บทที่ 1953 ข้าไม่ใช่คนอ่อนแอ

ในความว่างเปล่า

รังสีแห่งเทพเจิดจรัส

ร่างกายของเฉินเทียนมิ่งรูปร่างสูงใหญ่สง่างาม เหมือนภูเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น ศีรษะเต็มไปด้วยผมหนาพลิ้วไสว กดดันจนทำให้รู้สึกหายใจไม่ออก

เขาถือดาบในมือเดียว ลักษณะท่าทางดูสง่างามมาก

นี่เป็นภาพที่ทำคนตื่นตะหนกตกใจ!

ภายในถ้ำ

อมตะชางเหม่ยจ้องมองเฉินเทียนมิ่งด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ราวกับว่าเวลาได้หยุดชะงักลง

เขาไม่เคยคาดคิดว่า ตราหยินหยางแห่งความเป็นความตายของฉีเทียนนั้นทรงพลังมาก แต่เขาก็ยังพ่ายแพ้ต่อเฉินเทียนมิ่ง

“ปั๊ดโธ่เอ๊ย ไอ้สารเลวนี่มันแข็งแกร่งจริงๆ!” อมตะชางเหม่ยอุทาน

เยี่ยชิวถอนหายใจ: " มันแข็งแกร่งมากจริง ๆ"

“เจ้าเด็กบ้า เจ้าแน่ใจหรือไหมว่าจะสามารถฆ่าเฉินเทียนมิ่งได้? หากเจ้าไม่แน่ใจ พวกเรารีบหนีกันเถอะ” พลังของเฉินเทียนมิ่งทำให้อมตะชางเหม่ยรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

“เจ้าไม่อยากได้วงแหวนอวกาศของพวกเขาแล้วหรือ?” เยี่ยชิวถาม

“อยากสิ ” อมตะชางเหม่ยพูดด้วยใบหน้าขมขื่น: “แต่ว่า เฉินเทียนมิ่งแข็งแกร่งเกินไป ข้าเกรงว่า…”

“ไม่มีอะไรต้องกังวลเลย” เยี่ยชิวกล่าว “จะเป็นหรือตายไม่ต้องสนใจ สู้ให้ถึงที่สุดก็พอแล้ว”

อมตะชางเหม่ย : “..........”

ในความว่างเปล่า

ดวงตาทั้งสองข้างของเฉินเทียนมิ่งที่ล้ำลึก ราวกับราชาเทพองค์กำลังยื่นอยู่ตรงนั้น พลังดาบโอบล้อมรอบตัวของเขา

จากนั้น พลังงานดาบที่นับไม่ถ้วกำลังพลิ้วไหวราวกับน้ำตก ล้อมรอบตัวเฉินเทียนมิ่ง คลื่นพายุที่ก่อตัวจากปลายดาบอันแหลมคม ทำให้อากาศที่ว่างเปล่าเกิดการสั่นสะท้าน

เฉินเทียนมิ่งดูราวกับเป็นเทพเจ้าที่ถอดสายตามองลงมายังโลกมนุษย์

“ฉีเทียน เจ้ายังมีแรงต่อสู้อีกหรือไม่?”

เฉินเทียนมิ่งอยู่กลางอากาศ มองไปยังหลุมด้านล่าง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ทรงพลังอย่างมาก

ภายในหลุม

ฉีเทียนนอนหงาย ร่างกายของเขาแทบจะแตกสลายเมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเทียนมิ่ง ในใจของเขาก็รู้สึกโกรธขึ้นมา

“นี่เขากล้าถามข้าว่ายังมีแรงสู้ต่อไหวไหม?”

“ข้าจะต่อสู้ต่อได้หรือไม่ เจ้าไม่ดูไม่ออกหรือไง?”

“เจ้ากำลังเยาะเย้ยดูถูกข้า”

“เฉินเทียนมิ่ง แม้ว่าข้าจะตาย ข้าก็จะไม่ปล่อยให้เจ้ามีชีวิตที่ดีหรอก”

ป๊าด !

ฉีเทียนใช้ฝ่ามือตบพื้นอย่างแรง ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็แดงก่ำ จากนั้นเลือดเต็มปากก็พุ่งออกมาจากปากของเขา ทำให้เสื้อผ้าของเขากลายเป็นสีแดง

หลังจากนั้น ฉีเทียนก็ฝืนยืนขึ้น ใบหน้าของเขายิ่งดูซีดลง

เขาได้ใช้ตราหยินหยางแห่งความเป็นความตาย พลังของเขาไม่มีเหลือแล้ว นอกจากนี้ เขายังได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นเขาจึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉินเทียนมิ่งอีกต่อไป

รู้ผลการต่อสู้ได้อย่างชัดเจนว่าเขาแพ้แล้ว

ในใจฉีเทียนไม่อยากยอมแพ้

“ข้าเป็นบุตรเทพคนโตแห่งสำนักหยินหยาง มีฐานะสูงศักดิ์ อาจารย์ของข้าคืออู่จี๋เทียนจุน ราชานักบุญผู้สง่างามและแข็งแกร่ง ข้าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบหลายพันปี และไม่ค่อยพบเจอในโลกนี้

“ข้า จะด้อยกว่าเขาได้ยังไง?”

ฉีเทียนคิดถึงเรื่องนี้ เขาจึงรีบหยิบยาออกมาสองสามขวดแล้วกลืนยาทั้งหมดลงไป

ในที่สุด พลังของเขาก็ฟื้นขึ้นมาเล็กน้อย

แต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีมากไปกว่านั้น

เขาบาดเจ็บสาหัสเกินไป !

ฉีเทียนปีนออกมาจากหลุ่ม

“ฉีเทียน เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู่ของข้าอีกต่อไป เจ้าแพ้แล้ว”

เฉินเทียนมิ่งยืนอยู่กลางอากาศด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว ราวกับภูเขานับแสนลูกที่พร้อยจะบดขยี้เขา ทันใดนั้นฉีเทียนก็รู้สึกหายใจลำบาก

ในขณะนี้ ฉีเทียนสัมผัสได้ถึงจิตใจที่ห้าวหาญไร้เทียบทานในตัวเฉินเทียนมิ่ง เหมือนกับแมงเม่าที่ประจันหน้ากับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่

เขาเป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร

ที่มีขนาดเล็กมาก

“ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?”

“ข้าคือผู้ไร้เทียบทาน ทำไมเฉินเทียนมิ่งทำให้ข้ารู้สึกว่าข้าจะชนะเขาไม่ได้?”

“ข้าไม่ยอมแพ้ อ๊าก——”

ฉีเทียนพ่นเลือดออกมาจากปากของเขาอีกครั้ง ร่างกายของเขาสั่นเทา ท้ายที่สุดเขาก็คุกเข่าลงพร้อมกับเสียง "ตูม"