ตอนที่ 2082
บทที่ 2084 ค่ายกลดาบถูกทำลาย!
October 21, 2026
ดาบหยกในมือของผู้อาวุโสตระกูลเฉินนั้นมีขนาดไม่ถึงครึ่งชุ่น เปล่งประกายราวกับคริสตัล บนกระบี่มียันต์อักขระสลักอยู่ อีกทั้งยังส่งกลิ่นอายอันลึกลับออกมา
เมื่อหยุนซานเห็นดาบหยกเล่มนี้ รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงแล้วพูด：“เฉินเป่ยโต่ว แกจะทำอะไร？”
“เฮอะเฮอะ คุณไม่รู้เหรอว่าฉันต้องการจะทำอะไร？”ผู้อาวุโสตระกูลเฉินพูดขึ้น：“ในเมื่อแกต้องการจะฆ่าฉัน งั้นฉันจะทำให้พวกแกทั้งหมดตายซะ”
หยุนซานพูดขึ้นอย่างโมโห：“เฉินเป่ยโต่วถ้าไม่ใช่เพราะนิกายแกจะมีวันนี้ได้งั้นเหรอ？”
“ถ้าไม่ใช่เพราะนิกาย ตระกูลเฉินจะมาอยู่ในจุดนี้ได้เหรอ?”
“ถ้าแกไม่สำนึกก็แล้วไป แต่กลับคิดจะมาทำลายนิกายดาบชิงอวิ๋น แกไม่กลัวที่จะต้องเป็นคนบาปของนิกายยังงั้นเหรอ？”
“คนบาป？”ผู้อาวุโสตระกูลเฉินพูดด่า：“บ้าไปแล้ว！ใครอยากเป็นคนของนิกายดาบชิงอวิ๋นกัน”
“แกฟังฉันดีๆนะหยุนซาน”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันเฉินเป่ยโต่วจะออกจากนิกายดาบชิงอวิ๋น จากนี้ฉันกับนิกายดาบชิงอวิ๋นจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป”
หยุนซานทั้งตะลึงทั้งโกรธ ไม่คิดอเลยว่าเฉินเป่ยโต่วจะทำแบบนี้
เฉินเป่ยโต่วหัวเราะแล้วพูด：“หยุนซาน ถ้าฉันเดาไม่ผิดตอนนี้แกคงกลัวมากสินะ？”
เรื่องกลัวน่ะไม่เท่าไหร่ ฉันหนักใจมากกว่า
เพราะดาบหยกในมือของเฉินเป่ยโต่วนั้นเป็นดวงตาค่ายกลของค่ายกลดาบปกป้องนิกาย ต้องใช้มันในการเปิดใช้ค่ายกล
แต่ถ้าหากเสียค่ายกลดาบปกป้องนิกายไปแล้ว เกรงว่านิกายดาบชิงอวิ๋นคงจะต้องเจอกับหายนะแน่ๆ？
หยุนซานไม่ได้สนใจความเป็นตายของตัวเอง เขาแค่เป็นห่วงชีวิตของศิษย์นิกายดาบชิงอวิ๋น รวมถึงรากฐานของนิกายที่สั่งสมมาตลอดหลายปี
เฉินเป่ยโต่วพูดอย่างได้ใจ：“หยุนซาน ในเมื่อแกบอกว่าฉันเป็นคนบาปของนิกายดาบชิงอวิ๋น งั้นวันนี้ฉันจะให้แกเห็นเองว่าใครเป็นคนบาปนิกายชิงอวิ๋นกันแน่”
“ในฐานะที่แกของประมุขนิกาย แต่กลับไม่สามารถปกป้องรากฐานนิกายและเหล่าศิษย์ได้”
“เฮอะ ฉันอยากรู้จริงๆว่าหลังจากที่แกตายไปแล้วนั้นจะมีหน้าไปเจอเหล่าผู้อาวุโสในปรโลกยังไง？”
หยุนซานพูดด้วยสีหน้าอันหนักอึ้ง ：“ผู้อาวุโสใหญ่ ฉัน……”
พูดยังไม่ทันจบก็ถูกเฉินเป่ยโต่วพูดตัดบท
“หยุนซานอย่าเรียกฉันว่าผู้อาวุโสใหญ่ ตอนนี้ฉันไม่ใช่คนของนิกายดาบชิงอวิ๋นแล้ว”
