บทที่ 1951 สู้เป็นตาย (ตอนปลาย)

สองอัจฉริยะที่หาตัวจับยากต่อสู้กันจนถึงแก่ชีวิต

พวกเขาต่างใช้ความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาต่อสู้กันอย่างดุเดือด ปลายหอกปะทะปลายดาบ เป็นภาพที่น่าสยดสยอง

“ชิ้ง!”

ดาบยาวในมือของเฉินเทียนมิ่งพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ทิ้งรอยดาบไว้บนร่างกายของฉีเทียนนับไม่ถ้วน

ส่วนฉีเทียนก็กล้าหาญไม่แพ้กัน หอกยาวสีดำของเขาแทงทะลุราวกับจะเจาะทะลุอดีตและปัจจุบัน ทิ้งร่องรอยบาดแผลที่น่ากลัวไว้บนร่างกายของเฉินเทียนมิ่งเช่นกัน

ในขณะที่อาวุธของทั้งสองปะทะกัน มืออีกข้างของทั้งคู่ก็ปะทะกันอย่างรวดเร็ว

“ปัง!”

ทันใดนั้น เลือดก็พุ่งกระฉูดจากร่างของทั้งสอง

ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บ

แต่ไม่รู้ว่าฉีเทียนใช้วิชาอะไร บาดแผลกลับสมานในพริบตา ในขณะที่บาดแผลของเฉินเทียนมิ่งกลับฟื้นตัวช้ากว่า

ในจังหวะที่บาดแผลของฉีเทียนสมาน เขาก็กระโจนเข้าใส่เฉินเทียนมิ่ง ไม่เปิดโอกาสให้เฉินเทียนมิ่งได้พักหายใจ

ภายในถ้ำ

อมตะชางเหม่ยมองไปยังสนามรบ พลางกล่าว “เจ้าเด็กหน้าเหม็นฉีเทียนนี่มันแข็งแกร่งจริงๆ โดยเฉพาะความสามารถในการฟื้นฟูบาดแผลที่รวดเร็วยิ่ง ถ้ายังสู้กันแบบนี้ ต่อให้เฉินเทียนมิ่งไม่ถูกฆ่าก็คงถูกเล่นงานจนตาย”

สายตาของเยี่ยชิวเป็นประกาย กล่าวว่า “ถึงแม้ว่าเฉินเทียนมิ่งจะฟื้นฟูบาดแผลได้ไม่เร็วเท่าฉีเทียน แต่เพลงดาบของเขาก็ยอดเยี่ยม ความสามารถก็ไม่ธรรมดา ฉีเทียนจะเล่นงานเขาจนตาย คงไม่ง่ายอย่างนั้น”

“เจ้าเด็กน้อยนายคิดว่าสุดท้ายแล้วใครจะรอดชีวิต?” อมตะชางเหม่ยถาม

เยี่ยชิวกล่าวว่า "พวกมันไม่มีทางรอดชีวิต"

เมื่อได้ยินดังนั้น อมตะชางเหม่ยก็หัวเราะเสียงแหบ

"ใช่แล้ว ไม่ว่าใครจะชนะ นายก็ไม่ปล่อยให้พวกมันมีชีวิตอยู่" พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของอมตะชางเหม่ยก็เป็นประกาย ก่อนจะพูดต่อว่า "เจ้าเด็กน้อย นายจะพนันกับฉันไหม?”

"พนันอะไร?" เยี่ยชิวถาม

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “ฉันพนันว่าศึกนี้ ฉีเทียนจะชนะ”

“ถ้าฉันชนะ รอจนกว่านายจะจัดการพวกมันแล้วก็เอาแหวนมิติของพวกมันทั้งหมดมาให้”

“ตกลงไหม?"

"ตกลง!" เยี่ยชิวตอบตกลงทันที

ท่ามกลางสนามรบ

"ฆ่า!"

ฉีเทียนคำรามเสียงดัง พลังชีวิตแผ่ซ่านไปทั่ว รัศมีการต่อสู้ทะลุผ่านอากาศ เมื่อรวมกับพลังหยินหยางที่หมุนวนอยู่รอบตัว ตอนนี้เขาดูเหมือนปีศาจที่พุ่งออกมาจากขุมนรก น่ากลัวอย่างยิ่ง

"ฆ่า!"

เฉินเทียนมิ่งก็คำรามเสียงดัง พุ่งเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว เริ่มการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต

"ตูม!"

ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด พลังโจมตีที่แข็งแกร่ง ทำให้เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยรู้สึกขนลุก

ถึงแม้ว่าฉีเทียนและเฉินเทียนมิ่งจะอยู่ในระดับสูงสุดของขั้นทงเสินแต่พลังที่พวกเขาแสดงออกมาก็ไม่ด้อยไปกว่าผู้แข็งแกร่งในระดับนักบุญเลย

หรืออาจจะกล่าวได้ว่า พวกเขาได้ก้าวข้ามสถานะเริ่มต้นของนักบุญไปแล้ว

ฉีเทียนคลั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า ในขณะที่แทงหอกออกไป อีกมือหนึ่งก็กำหมัดบ้าง กางฝ่ามือบ้าง หรือแม้แต่กางนิ้วทั้งห้าออกเหมือนตะขอเกี่ยว เขาพุ่งเข้าสังหารเฉินเทียนมิ่งอย่างบ้าคลั่ง

เฉินเทียนมิ่งกระหน่ำฟาดฟันด้วยดาบ มืออีกข้างก็ออกหมัดรัว ๆ กระบวนท่าแต่ละท่าล้วนเปิดกว้างและดุดัน หวังสังหารศัตรูให้ได้

การต่อสู้ครั้งนี้เป็นการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นที่จะอยู่รอด

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงต่อสู้กันอย่างดุเดือด

แสงดาบที่คมกริบและคมหอกที่ว่องไว แต่ละการโจมตีก็เหมือนกับจะบดขยี้สวรรค์และโลก แม้กระทั่งทะลุผ่านร่างของอีกฝ่ายหลายครั้ง

ชุดเกราะของเฉินเทียนมิ่งขาดวิ่น เลือดไหลเป็นทาง ร่างกายแทบแหลกสลาย

แต่เขากลับยิ่งดุดันขึ้น เหมือนเสือที่ถูกยั่วยุ ในระหว่างการต่อสู้ที่ดุเดือด เขาถึงกับฉีกกระดูกซี่โครงออกมาจากร่างของฉีเทียน

กระดูกซี่โครงนั้นยังมีเนื้อติดอยู่

"กร๊อบ...”

เฉินเทียนมิ่งอ้าปากกัด กินเนื้อดิบๆ เลือดไหลอาบทั่วมุมปาก ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วร่าง

"นายมันหมาบ้า!"

ฉีเทียนโกรธจัด ฟาดฟันด้วยหอกยาวแทงทะลุร่างของเฉินเทียนมิ่ง จากนั้นก็รีบชักหอกกลับ ปลายหอกดึงอวัยวะภายในออกมาเป็นก้อน

"เพี๊ยะ!"

ฉีเทียนฟาดฝ่ามือ อวัยวะภายในนั้นปลิวไปตกในหุบเขาที่อยู่ห่างออกไป ฉีเทียนพูดว่า “เอาไปให้สัตว์ป่าในหุบเขากิน”