บทที่ 2061 หัวกลายเป็นน้ำ

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินตะโกนลั่นอย่างโกรธแค้นและพุ่งเข้าหาเยี่ยชิว ปลดปล่อยเจตจำนงฆ่าอันรุนแรงออกมา

แต่ก่อนที่เขาจะเข้าถึงเยี่ยชิวได้ ระยะห่างสิบจั้งจากเขา เขาก็ต้องหยุดชะงัก เพราะเขาเห็นเยี่ยชิวจับเฉินฝานไว้ในมือ

ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสจำเสื้อผ้าของเฉินฝานได้ เขาอาจจะจำไม่ได้เลยว่าคนที่อยู่ในมือของเยี่ยชิวนั้นคือบุตรชายของตนเอง

เพราะในตอนนี้เฉินฝานดูเหมือนซากศพ ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด เนื้อเยื่อขาดวิ่น น่าสะพรึงกลัว

“ฝานเอ๋อร์…”

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินมองไปที่เยี่ยชิว ตาของเขาแดงก่ำและพูดอย่างโกรธแค้น “เยี่ยฉังเซิง ปล่อยลูกของฉัน!”

เยี่ยชิวหัวเราะเยาะ "บอกให้ปล่อย แล้วฉันต้องปล่อยอย่างนั้นหรือ? คุณเป็นใครถึงมีสิทธิ์สั่งฉัน?"

“นาย…!” ผู้อาวุโสตระกูลเฉินโกรธจนแทบกระอักเลือด

ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินฝานถูกจับอยู่ในมือของเยี่ยชิว เขาคงลงมือฆ่าเยี่ยชิวไปนานแล้ว ไม่ต้องมาพูดให้เสียเวลา

เยี่ยชิวไม่สนใจความโกรธของผู้อาวุโสตระกูลเฉิน พลางกล่าวว่า "เฉินเป่ยโต่ว ไปหาเรื่องใครไม่ไป ทำไมต้องมาเจอกับฉันด้วย?"

“ทุกคนที่กล้าต่อต้านฉัน ไม่มีใครจบลงด้วยดีสักคน”

“เอาตระกูลเฉินของพวกคุณเป็นตัวอย่างเถอะ คุณถูกอาจารย์ของตัวเองเองทำลายวรยุทธ์ที่ฝึกมา 800 ปี เฉินเทียนมิ่งถูกฉันฆ่าไปแล้ว ตอนนี้ลูกชายของคุณก็ใกล้จะตายแล้วเช่นกัน”

“ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าฉันเป็นคนมีเมตตาขนาดนี้ ทำไมพวกคุณถึงต้องบีบให้ฉันทำถึงขนาดนี้ด้วย?”

เมตตา?

คำนี้มันเกี่ยวข้องกับนายได้ยังไง?

นายนี่มันไม่ต่างอะไรจากยมทูตมีชีวิตชัด ๆ!

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินโกรธจนอยากฉีกเยี่ยชิวออกเป็นชิ้นๆ แต่ต้องอดกลั้นอารมณ์ความโกรธไว้ พลางกล่าวว่า “เยี่ยฉังเซิง ปล่อยลูกของฉัน แล้วฉันจะให้นายตายอย่างมีศพครบทั้งร่าง”

ตูม!

เยี่ยชิวต่อยเฉินฝานจนร่างขาดกลางลำตัว เลือดกระเซ็นเปรอะเปื้อนชุดสีขาวของเขา แต่เขาไม่แยแสแม้แต่น้อย จากนั้นเขาก็จ้องผู้อาวุโสตระกูลเฉิน พร้อมหัวเราะเยาะเย้ย “ตาเฒ่า เฉินฝานนี่เป็นลูกแท้ๆของคุณจริงหรือเปล่า?”

“คุณควรจะเข้าใจให้ดีว่าตอนนี้ลูกของคุณอยู่ในมือฉัน ชะตาชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับคำพูดของฉัน”

“แล้วคุณกล้ามาขู่ฉันเนี่ยนะ? หรือสมองมีน้ำขังอยู่หรือ?”

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินโกรธจนตัวสั่น แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “เยี่ยฉังเซิง ปล่อยลูกของฉัน แล้วฉันจะให้นายมีทางรอด”

แกร๊ก!

เยี่ยชิวหักคอเฉินฝานแล้วจับศีรษะของเขาขึ้นมา

“เยี่ยฉังเซิง นาย!” ผู้อาวุโสตระกูลเฉินชี้ไปที่เยี่ยชิว ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไฟแห่งความแค้น

เขาไม่คิดว่าเยี่ยชิวจะหยิ่งยโสถึงขนาดนี้ ถึงกับกล้าทำตัวเหิมเกริมต่อหน้าเขา

เยี่ยชิวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เฉินเป่ยโต่ว ถ้าคุณกล้ามาขู่ฉันอีก ฉันจะฆ่าลูกของคุณซะ”

“เยี่ยฉังเซิง นายต้องการอะไร?” ผู้อาวุโสตระกูลเฉินถามเสียงเย็นชา

เยี่ยชิวกล่าว “หากอยากให้ฉันปล่อยลูกของคุณ คุณต้องทำเรื่องหนึ่งให้ฉัน”

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินถาม “นายต้องการดวงตาค่ายกลของค่ายกลดาบพิทักษ์นิกายหรือ?”

เยี่ยชิวส่ายหน้า “ไม่ใช่สิ!”

คำพูดนี้ทำให้ผู้อาวุโสตระกูลเฉินประหลาดใจ ไม่เพียงแต่เขา แม้แต่นางฟ้าไป๋ฮวาและคนอื่นๆก็รู้สึกไม่คาดคิดเช่นกัน

พวกเขาคิดว่าเยี่ยชิวจับตัวเฉินฝานเพื่อข่มขู่ผู้อาวุโสตระกูลเฉินให้มอบดวงตาค่ายกลให้ แต่กลับกลายเป็นว่าไม่ใช่

"แล้วนายต้องการอะไร?"ผู้อาวุโสตระกูลเฉินถาม

เยี่ยชิวตอบว่า "ช่วยฉันฆ่าคนบางคน"

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินคิดในใจ: "หรือว่าเยี่ยฉังเซิงต้องการให้ฉันฆ่าผู้มีฝีมือของพันธมิตรห้าสำนัก?"

"ตอนนี้เฉินฝานอยู่ในมือของเขา ฉันทำได้เพียงยอมทำตามก่อน แล้วค่อยหาทางช่วยเฉินฝานทีหลัง"

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ผู้อาวุโสตระกูลเฉินจึงกล่าวว่า "ไม่มีปัญหา นายต้องการให้ฉันฆ่าใคร?"

เยี่ยชิวชี้ไปที่อากาศ: "พวกนั้น"

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินมองตาม และโกรธจนเลือดเกือบขึ้นหน้า

คนที่เยี่ยชิวชี้นั้นคือผู้อาวุโสลิ่ว ผู้อาวุโสเจ็ด ผู้อาวุโสเก้า และผู้อาวุโสสิบ

เหล่าผู้อาวุโสทั้งสี่นี้ล้วนเป็นคนของเขาเอง