ศิษย์ทรยศ！
หยุนซานสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อสะกดข่มอารมณ์ จากนั้นก็พูดขึ้น：“เฉินเป่ยโต่ว ฉันคิดว่าพวกเราสามารถหารือกันได้นะ”
“ขอแค่เอาดาบหยกคืนมาให้ฉัน ฉันจะไม่เอาโทษความผิดที่แกทำมาทั้งหมด”
“แกอยากจะเป็นประมุขนิกายดาบชิงอวิ๋นไม่ใช่เหรอ？ได้ ฉันสัญญาว่าขอแค่จัดการพวกศัตรูภายนอกไปได้แล้ว ฉันจะรีบมอบตำแหน่งประมุขให้แกทันที”
เฉินเป่ยโต่วหัวเราะแล้วพูด：“ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน ขอแค่แกมอบตำแหน่งประมุขมา ฉันก็คงจะต้องรู้สึกซาบซึ้งแน่ แต่ว่าตอนนี้นั้นมัน……สายไปแล้ว！”
เฉินเป่ยโต่วพูดด้วยสีหน้าขมขื่น：“ฝานเอ๋อร์ก็ตายไปแล้ว เทียนมิ่งก็ด้วย แล้วฉันจะอยู่ที่นิกายดาบชิงอวิ๋นไปเพื่ออะไร？”
“อีกทั้งอีกไม่นานฉันก็จะตายแล้ว เหล่าศิษย์ก็จะตายเช่นกัน นิกายดาบชิงอวิ๋นใกล้จะจบสิ้นแล้ว”
“แล้วจะให้ฉันมาเป็นประมุขเพื่ออะไรกันล่ะ？”
เฉินเป่ยโต่วพูด：“ในเมื่อฉันออกจากนิกายดาบชิงอวิ๋นแล้ว ดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ล้วนไม่เกี่ยวกันกับฉันอีกต่อไป”
“หลังจากนี้ฉันจะเข้าร่วมกับสำนักหยินหยางเป็นผู้ใต้บัญชาของเทียนจุน”
หยุนซานมีสีหน้าแข็งค้างไป
เขาไม่คิดเลยว่าเฉินเป่ยโต่วนั้นไม่เพียงทรยศต่อนิกายดาบชิงอวิ๋น อีกทั้งยังทำได้ถึงขนาดนี้ อยากจะฆ่าเขาให้ตายในดาบเดียวจริงๆ
เฉินเป่ยโต่วหุบยิ้มแล้งพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง：“หยุนซาน ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องต้องกลายมาเป็นแบบนี้เลยจริงๆ”
“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเยี่ยฉังเซิง”
“หากไม่ใช่เพราะเยี่ยฉังเซิงสังหารเทียนมิ่งและฝานเอ๋อร์ ฉันจะทรยศนิกายดาบชิงอวิ๋นเหรอ？”
“เพราะฉันอยู่ภายใต้การดูแลของนิกายตั้งแต่เด็ก หากไม่ใช่เพราะนิกายฉันก็คงไม่สามารถผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายดาบชิงอวิ๋นได้หรอก อีกทั้งคงจะไม่ได้มีความสามารถอย่างทุกวันนี้ได้”
“โดยเฉพาะเหล่าศิษย์ผู้เยาว์ทั้งหลาย ฉันเห็นพวกเขาเติบโตขึ้นในทุกๆช่วงเวลา พูดจริงๆแล้วฉันไม่อยากจะจัดการกับพวกเขาเลย”
“หยุนซาน ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาชีวิตของศิษย์เหล่านี้”
“ขอแค่แกยอมทำตามข้อตกลงของฉัน”