บทที่ 199 คนที่จะจัดการกับนายอยู่ที่นี่แล้ว

"ฉันยังกล้าฆ่านาย เชื่อไหม?"

เยี่ยชิวยิ้มเผยให้เห็นฟันสีขาวเรียบร้อย ซึ่งทำให้ผู้คนตัวสั่น

โจวจื่อเหลียงปิดหน้า และอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อคำพูดนั้นมาถึงปากของเขา เขาก็กลืนมันกลับ

เขาอยู่ในห้างสรรพสินค้ามาหลายปีแล้ว และได้พบกับผู้คนที่มีอำนาจมากมาย แต่เยี่ยชิวคนเดียวทำให้เขารู้สึกใจสั่น

ชายหนุ่มคนนี้ โหดเหี้ยม และน่ากลัวมาก

สำหรับหลี่ลี่เหริน เธอก็สับสนเล็กน้อยเช่นกัน

เธอไม่เคยคาดหวังว่า ประธานผู้สง่างามของอสังหาริมทรัพย์โจวกรุ๊ปจะถูกตบโดยคนที่ไร้ชื่ออย่างเยี่ยชิว

เธอโกรธมาก

เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับตระกูลหลี่และตระกูลโจว ที่จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับทางธุรกิจร่วมกัน การตบหน้าโจวจื่อเหลียง เทียบเท่ากับการตบหน้าเธอ

หลี่ลี่เหรินตะโกน "แกคงจะเหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่ ฉันขอเตือนนายว่า..."

เพี๊ยะ!

เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้า และตบหน้าหลี่ลี่เหรินอย่างแรง

การตบนั้นเสียงดังคมชัดมาก ทำให้ใจของเธอสั่นสะท้าน

ในเวลาเดียวกัน ความแข็งแกร่งของเยี่ยชิว ทำให้แขกทุกคนตกใจเช่นกัน

"โอ้พระเจ้า ชายหนุ่มคนนี้คือใคร เขาต้องกล้ามาก!"

"ตบท่านประธานทั้งสองท่าน ถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเอง ใครจะกล้าเชื่อ"

"ไม่ว่าชายหนุ่มคนนั้นจะเป็นใคร วันนี้เขาจบเห่แน่!"

"..."

เยี่ยชิวเพิกเฉยต่อความคิดเห็นของทุกคน มองไปที่หลี่ลี่เหริน แล้วพูดว่า "ฉันเคยสงสัยว่า ทำไมหลี่เฉียนเฉิงถึงไร้ยางอาย แต่ตอนนี้ เมื่อได้พบเธอ ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว"

"อย่างที่เขาว่ากัน ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น นั่นแหละที่ฉันหมายถึง"

"ก่อนหน้านี้เธอบอกว่า อยากให้ฉันคุกเข่าขอโทษเธอเหรอ?"

หลี่ลี่เหรินปิดหน้าของเธอ จ้องมองเยี่ยชิวอย่างขมขื่น แล้วพูดว่า "แกกล้าตบฉันเหรอ? แกตายแน่ แกตายแน่!"

เยี่ยชิวพูดอย่างใจเย็น "ฉันถามแกหน่อย แกบอกว่าแกต้องการให้ฉันคุกเข่าลง และขอโทษแกเหรอ?"

"แล้วถ้าฉันบอกพูดจริง ๆ ล่ะ? ฉันไม่เชื่อว่าเด็กอย่างแกจะสร้างความแตกต่างได้มาก..."

"คุกเข่าลง!"

ก่อนที่หลี่ลี่เหรินจะพูดจบ เยี่ยชิวได้ตะโกนเสียงดัง ซึ่งกระทบต่อจิตใจของหลี่ลี่เหรินราวกับฟ้าร้อง

ตุ้บ--

หลี่ลี่เหรินสูญเสียการควบคุมร่างกายของเธอ และคุกเข่าลงบนพื้น

คนทั้งบริเวณนั้นตกอยู่ในความโกลาหลในทันที

"นี้..."

"เด็กคนนั้นบังคับให้คุณหลี่คุกเข่าลงต่อหน้าเขาจริง ๆ"

"ฉันว่าเด็กคนนั้นบ้าไปแล้ว!"

"ในเมื่อโจวห่าวและหลี่เฉียนเฉิงออกมาไม่ได้ งั้นฉันก็จะไปหาพวกมันด้วยตัวเอง พอดีเลยให้แกได้รับรู้ว่าคนผมหงอกมาส่งคนผมดำ ความรู้สึกจะเป็นยังไง"

คำพูดของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

ผลก็คือหลี่ลี่เหรินและโจวจื่อเหลียงตกตะลึงอีกครั้ง

เป็นไปได้ไหมที่เด็กคนนี้มาที่นี่เพื่อฆ่าคน?

เขากล้าเหรอ?

เมื่อทั้งสองคนได้สติ เยี่ยชิวก็เดินไปที่ประตูสุ่ยจิงกงแล้ว

โจวจื่อเหลียงกัดฟัน และกระซิบ "ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ฉันอยากให้เขาตาย!"

ดวงตาของหลี่ลี่เหรินเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และเธอพูดว่า "นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของฉันที่ฉันถูกตบหน้า"

"มันเป็นความอับอายอย่างสมบูรณ์"

หลี่ลี่เหรินกัดฟัน และสั่นด้วยนิ้วของเธอ "ถ้าฉันไม่ฆ่าเขา มันจะยากที่จะกำจัดความเกลียดชังในใจของฉันออกไป"

"ลี่เหริน คุณโอเคไหม? เจ็บหรือเปล่า?" โจวจื่อเหลียงรู้สึกสงสารเธอ และเอื้อมมือไปช่วยหลี่ลี่เหริน แต่อีกฝ่ายกลับสะบัดมือออกไป

"อย่าแตะต้องฉัน" หลี่ลี่เหรินดุ "ผู้คนกำลังมาที่ประตูบ้านของคุณเพื่อสร้างปัญหาให้กับสิ่งที่ไร้ประโยชน์ของคุณ แต่คุณไม่สามารถทำอะไรได้ ไอ้คนขี้แพ้"

โจวจื่อเหลียงตะคอกด้วยความไม่พอใจ "คุณกล้าที่จะเรียกฉันว่าไร้ประโยชน์ แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้คุกเข่าลงต่อหน้าเขา"

"คุณ--"

"เราเลิกทะเลาะกันตรงนี้เถอะ หมอนั่นมีเจตนาไม่ดี รีบหาทางแก้ไขเร็ว!"

เมื่อโจวจื่อเหลียงพูดสิ่งนี้ หลี่ลี่เหรินก็สงบลงเช่นกัน