บทที่ 2095 ความอัปยศ! ความอัปยศอย่างร้ายกาจ!

นักบุญใหญ่คนหนึ่งสิ้นชีพลง

จนกระทั่งถึงตอนนี้ แสงสีดำทั้งหมดจึงหายไปอย่างสมบูรณ์

เมื่อทุกคนมองไปที่หยุนซาน ก็เห็นเขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ร่างกายโงนเงน เลือดไหลออกจากมุมปาก

ไม่เพียงเท่านั้น ผมของเขายังเปลี่ยนเป็นสีขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ราวกับแก่ขึ้นหลายร้อยปี

บาดเจ็บสาหัส!

แม้ว่าหยุนซานจะสังหารนักบุญใหญ่ได้ แต่คราวนี้ ไม่มีศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นคนใดส่งเสียงเชียร์

มีเพียงความเงียบ จ้องมองหยุนซานด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

ความกังวล ความตึงเครียด ความกลัว...

"แย่แล้ว ท่านประมุขหยุนซานบาดเจ็บสาหัส" อมตะชางเหม่ยร้องด้วยความตกใจ

เจี้ยนเซียนทั้งสี่ก็มีสีหน้าเคร่งขรึม พวกเขามองออกว่าสภาพของหยุนซานในตอนนี้ไม่ดีนัก

หยุนซีกำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความกังวล ก่อนพูดว่า "ฉังเซิง พ่อของฉันเขา..."

เยี่ยชิวไม่ได้พูดอะไร เขาหันไปมองยอดเขาสูงสุดของนิกายดาบชิงอวิ๋นพลางคิดในใจว่า "ท่านอาจารย์ ท่านจะรอจนถึงเมื่อไหร่"

กลางอากาศ

อู่จี๋เทียนจุนที่นั่งอยู่บนหลังฉีหลินสีม่วงแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย แต่ก็รีบเก็บอาการ แสร้งทำเป็นพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจว่า "ไม่คิดเลยว่ากระบวนท่าจูเชวี่ยจะมีพลังขนาดนี้"

เฉินเป่ยโต่วพูดเสริมว่า "ในระดับเดียวกัน ถ้าหยุนซานใช้กระบวนท่าจูเชวี่ย คงไม่มีใครเป็นคู่มือของเขา..."

ยังพูดไม่ทันจบ

"เพียะ!"

อู่จี๋เทียนจุนก็ตบหน้าเฉินเป่ยโต่ว ด่าว่า "เป็นหมาก็ต้องรู้จักสำรวม นายยังไม่สั่ง แกกล้าเห่าเหรอ"

ไอ้สารเลว!

เฉินเป่ยโต่วเอามือปิดหน้าก้มหน้าลง ในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชังอู่จี๋เทียนจุน

เซียวฉงโหลวมองหยุนซานอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า "ท่านเทียนจุน เมื่อกี้เฉินเป่ยโต่วพูดว่า ในระดับเดียวกัน ถ้าหยุนซานใช้กระบวนท่าจูเชวี่ย ก็ไม่มีใครเป็นคู่มือของเขา ฉันว่าเรียกผู้อาวุโสอีกคนกลับมาดีกว่า!"

เขาไม่อยากให้นักบุญใหญ่ที่เหลืออยู่ตายในมือของหยุนซาน

"ไม่ได้!" อู่จี๋เทียนจุนรีบพูด "พี่เซียว ถอยตอนนี้จะเสียมากกว่าได้นะ"

เซียวฉงโหลวไม่ปิดบังความไม่พอใจอีกต่อไป ถามว่า "ท่านเทียนจุนหมายความว่าอย่างไร? หรือว่าต้องให้ปรมาจารย์ที่เหลือตายแล้ว ท่านถึงจะพอใจ?"

ใช่ ตายแล้วฉันถึงจะพอใจ

อู่จี๋เทียนจุนคิดในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา กล่าวว่า "พี่เซียว อย่าโกรธเลย"

"สำนักปู่เทียนเป็นหนึ่งในสุดยอดพลังแห่งตงฮวง เทียบเท่ากับสำนักหยินหยางของเรา ปรมาจารย์ของนายถูกหยุนซานฆ่าตาย ถ้านายเรียกปรมาจารย์อีกคนกลับมา หยุนซานต้องคิดว่านายขี้ขลาดแน่"

"อีกอย่าง ปรมาจารย์ของนายตาย ถ้านายไม่แก้แค้นให้เขา ลูกน้องคนอื่นจะเสียขวัญ"

"แล้วดูหยุนซานสิ ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพย่ำแย่ เหมือนคันศรที่ยิงจนสุดกำลัง การต่อสู้ติดต่อกันทำให้เขาใช้พลังไปมาก คงใช้กระบวนท่าจูเชวี่ยไม่ได้อีกแล้ว"

"ต่อให้เขาพยายามสุดชีวิต ใช้กระบวนท่าจูเชวี่ยอีกครั้ง พลังก็คงไม่ถึง 1% ของเมื่อกี้"

"ปรมาจารย์ของนายยังไม่ได้สู้เลย ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพสูงสุด ถ้าเขาลงมือ หยุนซานตายแน่นอน"

"นายคิดว่าไง?"

เซียวฉงโหลวยังไม่ทันพูด ปราชญ์ไท่เชิงก็รีบพูดสนับสนุนว่า "ฉันว่าท่านเทียนจุนพูดถูก"

ปราชญ์หวงกู่รีบพูดตาม "หยุนซานบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้แหละที่เป็นโอกาสฆ่าเขา พลาดครั้งนี้จะไม่มีอีกแล้ว!"

เซียวฉงโหลวมองปราชญ์หวงกู่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร พูดว่า "ในเมื่อนายคิดว่าตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะฆ่าหยุนซาน งั้นโอกาสนี้ยกให้นายแล้วกัน"

ปราชญ์หวงกู่พูดว่า "พี่เซียว ถ้าข้างกายฉันมีปรมาจารย์ขั้นนักบุญใหญ่ ไม่ต้องรอให้พี่พูด ฉันคงส่งไปฆ่าหยุนซานนานแล้ว เสียดายที่ฉันไม่มี น่าเสียดายจริงๆ!"