทษคุณด้วย"

"สหาย ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ในเมื่อคุณเป็นศิษย์น้องของพี่ฉี เช่นนั้นคุณก็น่าจะแสดงสถานะให้เร็วกว่านี้สักหน่อย"

"ถ้าหากคุณแสดงสถานะก่อนหน้านี้ เช่นนั้นความเข้าใจผิดนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้นแต่อย่างใด โชคดีที่พี่ฉีอยู่ตรงนี้ ไม่เช่นนั้นละก็ ความเข้าใจผิดนี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องมีจุดจบอย่างไร"

เข้าใจผิด?

เยี่ยชิวยิ้มเยาะแล้วกล่าวว่า: "การทำร้ายคนก็เรียกว่าการเข้าใจผิดด้วยเหรอ?"

อูชิ่งหาวกล่าวว่า: "คนที่ฉันทำร้านเป็นเพียงแค่คนรับใช้ก็เท่านั้น อีกอย่าง คนรับใช้ของคุณก็เป็นคนลงมือก่อนด้วย เขาทำร้ายลูกศิษย์ของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้นของพวกเรา"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ถ้าหากไม่ใช่คนของพวกคุณ ที่เกือบจะปะทะกับคนรับใช้ของฉัน แล้วคนรับใช้ของฉันจะลงมือได้อย่างไรกัน? เรื่องนี้ฉันคงไม่อาจปล่อยผ่านไปง่ายๆ แบบนี้ได้หรอก"

ภายในใจของอูชิ่งหาวโมโหเป็นอย่างมาก และแอบกล่าวว่า: "เป็นแค่มดตัวเล็กๆ ของสูงสุดของต้งเทียนคนหนึ่ง ถ้าหากว่าไม่เห็นแก่หน้าของฉีเทียนนะ กูก็ขี้เกียจที่จะพูดจาดีๆ กับมึงเหมือนกันนั่นแหละ"

"มึงมันหัวแข็ง มีทิฐิสูง"

"คนอย่างฉันก็กล่าวขอโทษแล้ว มึงยังจะเอาอะไรอีกล่ะ?"

อูชิ่งหาวไม่พอใจ แต่บนใบหน้าไม่แสดงออก เขากล่าวถามเยี่ยชิวว่า: "แล้วคุณจะเอายังไง?"

"ประโยคนั้น คุณจะต้องกล่าวขอโทษคนรับใช้ของฉัน" เยี่ยชิวกล่าว