บทที่ 2079 พลังที่แท้จริงของหยุนซาน

เพี๊ยะ!

หยุนซานตบหน้าอย่างไม่ปรานี

วินาทีต่อมา ผู้อาวุโสตระกูลเฉินก็กระเด็นออกไป ใบหน้าของเขาบวมเป่ง ทั้งยังมีเลือดพุ่งออกจากปาก

ในเลือดยังมีฟันสองซี่ปนออกมาด้วย

ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง

"อะไร! ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ใช่คู่มือของประมุขเหรอ?"

"ผู้อาวุโสใหญ่บรรลุถึงขั้นปราชญ์มานานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่ใช่คู่มือของประมุข?"

"นี่ขนาดเป็นผู้อาวุโสใหญ่นะ ถ้าเป็นคนอื่น คงโดนประมุขตบหน้าจนแหลกไปแล้ว"

"..."

เหล่าศิษย์ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์

พลังฝีมือของพวกเขายังอ่อนแอเกินไป จึงไม่รู้เลยว่าพลังฝีมือของผู้อาวุโสตระกูลเฉินลดลง ตอนนี้อยู่ในระดับเดียวกับหยุนซานเท่านั้น

แม้พวกเขาจะดูไม่ออก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะดูไม่ออก

นอกค่ายกลดาบพิทักษ์

อู่จี๋เทียนจุน เฟิงว่านหลี่ และเหล่าปราชญ์ต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ

"ด้วยพลังฝีมือระดับเดียวกัน หยุนซานกลับสามารถตบหน้าเฉินเป่ยโต่วได้ ดูถูกไม่ได้เลย"

"ที่หยุนซานสามารถตบหน้าเฉินเป่ยโต่วได้ เป็นเพราะวิชาตัวเบาชิงอวิ๋นที่เขาใช้นั้นสุดยอดมาก"

"ได้ยินมานานแล้วว่าวิชาตัวเบาชิงอวิ๋นนั้นไม่ธรรมดา วันนี้ได้เห็นกับตา ช่างสมคำร่ำลือจริงๆ"

"ดูแล้ว ผลการต่อสู้อาจจะไม่เป็นอย่างที่เราคิด เฉินเป่ยโต่วอาจไม่ใช่คู่มือของหยุนซาน"

เฟิงว่านหลี่สูดลมหายใจอย่างเย็นชา "ไม่ว่าเฉินเป่ยโต่วจะจัดการหยุนซานได้หรือไม่ วันนี้หยุนซานก็ตายแน่"

ปราชญ์ฮุ่นตุ้นจ้องมองหยุนซานด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้ม ดวงตาเผยแววนายชู้พลางคิดในใจ ‘แม้หยุนซานจะแก่กว่าเยี่ยฉังเซิง แต่เขาก็ดูมีเสน่ห์ โดยเฉพาะตอนที่เขาตบหน้าเฉินเป่ยโต่ว ดูน่าเกรงขามมาก’

"ไม่รู้ว่าบนเตียงเขาจะน่าเกรงขามแบบนี้ไหมนะ?"

"ถ้าได้ร่วมรักกับหยุนซานและเยี่ยฉังเซิง แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว"

ใบหน้าของปราชญ์ฮุ่นตุ้นแดงก่ำราวกับดอกไม้ เธอเผลอหนีบขาแน่นอีกครั้ง

...

ด้านล่าง

สี่เจี้ยนเซียนตื่นเต้นจนหน้าแดง ราวกับได้กินยา ปากก็ตะโกนว่าประมุขเก่งกาจ

"ไอ้เด็กเปรต พ่อตาของนายมีฝีมือไม่เบาเลยนะ เขาทำในสิ่งที่ฉันอยากทำแต่ทำไม่ได้" อมตะชางเหม่ยกล่าว "ฉันก็อยากจะตบหน้าไอ้แก่นั่นเหมือนกัน"

ส่วนเยี่ยชิว กลับสนใจวิชาตัวเบาชิงอวิ๋น

"ซีเอ๋อร์ เธอใช้วิชาตัวเบาชิงอวิ๋นเป็นไหม?" เยี่ยชิวถาม

หยุนซีส่ายหน้า กล่าวว่า "วิชาตัวเบาชิงอวิ๋นเป็นวิชาเคลื่อนไหวขั้นสูงสุดของนิกายดาบชิงอวิ๋น มีเพียงประมุขแต่ละรุ่น ผู้อาวุโสใหญ่ และผู้อาวุโสสูงสุดเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนได้ คนอื่นไม่มีสิทธิ์"

เยี่ยชิวลูบคางพลางคิดในใจ ‘ถ้าฉันเรียนวิชาตัวเบาชิงอวิ๋นได้ พลังต่อสู้ต้องเพิ่มขึ้นมากแน่ๆ ต้องหาโอกาสให้พ่อตาสอนให้ได้’

หยุนซีเห็นเยี่ยชิวเงียบไป ดูเหมือนจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอจึงถามว่า "ฉังเซิง นายอยากเรียนวิชาตัวเบาชิงอวิ๋นเหรอ?"

ต่อหน้าหยุนซี เยี่ยชิวไม่ได้ปิดบัง เขาพยักหน้ากล่าวว่า "ศัตรูของฉันมีมากมาย หากฉันเรียนวิชาเคลื่อนไหวขั้นสูงสุดนี้ได้ ต่อไปฉันก็จะมีไม้ตายไว้ป้องกันตัว"

หยุนซีกล่าว "ฉันจะช่วยนาย"

"ช่วยฉัน?" เยี่ยชิวถามอย่างงงๆ "ช่วยฉันยังไง?"

หยุนซีกล่าว "ฉันจะขอให้ท่านพ่อสอนวิชาเคลื่อนไหวขั้นสูงสุดนี้ให้นาย"

เยี่ยชิวกล่าว "แต่ฉันไม่ใช่คนของนิกายดาบชิงอวิ๋น ไม่ใช่ประมุข หรือผู้อาวุโสใหญ่"

"ไม่เป็นไร นายคือสามีของฉัน" หยุนซีพูดพลางเบะปาก "ถ้าท่านพ่อไม่ยอม ฉันจะตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับเขา"

สี่เซียนดาบข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าแล้วคิดในใจ ‘ประมุขมีลูกสาวที่ดีจริงๆ!’

เยี่ยชิวจับมือหยุนซีแล้วกล่าวว่า "ซีเอ๋อร์ ท่านพ่อลำบากมามากแล้ว เธออย่าสร้างปัญหาให้ท่านเลย"