บทที่ 1916 หมดหนทาง

หลังจากที่เซียวยี่เฉินใช้วิชาซ่อมนภา รอยแยกก็เปลี่ยนเป็นใหญ่ขึ้น กลับมาเหมือนกับที่ฉีเทียนลงมือไว้ ทำให้ทุกคนอุทานออกมาอย่างตกตะลึง

"สมกับที่เป็นบุตรเทพแรกของสำนักปู่เทียน เก่งกาจจริงๆ!"

"เคยได้ยินมาว่าวิชาซ่อมนภาของสำนักปู่เทียน สามารถทำให้ย้อนเวลากลับมาได้ วันนี้ได้เห็นกับตา มันน่าทึ่งจริงๆ"

"มีบุตรเทพมากมายมาลงมือเช่นนี้ ค่ายกลจะต้องถูกทำลายอย่างไม่ต้องสงสัย"

"......"

"ไอ้เด็กเปรต คุณมองเห็นว่าอย่างไรล่ะ?" อมตะชางเหม่ยเอ่ยถาม

เยี่ยชิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "จะมองเห็นอย่างไร แน่นอนว่าก็ใช้ตามองเห็นน่ะสิ"

อมตะชางเหม่ย : "คุณรู้ว่าฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"

เยี่ยชิวเหลือบมองภูเขาทอง กล่าวว่า : "การทำลายค่ายกลนั้นแต่พวกเขาไม่มีทางทำได้"

"หื๊ม?" อมตะชางเหม่ยรู้สึกประหลาดใจ และเอ่ยถามว่า : "คุณมองเห็นอะไรใช่ไหม?"

เยี่ยชิวกล่าว : "โดยสรุปแล้ว คิดที่จะใช้พลังอันป่าเถื่อนทำลายมันเป็นไปไม่ได้เลย นอกจากพวกเขาจะเป็นนักบุญราชา"

"ไม่อย่างนั้น ไม่ว่าพวกเขาจะลงมืออย่างไร ก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก"

อมตะชางเหม่ยรู้สึกตกตะลึงในใจ : "ไอ้เด็กเปรต ค่ายกลนี้ท้ายที่สุดแล้วคืออะไรกัน?"

เยี่ยชิวย้อนถาม : "ไม่ใช่ว่าคุณชำนาญเรื่องนอกลู่นอกทาง เชี่ยวชาญเรื่องฮวงจุ้ย คุ้นเคยกับค่ายกลหรอกเหรอ ทำไม คุณถึงมองไม่ออกล่ะ?"

ถ้าฉันมองออกออก ยังจะต้องถามแกด้วยเหรอ

อมตะชางเหม่ยหลอกตามองบน และรีบกล่าวว่า : "รีบบอกฉันมาสิ ว่าท้ายที่สุดเป็นค่ายกลอะไรกัน?"

เยี่ยชิวกล่าว : "คุณต้องรู้เลยว่า นี่คือค่ายกลวิบัติ คิดอยากจะทำลายมัน จะต้องใช้เลือดมนุษย์"

หลังจากอมตะชางเหม่ยได้ยินเช่นนั้น เขาไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกกลัวเท่านั้น แต่กลับยิ้มขึ้นมา และกล่าวว่า : "สถานที่นี่ที่มีคนมากมายเช่นนี้ ลงมืออีก 2-3 คนก็น่าจะสามารถทำลายค่ายกลได้"

"ให้บุตรเทพอีก 2-3 คนลงมือก่อนเถอะ"

"เมื่อพวกเขาหมดเรี่ยวแรงแล้ว เราก็ฆ่าพวกเขาซะ หลังจากนั้นก็ใช้เลือดของพวกเขาทำลายค่ายกล"

"เมื่อถึงเวลานั้น มรดกจักรพรรดิมังกรก็จะเป็นของพวกเรา....."

