บทที่ 194 น้ำไฟ ความต่างอย่างสิ้นเชิง

ฉากภายในห้องมีฉากที่ไม่น่าดูเกิดขึ้น

เยี่ยชิวถ่ายวิดีโอข้างนอกเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง และในที่สุดก็ออกจากวิลล่าอย่างรีบร้อน เพราะเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

กลับไปที่รถ

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเยี่ยชิวจะอาเจียน หานหลงจึงถามว่า "พี่ใหญ่ จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?"

"ไม่"

ไม่?

หานหลงตกตะลึง และถามอีกครั้ง "มีปัญหาเหรอ? ผมจะโทรหาพี่น้องของเราให้ไปช่วยเอาไหม?"

"ไม่จำเป็นต้องโทรหาใคร"

หานหลงก็ยิ่งสับสนมากขึ้น เขาไม่ได้ฆ่าคนคนนั้น และไม่อยากขอความช่วยเหลือ นี่เกิดอะไรขึ้น?

"พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นข้างใน?" หานหลงถามด้วยความสงสัยบนใบหน้าของเขา

"ดูเอาเองสิ มันโชคไม่ดีจริง ๆ" เยี่ยชิวโยนโทรศัพท์ให้หานหลง

หานหลงมองแล้วหัวเราะ "ให้ตายเถอะ ผมมักจะเห็นโจวห่าวและหลี่เฉียนเฉิงแต่งตัวดูดี แต่ผมไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาทั้งคู่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการกินไก่"

"ถ้าฉันรู้ว่าฉันจะได้เห็นฉากที่น่าขยะแขยงแบบนี้ ฉันควรจะฆ่าพวกเขาก่อนหน้านี้" เยี่ยชิวยังคงรู้สึกอยากอาเจียน

หานหลงคืนโทรศัพท์ให้เยี่ยชิว แล้วพูดว่า "พี่ใหญ่ พี่จะทำยังไงกับโจวห่าวและหลี่เฉียนเฉิง"

"ฆ่า!"

เยี่ยชิวพูดได้คำเดียว

เย็นวาบไปทั้งตัว

หากหญ้าถูกตัดโดยไม่ถอนรากออก หญ้าก็จะงอกขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดมา เยี่ยชิวรู้ความจริงข้อนี้ ดังนั้น เมื่อต้องรับมือกับเฝิงโย่วหลิง เยี่ยชิวก็คิดอยู่แล้วว่าโจวห่าวและหลี่เฉียนเฉิงจะต้องตายเช่นกัน

"แล้วจะให้ผมจัดการกับพวกเขายังไง?" หานหลงกล่าว

เยี่ยชิวส่ายหัว และปฏิเสธโดยพูดว่า "ฉันจะแก้ไขปัญหานี้ด้วยตัวเอง"

มันเป็นเรื่องของแม่ของเขา เยี่ยชิวต้องลงมือเอง

หานหลงหยิบจดหมายเชิญออกมาจากกระเป๋าของเขา แล้วพูดว่า "พี่ใหญ่ ดูนี่สิ"

"นี่คืออะไร? เยี่ยชิวเปิดจดหมายเชิญ ขณะที่เขาพูด

ปรากฏว่าตระกูลโจวและตระกูลหลี่จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับทางธุรกิจที่สุ่ยจิงกในวันพรุ่งนี้ และหานหลงได้รับเชิญให้เข้าร่วม

"พรุ่งนี้น่าจะมีคนเยอะมากใช่ไหม?" เยี่ยชิวถามเบา ๆ

"เท่าที่ผมรู้ คราวนี้ตระกูลโจวและตระกูลหลี่เชิญคนจำนวนมาก และคนสำคัญในเจียงโจวก็น่าจะมาด้วย" หานหลงตอบ

"ดีมาก เยี่ยชิวพูด "พรุ่งนี้ฉันจะไปดูด้วย"

"ให้ผมไปเป็นเพื่อนพี่ไหม?"

"ไม่เป็นไร อย่าเปิดเผยตัวตนของฉันในตอนนี้"

"ตกลง" หานหลงพยักหน้าเห็นด้วย

เยี่ยชิวยังกำชับว่า "ยังไงก็ตาม เตรียมของขวัญให้ฉันพรุ่งนี้ ฉันอยากจะมอบให้หลี่เฉียนเฉิงและโจวห่าว"

"ของขวัญอะไร?"

เยี่ยชิวกระซิบบางอย่างในหูของหานหลง

"เข้าใจแล้ว พี่ไม่ต้องกังวล ผมจะทำตามคำแนะนำของพี่อย่างแน่นอน"

"เอาล่ะ พาฉันกลับไปโรงพยาบาลหน่อย"

หานหลงสตาร์ทรถ และขับรถพาเยี่ยชิวกลับไปที่โรงพยาบาล

เมื่อมาถึงแผนกดูแลพิเศษ และเข้าไปในประตู เยี่ยชิวสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับบรรยากาศ

นอกจากเฉียนจิ้งหลานและหลินจิงจื้อแล้ว ไป๋ปิงเองยังอยู่ในวอร์ดอีกด้วย

ในเวลานี้ เฉียนจิ้งหลานตื่นขึ้นมาแล้ว

หลินจิงจื้อนั่งทางซ้ายมือของเฉียนจิ้งหลาน และไป๋ปิงนั่งทางด้านขวามือของเฉียนจิ้งหลาน ผู้หญิงทั้งสองมองหน้ากันด้วยดวงตาที่เฉียบคมเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ

โอโห!

เยี่ยชิวแอบคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ ผู้หญิงสองคนนี้เข้ากันไม่ได้ เมื่อพวกเธอพบกัน พวกเธอจะแข่งขันกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จะทำยังไงดี?

เมื่อเขารู้สึกปวดหัว เฉียนจิ้งหลานยิ้ม และพูดว่า "ชิวเอ๋อร์ นายทำอะไรอยู่? ทำไมนายไม่รับสายที่ฉันเพิ่งโทรหานายเลย?"

"แม่โทรหาผมเหรอ?" เยี่ยชิวหยิบโทรศัพท์ออกมา และเห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับ เขารีบขอโทษ "แม่ ผมขอโทษ ผมไม่เห็นเลย รู้สึกดีขึ้นไหม?"

"ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณผู้อำนวยการไป๋ที่ทำการผ่าตัดให้แม่ ผู้อำนวยการไป๋ ขอบคุณนะ"