บทที่ 2049 การต่อสู้ครั้งใหญ่เริ่มขึ้น

สองชั่วยามให้หลัง

อู่จี๋เทียนจุนและเฟิงว่านหลี่ปรากฏตัวออกมาจากรอยแยกในอากาศอีกครั้ง ดวงตาของพวกเขาเปล่งประกายราวกับโคมไฟเทพที่สามารถทะลุผ่านความว่างเปล่าไปได้

ที่ห่างออกไปหลายพันลี้ ก็มองเห็นเทือกเขาที่ทอดยาวต่อเนื่องกัน

เทือกเขานั้นสูงตระหง่านและทรงพลัง มีความสูงถึงหมื่นจั้ง ดูเหมือนมังกรเทพที่แปรเปลี่ยนรูปร่างขึ้นมา เมื่อมองจากระยะไกลมันดูยิ่งใหญ่อลังการยิ่งนัก

ภายในเทือกเขานั้นมีภูเขาน้อยใหญ่เกือบร้อยลูก

แต่ละยอดเขาล้วนสูงเสียดฟ้า ราวกับดาบเทพที่ปักลงสู่พื้นดินทะลุขึ้นไปถึงเมฆหมอก

บนแต่ละยอดเขายังมีการสร้างวิหารและตำหนักมากมายที่ซ้อนเรียงรายกันอยู่ ท่ามกลางเมฆหมอกที่หมุนเวียนไปมา ราวกับเป็นวิมานสวรรค์ ทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นตาตื่นใจ

ที่นั่นคือสำนักใหญ่ของนิกายดาบชิงอวิ๋น!

เฟิงว่านหลี่ที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เอ่ยบทกวีด้วยความอดใจไม่ไหว "เมฆหมอกบนภูผาชั้นแล้วชั้นเล่า ตึกแดงหลังคาน้ำเงินซ่อนอยู่ในนั้น หนึ่งยอดเขาหนึ่งวังหลวงซ้อนกันไป ครึ่งภูผาครึ่งเมฆหมอกครึ่งเทพเซียน"

อู่จี๋เทียนจุนกล่าว "บทกวีดีนัก!"

เฟิงว่านหลี่หันไปมองเบื้องหน้าพลางถอนหายใจ "ไม่ผิดหวังจริงๆ สมกับที่เป็นสำนักอันดับหนึ่งของตงฮวง ยิ่งใหญ่กว่าศูนย์บัญชาการของสำนักหยินหยางของเราเสียอีก"

อู่จี๋เทียนจุนกล่าวว่า “อีกไม่นาน ที่นี่จะเป็นของเราแล้ว”

เฟิงว่านหลี่พยักหน้าและพูดว่า “หลังจากวันนี้ ที่นี่จะเป็นของสำนักหยินหยางเรา”

"ไปกันเถอะ ให้พวกนิกายดาบชิงอวิ๋นได้เห็นความแข็งแกร่งของเรา" อู่จี๋เทียนจุนและเฟิงว่านหลี่กำลังจะเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหูของอู่จี๋เทียนจุน

“ท่านเทียนจุน เรามาไม่สายใช่ไหม?”

อู่จี๋เทียนจุนขมวดคิ้วเล็กน้อย แค่ฟังเสียงเขาก็รู้แล้วว่าเป็นเสียงของปราชญ์ไท่เชิง

"เจ้าหมอนี่มาทำไม?"

ขณะที่อู่จี๋เทียนจุนกำลังสงสัย ความว่างเปล่าก็แยกออกและปรากฏเรือรบขนาดใหญ่ทำจากทองสัมฤทธิ์

เมื่อเงยหน้ามองก็เห็นว่ามีผู้คนจากสามดินแดนนักบุญศักดิ์สิทธิ์และเหล่าผู้มีฝีมือจากสำนักปู่เทียนยืนอยู่บนเรือรบ

เซียวฉงโหลวและปราชญ์ทั้งสามยืนอยู่ด้านหน้าของกลุ่มคน ด้านหลังของพวกเขามีผู้แข็งแกร่งถึง 20 คน

เฟิงว่านหลี่ส่งเสียงถามอู่จี๋เทียนจุนว่า “พี่ใหญ่ พวกเราไม่ได้ตกลงกันว่าจะบุกโจมตีนิกายดาบชิงอวิ๋นในอีกสามวันไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกนี้ถึงมาแล้ว?”

“ฉันเองก็ไม่รู้” อู่จี๋เทียนจุนจึงส่งเสียงถามออกไป “สหายทั้งหลาย พวกคุณมาที่นี่ทำไม?”

เซียวฉงโหลวยิ้มพลางพูดว่า “ท่านเทียนจุน เราไม่ได้ตกลงกันว่าจะบุกนิกายดาบชิงอวิ๋นอีกสามวันข้างหน้าหรือ? แล้วทำไมคุณถึงมาก่อน?”

“โอ้ นั่นไม่ใช่ท่านปราชญ์เฟิงหรอกหรือ?”

"ไม่ได้เจอกันหลายปี ดูแข็งแกร่งกว่าเดิมเสียอีก!"

เซียวฉงโหลวหรี่ตาลงเล็กน้อย เพราะเขามองเห็นถึงระดับพลังของเฟิงว่านหลี่ ทำให้เขารู้สึกตกใจไม่น้อย

“ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมอู่จี๋เทียนจุนถึงต้องการกวาดล้างนิกายดาบชิงอวิ๋นเสียอย่างกระทันหัน ปรากฏว่าเฟิงว่านหลี่ได้บรรลุถึงระดับปราชญ์ขั้นราชาด้วย”

“เดิมที ฉันหวังใช้โอกาสนี้ในการกวาดล้างนิกายดาบชิงอวิ๋น เพื่อทำให้สำนักหยินหยางเสียหายบ้าง แล้วพวกสำนักปู่เทียนของเราจะได้ใช้โอกาสนี้เพื่อฟื้นตัวขึ้นมา”

“แต่ดูเหมือนว่า หลังจากนี้ตงฮวงก็คงจะตกเป็นของสำนักหยินหยางอยู่ดี”

“โชคดีที่ฉันเตรียมการไว้ ไม่อย่างนั้นในการโจมตีครั้งนี้พวกเราคงไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลย”

หลังจากที่เซียวฉงโหลวออกจากสำนักหยินหยางเมื่อวานนี้ เขาก็ได้ประชุมกับปราชญ์ทั้งสามและตัดสินใจเดินทางมายังนิกายดาบชิงอวิ๋นก่อนกำหนด

เพราะอู่จี๋เทียนจุนเคยบอกไว้ว่า เทียนจุนจื่อหยางและค่ายกลป้องกันนิกายของนิกายดาบชิงอวิ๋นจะให้เขารับมือเอง นั่นหมายความว่าสำนักปู่เทียนและสามดินแดนนักบุญศักดิ์สิทธิ์แทบไม่ต้องออกแรงใดๆ แต่ก็ยังสามารถแบ่งผลประโยชน์ได้

สำหรับสำนักปู่เทียนและสามดินแดนนักบุญศักดิ์สิทธิ์ นี่คือโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่ง

เซียวฉงโหลวคิดไปคิดมาแล้วตัดสินใจเดินทางมายังนิกายดาบชิงอวิ๋นให้เร็วขึ้น เพราะเขากลัวว่าอู่จี๋เทียนจุนอาจจะลงมือเองโดยไม่รอพวกเขา