บทที่ 1948 หลบหอกหลบดาบได้ แต่หลบเล่ห์เหลี่ยมคนใกล้ตัวยากยิ่ง

วินาทีต่อมา ดวงจิตของฉีเทียนก็ปรากฏขึ้นเหนือร่างที่ศีรษะแตกออก มีรอยดาบน่ากลัวประทับอยู่

ดวงจิตของเขาได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก!

"ฉีเทียนแพ้?"

อมตะชางเหม่ยตกใจ

เยี่ยชิวก็ตกตะลึงเช่นกัน เขาเหลือบมองเฉินเทียนมิ่ง และเห็นเฉินเทียนมิ่งยืนถือดาบอย่างสง่างามกลางอากาศ พลังอันแข็งแกร่งแผ่ออกมาจากทั่วร่างราวกับเทพสงครามผู้ไร้เทียมทาน

"อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักหยินหยาง ก็แค่นี้"

ทันทีที่เฉินเทียนมิ่งพูดจบ ฉีเทียนก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้า

"พี่ฉี!"

เซียวยี่เฉินพุ่งตัวออกไปรับร่างของฉีเทียนไว้ได้ทัน

"พี่ฉี เป็นอย่างไรบ้าง?" เซียวยี่เฉินถามด้วยความเป็นห่วง

นายตาบอดหรือไง?

ฉันเป็นยังไงนายดูไม่ออกเหรอ?

"อ๊า..." ฉีเทียนไม่ตอบ เพียงแต่กุมศีรษะไว้และกรีดร้อง ใบหน้าหล่อเหลากลายเป็นบิดเบี้ยว

ดูเหมือนการบาดเจ็บที่ดวงจิตจะเจ็บปวดมากจริงๆ

เซียวยี่เฉินคิดในใจ

หลังจากทั้งสองลงถึงพื้น

เซียวยี่เฉินหยิบยาเม็ดวิญญาณออกมาหนึ่งเม็ด ยื่นให้ฉีเทียนและพูดว่า "พี่ฉี กินยานี่ซะ มันจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของพี่ได้"

เพียงแรกเห็น ฉีเทียนก็จำได้ว่าเม็ดยานี้คือเม็ดยาระดับสวรรค์ และเขาก็แปลกใจอยู่บ้าง ไม่นึกว่าเซียวยี่เฉินจะใจกว้างถึงเพียงนี้

"ทำไมถึงดีกับฉันนัก?" ฉีเทียนถาม

"เราเป็นพันธมิตรกัน จะปล่อยให้ตายได้ยังไง?" เซียวยี่เฉินยัดเม็ดยาเข้าปากฉีเทียน

ฉีเทียนรู้สึกซาบซึ้ง กลืนเม็ดยาลงไปแล้วพูดว่า "ขอบใจ..."

"พี่ฉี อาการนายหนักมาก อย่าเพิ่งพูดเลย ฉันจะช่วยรักษาให้"

พูดจบเซียวยี่เฉินก็ประคองฉีเทียนให้นั่งดีๆ จากนั้นจึงนั่งขัดสมาธิข้างหลังฉีเทียน วางฝ่ามือลงบนกลางหลังฉีเทียน

"พี่ฉี ฉันออกแรงเยอะหน่อย นายอดทนนะ"

พูดจบ พลังปราณมหาศาลก็พวยพุ่งออกจากฝ่ามือของเซียวยี่เฉิน เข้าสู่ร่างของฉีเทียน

"อืม..."

ฉีเทียนครางออกมา มุมปากมีเลือดซึม แต่สีหน้าซีดเซียวกลับมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง

ในเวลานี้ เขาเห็นเซียวยี่เฉินแล้วรู้สึกถูกชะตาเป็นอย่างยิ่ง

"เจ้าหมอนี่ ยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง" ฉีเทียนคิดในใจ

เซียวยี่เฉินพูดว่า "พี่ฉี อาการของนายสาหัสเกินไป ด้วยพลังของฉันคงรักษาให้หายขาดไม่ได้ ทำได้แค่ประคองอาการไม่ให้ทรุดลงกว่านี้ รอนายกลับไปถึงสำนักหยินหยาง ค่อยให้ท่านอู่จี๋เทียนจุนอาจารย์ของนายรักษาให้เถอะ!"

"อืม" ฉีเทียนครางเบาๆ แล้วพูดว่า "รอฉันหายดีแล้ว ฉันจะนำของกำนัลไปขอบคุณนายถึงสำนักปู่เทียนเลย"

"พี่ฉี ระหว่างเราไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้น" พูดถึงตรงนี้ เซียวยี่เฉินไม่รู้คิดอะไรขึ้นมาได้ ตาของเขาเป็นประกายแล้วพูดว่า "พี่ฉี ถ้านายอยากขอบคุณฉันจริงๆ นายพอจะให้สิ่งของสิ่งหนึ่งแก่ข้าได้ไหม?”

“นายหมายถึงมรดกจักรพรรดิมังกรเหรอ?” ฉีเทียนถามเสียงเศร้า “ฉันถูกเฉินเทียนมิ่งเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส คงไม่มีปัญญาไปแย่งชิงมรดกจักรพรรดิมังกรแล้ว สหายเซียว ถ้านายต้องการมรดกจักรพรรดิมังกร ฉันเกรงว่าเฉินเทียนมิ่งคงไม่ยอมง่ายๆ เขาแข็งแกร่งมาก...”

“ฉันม่ได้หมายถึงมรดกจักรพรรดิมังกร” เซียวยี่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ใช่มรดกจักรพรรดิมังกร?” ฉีเทียนงุนงง “แล้วนายต้องการอะไร?”

เซียวยี่เฉินโน้มตัวกระซิบข้างหูฉีเทียนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ชีวิตของนาย”

ฟิ้ว...

สิ้นคำ เซียวยี่เฉินก็สะบัดมือส่งตะปูยาวสีดำทมิฬเสียบทะลุจิตวิญญาณที่บาดเจ็บของฉีเทียน

“อ๊าก...”

ฉีเทียนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด