ตอนที่ 1999
บทที่ 2001 กอดต้นขา
October 21, 2026
เยี่ยชิวรีบถาม: “ท่านอาจารย์ ท่านพ่อข้าเขา..........”ได้
จื่อหยางเทียนจุนพูดว่า: “หวู่ซวงถูกไล่ล่า และเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส มีเพียงแก่นวิญญาณของเขาที่หนีรอดเอาชีวิตไปได้”
อะไรนะ?
สภาพอนาถขนาดนี้ ยังเรียกว่าดีได้อีกเหรอ?
เยี่ยชิวรีบถาม: “ท่านอาจารย์ ท่านพ่อข้าเขาอยู่ที่ไหน? ท่านรีบบอกข้าเร็ว........”
“ก็ข้าบอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่ายังไม่ถึงเวลา ในตอนนี้พวกเจ้าพ่อลูกยังพบกันไม่ได้ ” จื่อหยางเทียนจุนพูดด้วยรอยยิ้ม : “แม้ว่าพ่อของเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย แต่เขาก็สามารถเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นความโชคดีได้"”
“และอีกอย่าง เขาเป็นลูกศิษย์ของข้า ใครจะฆ่าเขาได้”
“เจ้าวางใจเถอะ!”
เยี่ยชิวคิดในใจ ถ้าหากว่าท่านพ่อตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ ท่านอาจารย์คงไม่นิ่งนอนใจอย่างแน่นอน
ในขณะที่ท่านอาจารย์รู้ว่าพ่อของเขาตกอยู่ในอันตราย แต่ก็ไม่ได้ไปช่วยเขา ท่านอาจารย์จะต้องมีเจตนาของท่านแน่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความตื่นตระหนกบนใบหน้าเยี่ยชิวจึงค่อยๆหายไป
“ไม่พบกันนาน มาดื่มเป็นเพื่อนข้าหน่อยไหม?” จื่อหยางเทียนจุนพูด
“ได้ท่านอาจารย์” เยี่ยชิวตอบรับอย่างเต็มใจ
จื่อหยางเทียนจุนเอาน้ำเต้าที่แนบไว้ข้างเอวของเขาออกมา แล้วเปิดจุกเขย่าน้ำเต้าด้วยดีหน้าเขินอาย
“โอ้ ข้ารีบมากจนลืมกรอกเหล้าเข้าไป!”
เยี่ยชิวหัวเราะแล้วพูดว่า : “ท่านอาจารย์ ข้ามีเหล้า”
หลังจากพูดจบ เขาก็เอาอมตะชางเหม่ยออกมาจากถุงเฉียนคุน แล้วพูดว่า : “ตาเฒ่า เอาเหล้าวิญญาณออกมาสิ”
อมตะชางเหม่ยพูดอย่างรวดเร็วว่า: “เจ้าเด็กเปรต ตาเฒ่านั้นอยู่ไหน? เขายังไล่ล่าเจ้าอยู่ใช่ไหม? เจ้าเอาชนะเขาไม่ได้หรอก ทำตามที่ข้าบอก ข้าจะปลอมตัวเป็นเจ้าหลอกเขาแล้วไปเสี่ยงตายเพื่อเจ้า”
“เจ้าเด็กเปรต ข้าตายเพื่อเจ้า ต่อไปเจ้าจะต้องล้างแค้นให้ข้าด้วยนะ”
“หากเจ้าไม่ช่วยล้างแค้นให้ข้า ข้าจะไปเข้าฝันเจ้าทุกวัน ทำให้เจ้าอยู่อย่างไม่เป็นสุขทั้งวันทั้งคืน.......”
เยี่ยชิวเบื่อที่ฟังอมตะชางเหม่ยพูดไม่ยอมหยุด จึงรีบขัดจังหวะเขา : “หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว รีบเอาเหล้าวิญญาณออกมาเร็วๆ ”
อมตะชางเหม่ยด่าว่า : “เวลาเช่นนี้ เจ้ายังมีอารมณ์จะดื่มเหล้าอีก? รีบหนีดีกว่า !”
หลังจากพูดจบ อมตะชางเหม่ยก็หยิบยาแปลงโฉมออกมา เงยหน้าและกำลังจะกลืนมันลงไป ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นจื่อหยางเทียนจุนยืนอยู่เหนือหัวของเขา
“ผู้อาวุโส..........”
อมตะชางเหม่ยเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อ
จากนั้น อมตะชางเหม่ยก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาใช้สองมือผลักเยี่ยชิวอย่างแรง แล้วตะโกนว่า : “เจ้าเด็กเปรต รีบหนีไป”
“ตาเฒ่านั้นต้องปลอมตัวเป็นท่านอาจารย์ของเจ้าแน่ ๆ เจ้าอย่าหลงกลมันนะ”
เยี่ยชิวงุนงง
หรือท่านอาจารย์ทำให้ตาเฒ่านี้กลัว
แต่จื่อหยางเทียนจุนมองไปที่อมตะชางเหม่ยด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า: "สหายชางเหม่ย สบายดีใช่ไหม!"
“ให้ตายเถอะ ใครคือสหายของเจ้า” อมตะชางเหม่ยชี้ไปที่จื่อหยางเทียนจุนแล้วด่าว่า: “ตาเฒ่า อย่าคิดว่าเจ้าจะหลอกข้าได้ด้วยการปลอมตัวเป็นจื่อหยางเทียนจุนนะ ”
“ข้าจะบอกเจ้า ข้าได้ฝึกฝนวิชาตาทิพย์มา มองเพียงแวบเดียวข้าก็เห็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้าแล้ว”
“เจ้าเด้กเปรต เจ้ารีบหนีไป วันนี้ข้าจะเสี่ยงชีวิตหยุดตาเฒ่าคนนี้เพื่อช่วยเจ้า”
เยี่ยชิวยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ
“รีบไปสิ！” อมตะชางเหม่ยผลักเยี่ยชิวอย่างแรง
เยี่ยชิวพูดไม่ออก เขารู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย
ปกติอมตะชางเหม่ยเป็นคนที่ไว้ใจไม่ค่อยได้ แต่ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ เขาก็ดูน่าเชื่อถือเหมือนกัน
ความเสียสละที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือกันนั้น คู่ควรแก่ถนอมรักษาไว้ตราบชั่วชีวิต
“ตาเฒ่าไม่ต้องตกใจ คนที่อยู่เหนือหัวเจ้าคนนี้ เขาไม่ใช่ผู้อาวุโสตระกูลเฉิน แต่เป็นท่านอาจารย์ ” เยี่ยชิวกังวลว่าอมตะชางเหม่ยจะไม่เชื่อ เขาพูดย้ำอย่างหนักแน่นว่า： “เป็นท่านอาจารย์จริงๆ”
อมตะชางเหม่ยมองสีหน้าเยี่ยชิวดูจริงจังมาก ไม่เหมือนล้อเล่น จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามจื่อหยางเทียนซุนว่า: "เจ้าเป็นท่านอาจารย์ของเจ้าเด็กเปรตคนนี้จริง ๆ หรือ?"
จื่อหยายเทียนจุนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม : “จะเป็นตัวปลอมได้อย่างไร”
：
：
：