บทที่ 192 เฝิงโย่วหลิง ตาย

"พวกนายกลับมาโดยเครื่องบิน ทำไมพวกนายไม่ตกลงมาจากท้องฟ้าเลยล่ะ ไอ้พวกเวร"

เฝิงโย่วหลิงสาปแช่ง และออกจากหงโหลว

เขาเดินมาถึงลานจอดรถ แล้วโบกมือ

คนขับขับรถมาหยุดตรงหน้า

เฝิงโย่วหลิงรออยู่พักหนึ่ง แต่ไม่เห็นคนขับลงจากรถมาเปิดประตูให้เขา เขายิ่งโกรธ และเตะประตูรถดัง "ปัง"

อย่างไรก็ตาม คนขับนั่งอยู่ในห้องโดยสาร และไม่ขยับตัว

เฝิงโย่วหลิงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเปิดประตู แล้วเข้าไปแล้วตะโกน "ขับรถ"

"จะไปไหน?" คนขับถาม

เฝิงโย่วหลิงสบถ "แกมีสมองไหม ยังจะถามคำถามแบบนี้กับฉันอีก? กลับบ้านสิวะ!"

"ฉันเกรงว่านายน่าจะกลับไปไม่ได้" คนขับหันศีรษะเผยให้เห็นใบหน้า พร้อมรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง

"เยี่ย เยี่ยชิว ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?" เฝิงโย่วหลิงตกใจ และต้องการเปิดประตูรถโดยไม่รู้ตัว

อย่างไรก็ตาม ประตูรถถูกล็อก และไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเปิดได้

"อย่ากังวลไป มันไม่มีประโยชน์หรอก" เยี่ยชิวพูดเบา ๆ

การแสดงออกของเฝิงโย่วหลิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขารีบแสดงสีหน้ายิ้มแย้ม และพูดว่า "เยี่ยชิว นายมาที่นี่เพื่อดื่มกับฉันเหรอ มาเลย ฉันจะพานายไปสัมผัสหงโหลว ฉันจะบอกนายว่า สาว ๆ ข้างในน่าตื่นเต้นมาก"

"ฉันไม่อยากดื่ม ฉันมาหานายเพียงเพื่อถามว่า ทำไมนายถึงขับรถชนแม่ฉัน?"

"เยี่ยชิว นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันจะขับรถชนแม่ของนายได้ยังไง ตอนนั้นฉันกำลังขับรถอยู่ และแม่ของนายนั่นแหละที่มาชนรถของฉัน"

"นายหมายถึงแม่ของฉันเดินไม่ดูตาม้าตาเรือเหรอ?"

เสียงของเยี่ยชิวเริ่มเย็นชา

"ไม่ เยี่ยชิว นายเข้าใจฉันผิดจริง ๆ แม้ว่านายจะให้ความกล้าหาญแก่ฉันนับหมื่น ฉันก็ไม่กล้าที่จะชนแม่ของนายหรอกนะ..."

ขณะที่เฝิงโย่วหลิงกำลังพูด มือขวาของเขาก็เอื้อมไปอยู่ใต้เบาะอย่างเงียบ ๆ

ฉึ่บ!

ทันใดนั้น เฝิงโย่วหลิงหยิบปืนพกออกมาจากใต้เบาะ และกดมันไปที่หน้าผากของเยี่ยชิว จากนั้นความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเขาก็หายไป

"คาดไม่ถึงสินะเยี่ยชิว ฮ่า ๆ ๆ ถ้านายกล้าขยับ ฉันจะยิงหัวนายให้กระจายไปเลย"

เหตุผลที่เฝิงโย่วหลิงมักจะออกไปข้างนอกโดยไม่มีบอดี้การ์ด ก็เพราะเขามีอาวุธป้องกันตัวเอง

"นายน้อยเฝิง การซ่อนสิ่งนี้เป็นการส่วนตัว เป็นเรื่องผิดกฎหมาย" เยี่ยชิวกล่าวอย่างสงบ

"อย่ามาพูดเรื่องพวกนี้กับฉัน ชีวิตของนายอยู่ในมือของฉันแล้ว ฉันแค่ขยับนิ้ว แล้วหัวของนายก็จะเละไม่เหลือชิ้นดี"

เฝิงโย่วหลิงยิ้ม และพูดว่า "ฉันได้วางกับดักไว้บนถนนจากเจียงซูและเจ้อเจียงไปยังเจียงโจว เพื่อฆ่านายแล้ว"

"ฉันไม่ได้คาดหวังว่านายจะกลับโดยเครื่องบิน"

"ที่คาดไม่ถึงคือ นายแกล้งทำเป็นคนขับรถ แต่ยังจะไม่รอดพ้นน้ำมือฉันอีก แบบนี้เรียกว่าอะไรนะ เหมือนหนีเสือ ปะจระเข้เลยนะว่าไหม ฮ่า ๆ ๆ ..."

เฝิงโย่วหลิงหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ

เขาไม่รู้ว่าดวงตาของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

เยี่ยชิวไม่เคยคาดหวังว่าเฝิงโย่วหลิงจะเตรียมการมากมายระหว่างทางจากเจ้อเจียงไปยังเจียงโจว

กับดักที่แน่นหนา แต่ละอันเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

หากเยี่ยชิวและหลินจิงจื้อขับรถกลับ ผลที่ตามมาจะเป็นหายนะ

"ใช่สิ แม่ของนายฉันเองที่ขับรถชน"

เฝิงโย่วหลิงไม่ได้ขอความช่วยเหลือในความเห็นของเขา ตอนนี้เยี่ยชิวเป็นลูกแกะที่รอการฆ่าแล้ว

"เดิมทีฉันอยากจะฆ่าแม่ของนาย และใช้ร่างกายของเธอเพื่อบังคับให้นายยอมจำนน แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าหานหลงจะปรากฏตัวในช่วงเวลาวิกฤตและช่วยชีวิตแม่ของนายไว้"

"ฉันรู้ว่านายรู้จักหานหลง แต่นายรู้จักตัวตนของเขาไหม?"

"ฉันอาจทำให้นายกลัวจนอยากตาย ถ้าฉันบอกนาย"

"หานหลงเป็นบุตรบุญธรรมของไท่เจี้ยน ผู้นำหลงเหมิน และเป็นเจ้านายของเจียงโจว ตอนนี้เขาเป็นน้องชายของฉัน มันคงจะง่ายสำหรับฉันที่จะฆ่านายมากกว่าฆ่ามด ฉัน..."

"ยิงสิ!" จู่ ๆ เยี่ยชิวพูดขึ้น

เฝิงโย่วหลิงตกตะลึง เมื่อผู้คนพบกับสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาจะต้องคุกเข่าขอความเมตตาไม่ใช่เหรอ?

ทำไมเยี่ยชิวถึงยอมให้ฉันยิง?

หรือเขาคงกลายเป็นหินไปแล้ว