ตอนที่ 1981
บทที่ 1983 ในชีวิตนี้ มีใครบ้างที่จะไม่ตาย?
October 21, 2026
เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยตกตะลึง
บ้าเอ๊ย โจวอู่หวังคนนี้ ไร้จรรยาบรรณจริงๆ!
“แปลกจริงๆ ทำไมผู้อาวุโสถึงไม่น่าไว้วางใจขนาดนั้น” เยี่ยชิวขมวดคิ้วด้วยความงุนงงอย่างยิ่ง
อมตะชางเหม่ยสาปแช่ง “เจ้าหนู เห็นไหม ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าช่วยเขา แต่คุณไม่ฟัง ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น คุณช่วยหมาป่าที่เนรคุณ!”
ปัง!
ทันทีที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ ก็มีบางอย่างตกลงมาจากท้องฟ้าและฝังเขาไว้กับพื้น
“โอ๊ย ใครใจร้ายขนาดนั้น เจ็บเหมือนตกนรกเลย!”
อมตะชางเหม่ยคลานออกมาจากดิน พบว่าสิ่งที่เพิ่งกระแทกเขาไปคือ กระจกหินขนาดเท่าจาน
พื้นผิวกระจกหินถูกปกคลุมด้วยรูน
“ถ้าคุณพูดจาไร้สาระต่อไป ฉันจะฆ่าคุณ”
เสียงของโจวอู่หวังดังก้องออกมาจากอากาศ พร้อมกล่าว “เยี่ยชิว กระจกหินนี้สามารถเคลื่อนที่ได้ไกลหลายล้านไมล์ในอวกาศ แต่สามารถใช้ได้เพียงสามครั้งเท่านั้น สภาพแวดล้อมของสุสานมังกรนั้นพิเศษมาก สามารถใช้ได้หลังจากที่เราออกไปแล้วเท่านั้น”
“คุณช่วยฉันฟื้นฟูการฝึกฝนของฉัน และฉันจะให้สมบัติมิติแก่คุณ หลังจากนั้นเราจะเท่าเทียมกัน”
“เราไม่ได้เป็นหนี้กันและกัน!”
เยี่ยชิวรีบถาม “ผู้อาวุโส คุณใช้สมบัติชิ้นนี้ได้อย่างไร?”
“แค่หยดเลือดลงไป” โจวอู่หวังตอบ จากนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ อีกต่อไป
เยี่ยชิวรู้ว่า คราวนี้ โจวอู่หวังได้ออกจากสุสานมังกรไปแล้ว
อมตะชางเหม่ยหยิบกระจกหินขึ้นมาในมือ ตรวจสอบจากทุกมุม แล้วถามว่า “เจ้าหนู คุณคิดว่าโจวอู่หวังกำลังพยายามหลอกพวกเราอยู่ไหม?”
“ถ้ากระจกหินนี้ไม่สามารถเคลื่อนที่ผ่านอวกาศได้ เราก็ถึงคราวล่มสลาย”
“นอกจากนี้ เขายังบอกอีกว่า กระจกหินนี้สามารถเคลื่อนที่ได้หลายล้านไมล์และใช้ได้เพียงสามครั้งเท่านั้น อย่างไรก็ตาม นักบุญผู้ทรงพลังสามารถฝ่าอากาศ และตามทันเราได้ในทันที ถ้าเราออกไปตอนนี้ มันยังอันตรายมาก”
เยี่ยชิวพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “โจวอู่หวังเคยเป็นจักรพรรดิของราชวงศ์ต้าโจว เขาไม่ควรโกหกเราเรื่องนี้”
“สำหรับเรื่องการออกไป เราต้องวางแผนอย่างรอบคอบ”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “ถ้าถามฉัน เราควรอยู่ที่นี่ ตราบใดที่เราไม่ออกไป คนข้างนอกก็ทำอะไรเราไม่ได้”
เยี่ยชิวตอบว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็ต้องออกไป”
อมตะชางเหม่ยโต้แย้งว่า “การออกไป อาจเป็นตั๋วเที่ยวเดียวสู่ความตาย”
“แน่นอนว่าคุณโชคดีมาก ดังนั้นการจะพบจุดจบจึงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ฉันแตกต่าง”
“ฉันไม่มีโชคเหมือนคุณ และฉันอาจจะกลายเป็นโจ๊กทันทีที่ก้าวออกไป”
เยี่ยชิวหัวเราะ “คุณกลัวตายขนาดนั้นจริงเหรอ?”
อมตะชางเหม่ยกลอกตาและพ่นลมหายใจแรงๆ “ชีวิตมีเพียงหนึ่งเดียว ใครเล่าจะไม่กลัวความตาย?”
เยี่ยชิวถาม “ผู้เฒ่า คุณคิดว่าโอกาสรอดชีวิตของเราจะเป็นเท่าไร หากเราออกไปเผชิญหน้ากับนักบุญผู้ทรงพลังเพียงไม่กี่คน?”
อมตะชางเหม่ยไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยและตอบว่า “โอกาสรอดชีวิตนั้นน้อยมาก”
เยี่ยชิวพูดว่า “นั่นหมายความว่าเราทั้งคู่จะต้องตายใช่ไหม?”
อมตะชางเหม่ยพยักหน้า “อืม”
“ผู้เฒ่า ฉันมีแผน” เยี่ยชิวกล่าว “ในเมื่อคุณคิดว่าเราทั้งคู่จะต้องตายหากเราออกไป ทำไมไม่ทำแบบนี้ คุณกินยาอำพรางตัว แปลงร่างเป็นฉัน แล้วออกไปเบี่ยงเบนนักบุญผู้ทรงพลังเหล่านั้นก่อน”
อมตะชางเหม่ยดุอย่างโกรธจัด “คุณอยากให้ฉันออกไปตาย?”
เยี่ยชิวหัวเราะ “สูญเสียหนึ่ง ดีกว่าสองคนใช่ไหม? อย่ากังวล ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะช่วยคุณแก้แค้นในที่สุด”
“ไปให้พ้น” อมตะชางเหม่ยกล่าว “ฉันยังไม่อยากตาย”
เยี่ยชิวเก็บรอยยิ้มของเขาไว้แล้วพูดว่า “พวกเราไม่มีใครตายได้ เราต้องวางแผนอย่างรอบคอบว่าจะออกไปจากที่นี่อย่างไร”
“ผู้เฒ่า นำเหล้าออกมา”