อมตะชางเหม่ยพูดถึงตรงนี้ ก็เหลือบมองเยี่ยชิว จึงรีบกล่าวว่า : "ไม่ใช่สิ มรดกจักรพรรดิเป็นของคุณ เป็นของคุณทั้งหมดเลย"

"ฉันมีเกียรติและหยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่ไปแย่งชิงคุณหรอก"

"แหะๆ ～"

เยี่ยชิวไม่สนใจอมตะชางเหม่ย เขาเงยหน้าขึ้นมองบุตรเทพที่อยู่ในอากาศ

"พี่เซียว วิธีการของคุณ ฉันเลื่อมใสจริงๆ" อูชิ่งหาวคำนับให้เซียวยี่เฉิน

เซียวยี่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "พี่อูไม่ต้องสุภาพหรอก พลังฮุ่นตุ้นของคุณก็เก่งกาจเช่นกัน"

อูชิ่งหาวยกมุมปากขึ้น และกล่าวอย่างลำพองใจ : "ใช่แล้ว พลังฮุ่นตุ้นช่างแข็งแกร่งจริงๆ แต่น่าเสียดาย พลังฮุ่นตุ้นของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้นตอนนี้เหลือไม่เท่าไหร่แล้ว เมื่อหลายปีก่อนจักรพรรดิวั่นกู่ชิงเทียนได้แย่งชิงไป 33,000 เส้น"

"ครั้งก่อนมาที่สุสานมังกร ปราชญ์ได้กลัวว่าจะเผชิญกับปัญหา ดังนั้นจึงมอบพลังฮุ่นตุ้นให้ฉันหนึ่งเส้น"

"เพียงแต่ว่า วิชาซ่อมนภาของพี่เซียวมีพลานุภาพล้ำเลิศ ต่อให้ฉันมีพลังฮุ่นตุ้นหนึ่งเส้น ก็เทียบไม่ได้จริงๆ"

เซียวยี่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "พี่อู ไม่เช่นนั้นคุณก็เอาพลังฮุ่นตุ้นส่งมอบให้ฉัน และฉันจะมอบวิชาซ่อมนภาให้คุณ ว่าอย่างไรล่ะ?"

เมื่อกล่าวคำพูดนี้ออกมา เฉินเทียนมิ่งกับฉีเทียนก็มีดวงตาเป็นประกาย

พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่า คนที่จับจ้องพลังฮุ่นตุ้นอยู่ไม่ใช่เพียงแค่เขาเท่านั้น แต่ยังมีเซียวยี่เฉินอีกคนหนึ่ง

เฉินเทียนมิ่งกล่าวว่า : "อูชิ่งหาว เมื่อครู่นี้ฉันเห็นคุณลงมือ พลานุภาพไม่เลวเลย คุณถึงได้กลายเป็นบุตรเทพรองของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้น ดังนั้นน่าจะมีพรสวรรค์ที่ไม่เลวเลยเช่นกัน"

"ถ้าไม่ใช่อย่างนี้ คุณเอาพลังฮุ่นตุ้นส่งมอบให้ฉัน ฉันจะให้คุณติดตามฉัน และกลายเป็นแม่ทัพในกองกำลังบัญชาการของฉัน"

"เมื่อฉันได้กลายเป็นจักรพรรดิในอนาคต กวาดสายตามองไปทั่วทุกหนทุกแห่ง เมื่อใต้หล้าไร้ซึ่งคู่ต่อสู้ ฉันจะแต่งตั้งให้คุณเป็นแม่ทัพอันดับหนึ่ง มีความสามารถ โดดเด่นเหนือผู้คนจำนวนมาก ว่าอย่างไรล่ะ?"

น้ำเสียงของเฉินเทียนมิ่งเย่อหยิ่ง สายตาเฉียบคม ใครที่ไม่รู้จัก ยังจะคิดว่าเขาเป็นจักรพรรดิผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง

อูชิ่งหาวได้ยินคำพูดนี้ เขาก็โกรธจนแทบบ้าคลั่ง