บทที่ 1957 ดาบแห่งนักบุญใหญ่กับเศษเหล็กไร้ค่า

เฉินเทียนมิ่งแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขาถูกเยี่ยชิวต่อยจนตัวลอย ความตกใจถาโถมเข้ามาในใจ

"ถึงฉันจะตกชั้น แต่ก็ยังอยู่ขั้นหยวนอิงสูง ส่วนเยี่ยฉังเซิงน่ะ แค่สูงสุดของต้งเทียน ต่างกันตั้งขุมใหญ่ จะมาต่อยฉันกระเด็นได้ยังไง?"

เยี่ยชิวมองเฉินเทียนมิ่งด้วยสายตาเหยียดหยาม "บุตรเทพอันดับหนึ่ง

แห่งนิกายดาบชิงอวิ๋น มีดีแค่นี้เหรอ?"

เชี่ย!

เฉินเทียนมิ่งโมโหแทบกระอักเลือด

ในขณะเดียวกัน เขาก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ หรือว่าหยุนซีจะชอบพวกชอบโชว์พาววะ?

"เฉินเทียนมิ่ง แกมีไม้เด็ดอะไรก็งัดออกมาให้หมด วันนี้ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสความสิ้นหวัง"

เยี่ยชิวพูดพลางก้มมองเฉินเทียนมิ่งราวกับเทพที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง

"ไปตายซะ!"

เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว จะพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์ เฉินเทียนมิ่งคำราม มือที่แหลกละเอียดกลับมาสมบูรณ์ดังเดิม เขาปล่อยหมัดใส่เยี่ยชิวอย่างรุนแรง

ครั้งนี้ เฉินเทียนมิ่งใส่เต็มที่ ไม่มียั้ง

"เยี่ยฉังเซิง แกคงยังไม่รู้สินะ ฉันไม่เพียงแต่เก่งเรื่องเพลงดาบ แต่ยังมีพลังเทพสวรรค์สร้าง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะรับหมัดฉันนี้ได้" เฉินเทียนมิ่งตะโกนลั่นขณะปล่อยหมัด

"พลังเทพสวรรค์สร้างเหรอ? บังเอิญจัง พลังของฉันก็ไม่ธรรมดานะ" เยี่ยชิวตอบโต้ด้วยการปล่อยหมัดออกไปทันที

"ปัง!"

หมัดทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง

ในทันใด เฉินเทียนมิ่งรู้สึกราวกับว่าหมัดของเขาได้กระทบเข้ากับอุกกาบาตจากนอกโลก มันแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ จนทำให้กระดูกในหมัดของเขาแตกละเอียด

"เป็นไปได้ยังไง?"

เฉินเทียนมิ่งไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

ในหมู่คนรุ่นใหม่ของนิกายดาบชิงอวิ๋น ไม่มีใครสามารถเทียบเคียงพลังและวิชาดาบของเขาได้ แต่เขาพบว่าพลังของเยี่ยชิวนั้นเหนือกว่าเขา

ในเสี้ยววินาทีถัดมา พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ไหลทะลักเข้าสู่แขนของเขา ราวกับคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าใส่

"ไม่นะ..."

เฉินเทียนมิ่งตกใจสุดขีด รีบถอยหลังออกไปเป็นร้อยเมตร

ทว่า ทันทีที่เขาทรงตัวได้ เขาก็กระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก แขนทั้งข้างของเขาระเบิดเป็นผุยผง

เยี่ยชิวเยาะเย้ย "เฉินเทียนมิ่ง นี่คือพลังเทพสวรรค์สร้างที่แกพูดถึงเหรอ? หรือแกเข้าใจอะไรผิดเกี่ยวกับพลังเทพสวรรค์สร้างกันแน่?"

นักสู้ยอมตายได้ แต่ไม่ยอมเสียศักดิ์ศรี

เฉินเทียนมิ่งหน้าซีดเผือด พูดเสียงเข้ม "เมื่อกี้ฉันประมาทไป"

"เยี่ยฉังเซิงอย่าได้เหิมเกริมนัก"

"ต่อไปนี้ ฉันจะแสดงให้แกเห็นถึงวิชาดาบของฉัน หวังว่าแกจะไม่เสียใจภายหลัง" เยี่ยชิวกล่าวด้วยน้ำเสียงท้าทาย

"ฉันเติบโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยรู้จักคำว่าเสียใจ" เยี่ยชิวตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว

เย้ยหยันกันชัดๆ!

ในพริบตา แขนขวาที่แหลกละเอียดของเฉินเทียนมิ่งก็กลับคืนสู่สภาพเดิม แต่แทนที่จะชักดาบยาวออกมา เขากลับประสานมือทำมุทราขึ้นตรงหน้า

ครู่หนึ่งต่อมา

"ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!"

พลังดาบนับพันสายปรากฏขึ้นรอบกายเฉินเทียนมิ่ง แต่ละสายยาวหลายวา ปลายคมกริบและทรงพลัง

"เยี่ยฉังเซิง ฉันไม่เชื่อว่าแกจะยังเป็นคู่มือของฉันได้" เฉินเทียนมิ่งแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม

ในความคิดของเขา ถึงแม้เยี่ยชิวจะมีวิชาหมัดมวยที่เก่งกาจ แต่ในเรื่องวิชาดาบแล้ว คงไม่มีทางเทียบกับเขาได้

เพราะเฉินเทียนมิ่งฝึกฝนวิชาดาบมาตั้งแต่เด็ก แถมยังได้รับการสั่งสอนโดยตรงจากผู้แข็งแกร่งระดับปราชญ์

แต่ใครจะรู้ เยี่ยชิวกลับส่ายหัวและหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเทียนมิ่ง

"แกหัวเราะอะไร?" เฉินเทียนมิ่งสงสัยว่าทำไมในสถานการณ์เช่นนี้ เยี่ยฉังเซิงยังหัวเราะออกมาได้

เยี่ยชิวกล่าว "บอกตามตรง ฉันก็เคยศึกษาเรื่องวิชาดาบมาบ้างเหมือนกัน"

"หมายความว่ายังไง? แกอยากจะประลองดาบกับฉันหรือ?" เฉินเทียนมิ่งถามอย่างเย่อหยิ่ง "ฉันไม่ได้โอ้อวดตัวเอง แต่ในดินแดนตงฮวงนี้ นอกจากผู้แข็งแกร่งระดับปราชญ์แล้ว ไม่มีใครสามารถเอาชนะฉันในเรื่องวิชาดาบได้"

"เยี่ยฉังเซิง (เยี่ยชิว)! ฉันว่าแกควรจะใช้แค่หมัดต่อดีกว่านะ"