ตอนที่ 2052
บทที่ 2053 ปกป้องภายในเพื่อรับมือกับภายนอก
October 21, 2026
จิ่วเจี้ยนเซียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาถามออกมาว่า “คุณชายเยี่ย ท่านคิดว่าผู้อาวุโสใหญ่ไว้ใจไม่ได้หรือ?”
เยี่ยชิวตอบอย่างตรงไปตรงมา “ข้าเคยมีเรื่องกับเฉินเป่ยโต่ว ข้าไม่เชื่อใจเขา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจิ่วเจี้ยนเซียนก็เปลี่ยนไปอย่างจริงจัง
“ค่ายกลดาบปกป้องนิกายได้รับการคุ้มครองจากผู้อาวุโสทั้งสิบ หากผู้อาวุโสใหญ่ทรยศต่อนิกาย ผลที่จะตามมาอาจจะน่ากลัวจนไม่อาจจินตนาการได้”
“หากค่ายกลดาบปกป้องนิกายถูกทำลาย นิกายดาบชิงอวิ๋นของเราจะต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่”
“หากสิบผู้อาวุโสใหญ่ทรยศ จะเหลือเพียงผู้นำนิกายและพวกเราเพียงน้อยนิด ประกอบกับศิษย์ที่มีพลังยุทธ์อ่อนแอ แน่นอนว่าไม่สามารถรับมือกับผู้มีฝีมือสูงจากห้าสำนักได้”
“ในตอนนั้น นิกายดาบชิงอวิ๋นของเรา...…”
“ต้องล่มสลาย!”
เมื่อจิ่วเจี้ยนเซียนพูดถึงสามคำสุดท้าย ใบหน้าของเขาซีดเผือด น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ
จากนั้น
จิ่วเจี้ยนเซียนก็ส่ายหัวและพูดออกมาว่า “ไม่ ผู้อาวุโสใหญ่ไม่มีวันทรยศนิกาย”
“หากเขามีใจทรยศ ตอนนั้นผู้อาวุโสสูงสุดคงไม่สั่งให้สิบผู้อาวุโสใหญ่ปกป้องค่ายกล”
“ท่านนักปราชญ์หญิง คุณชายเยี่ย แม้ว่าพวกท่านจะไม่เชื่อผู้อาวุโสใหญ่ แต่อย่างน้อยก็ควรเชื่อผู้อาวุโสสูงสุด”
“ผู้อาวุโสสูงสุดผ่านพบผู้คนมากมาย เขาไม่เคยมองคนผิด”
หยุนซีพูดขึ้นมาว่า “เป็นไปได้ว่าเมื่อก่อนผู้อาวุโสใหญ่อาจจงรักภักดีต่อนิกาย แต่จิตใจคนย่อมเปลี่ยนแปลงได้ โดยเฉพาะเมื่อเวลาผ่านไปนาน”
“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์เลวร้ายที่สุด”
“จิ่วเจี้ยนเซียน ท่านพ่อของข้าจะออกจากการเก็บตัวฝึกฝนเมื่อใด?”
แม้หยุนซีจะเป็นหญิง แต่ขณะนี้นางได้แสดงความสงบนิ่งดุจแม่ทัพใหญ่
จิ่วเจี้ยนเซียนตอบ “ท่านผู้นำนิกายกล่าวว่าจะเก็บตัวฝึกฝนเป็นเวลาสามวัน ก่อนเข้าไปฝึกฝน ท่านได้กำชับข้าว่า ห้ามผู้ใดรบกวน”
หยุนซีรู้สึกหนักใจยิ่งนัก เวลานี้นิกายดาบชิงอวิ๋นกำลังเผชิญทั้งศึกภายในและศึกภายนอก ขณะที่หยุนซานยังไม่ออกจากการเก็บตัวฝึกฝน แรงกดดันบนบ่าของนางหนักหน่วงเหมือนมีภูเขากดทับ
หยุนซีครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “ช่างเถิด เรื่องยอดฝีมือภายนอก เวลานี้พวกเขายังเข้ามาไม่ได้ เพราะมีค่ายกลดาบปกป้องนิกายอยู่”
“เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือการป้องกันไม่ให้สิบผู้อาวุโสใหญ่ทรยศนิกาย”
“เราต้องไปจับตาดูพวกเขา”
“หากพบว่าพวกเขามีใจทรยศ ก็ต้องจัดการพวกเขาทันที”
จิ่วเจี้ยนเซียนกล่าวอย่างขมขื่น “ผู้อาวุโสใหญ่เป็นยอดฝีมือระดับนักบุญใหญ่ ผู้อาวุโสที่เหลือทั้งเก้าล้วนเป็นนักปราชญ์ เราสู้พวกเขาไม่ได้”
“น่าเสียดาย หากผู้อาวุโสสูงสุดไม่บาดเจ็บ”
“ไม่อย่างนั้น ถ้าผู้อาวุโสสูงสุดออกมาเอง พวกผู้อาวุโสใหญ่คงไม่กล้าก่อเรื่อง”
หยุนซีขมวดคิ้วอย่างเคร่งขรึม
ผู้อาวุโสทั้งสิบมีพลังยุทธ์สูงส่ง พวกเขาไม่อาจต่อกรได้ แล้วแบบนี้ควรทำอย่างไรดี?
เยี่ยชิวเห็นความกังวลของนาง จึงรีบกล่าวออกมาว่า “ให้ต้าลี่จัดการเรื่องของเฉินเป่ยโต่วเถอะ”
ในทันใดนั้น ทุกสายตาก็หันไปจับจ้องอยู่บนใบหน้าของต้าลี่
“คุณชายเยี่ย เขาเป็นเพียงนักปราชญ์......” จิ่วเจี้ยนเซียนยังพูดไม่จบ ก็ถูกหยุนซีขัดเอาไว้
“ข้าเชื่อมั่นในฉังเซิง” หยุนซีพูด “หากฉังเซิงบอกว่าต้าลี่จัดการผู้อาวุโสใหญ่ได้ ข้าก็จะเชื่อเช่นนั้น”
จิ่วเจี้ยนเซียนเถียงกลับมา “หากสู้กันขึ้นมาจริงๆ พอต้าลี่ปรากฏตัว ยอดฝีมือแห่งพันธมิตรห้านิกายอาจถือโอกาสใส่ร้ายนิกายดาบชิงอวิ๋นของเราว่าทรยศต่อเผ่ามนุษย์”
หยุนซีตอบ “ไม่ว่าจะมีต้าลี่หรือไม่ พวกเขามาก็เพื่อทำลายนิกายดาบชิงอวิ๋นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง”
“ในยามคับขันเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องใช้วิธีการพิเศษ”
“ตอนนี้เราเหลือทางเลือกไม่มากแล้ว”
จิ่วเจี้ยนเซียนกล่าว “แม้ว่าต้าลี่จะสามารถจัดการผู้อาวุโสใหญ่ได้ แล้วเก้าผู้อาวุโสที่เหลือจะทำอย่างไร?”
“ข้าสามารถร่วมมือกับศิษย์น้องทั้งสาม รับมือผู้อาวุโสที่เป็นนักปราชญ์ได้สองคน”
“แล้วอีกหกคน ใครจะเป็นคนรับมือ?”
เยี่ยชิวกล่าว “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง!”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ยกเว้นอมตะชางเหม่ยกับเจ้าวัวต้าลี่ คนอื่นต่างแสดงสีหน้าแห่งความไม่เชื่อออกมา