บทที่ 2099 นักบุญใหญ่ ก็แค่นี้เอง！

ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง

ไม่คิดเลยว่าผู้แข็งแกร่งระดับนักบุญใหญ่ของสำนักปู่เทียนจะถูกเจ้าคางคกทองคำ รังแกยับเยินแบบนี้

สำหรับศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋ มันเป็นการปลดปล่อยความสะใจอย่างแท้จริง

แต่สำหรับผู้แข็งแกร่งระดับนักบุญใหญ่ของสำนักปู่เทียนแล้ว นี่คือความอัปยศที่ไม่อาจทานทนได้

“อ๊าก…”

หลังจากที่นักบุญใหญ่คนนั้นถูกซัดล้มคว่ำลงกับพื้น เขาตะโกนด้วยความโกรธ

“ข้าบอกแล้วว่าเสียงของเจ้ายังไม่เพราะเท่าแม่หมูเลย! จะร้องให้เหนื่อยทำไมกัน！”

แล้วเจ้าคางคกทองคำก็ซัดกรงเล็บลงมาอีกครั้ง เสียงกระดูกลั่นกร๊อบ ร่างของนักบุญใหญ่คนนั้นกระเด็นไปกองอยู่กับพื้น ทรงผมยุ่งเหยิง เลือดไหลอาบเต็มตัว ในสภาพที่น่าสมเพชอย่างที่สุด

“ฟุบ！”

เขาพลันหาช่องทางหลบหนีออกไป เป็นลำแสงพุ่งไปอยู่ตรงบริเวณขอบค่ายกลจักรพรรดิ

สีหน้าของนักบุญใหญ่คนนั้นมืดดำ ราวกับก้นกระทะ ท่าทีหยิ่งยโสที่เคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้ราวกับไม่มีใครอยู่ในสายตา ทั้งหยุนซานและนิกายดาบชิงอวิ๋น คงไม่มีทางคาดคิดเลยว่าจะถูกเจ้าคางคกทองคำทำให้อัปยศให้ได้เร็วขนาดนี้

ช่างน่าเจ็บใจจริง ๆ!

“ไอ้แก่ จะยอมแพ้หรือไม่?”

เจ้าคางคกทองคำนั่งยอง ๆ บนไหล่ของหยุนซาน ยกกรงเล็บขึ้นมาโบกพร้อมพูดว่า “จำไว้ด้วย ต่อไปอย่าเรียกข้าว่าคางคก ข้าคือคางคกทองคำ เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่…”

“ไปให้พ้น” นักบุญใหญ่คนนั้นแทบคลุ้มคลั่ง ตะโกนด่าออกมาเสียงดังลั่น

ทันใดนั้น ร่างของเขาปะทุแสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้า พลังอันเกรียงไกรที่เปรียบเสมือนสายฟ้าแห่งเทพเจ้าแผ่ออกมาเสียงดังสนั่น

น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

"ตูม!"

นักบุญใหญ่คนนั้นรวบรวมพลังมหาศาลราวกับอสูรเทพ ก่อนจะพุ่งเข้าไปพร้อมกับฟาดฝ่ามืออย่างรุนแรง

ทุกครั้งที่ฝ่ามือของเขาฟาดลงมา ประหนึ่งท้องฟ้ากำลังจะถล่มลง รัศมีอันน่าสะพรึงกลัว

ขณะที่เขาลงมือ พลังของฝ่ามือทรงพลังมาก ราวกับกระแสน้ำที่ไหลท่วมท้นลงมา

เหล่าศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นที่ยืนอยู่ไกล ๆ เห็นภาพนี้ ต่างพากันหวาดหวั่น

ลุ้นจนแทบกลั้นหายใจ

ความแข็งแกร่งของนักบุญใหญ่นั้นน่าสะพรึงนัก โชคดีที่มีค่ายกลสงครามจักรพรรดิป้องกันอยู่ ไม่เช่นนั้นแล้ว ความน่ากลัวเช่นนี้คงทำให้คนมากมายต้องสังเวยชีวิต

“ตูม!”

เจ้าคางคกทองคำลงมือทันที พุ่งหมัดออกไปพร้อมกับแสงทองอันหนาแน่น ราวกับสายฟ้าสีทองผ่าลงมาด้วยพลังอันเกรียงไกร

"ปัง!"

เสียงกระแทกของหมัดและฝ่ามือกระหึ่มก้องสะเทือนไปทั่วปฐพี

เสียงปะทะรุนแรงจนหูแทบดับ

เพียงชั่วครู่ต่อมา ก็เห็นนักบุญใหญ่จากสำนักปู่เทียนถอยหลังไปเป็นสิบก้าวกว่าจะทรงตัวได้

หลังจากนั้น เขาเหลือบมองเจ้าคางคกทองคำบนไหล่หยุนซานด้วยความตกตะลึง

"เป็นไปได้ยังไง?"

"แค่คางคกตัวหนึ่งจะมีพลังได้ขนาดนี้?"

ในเวลานี้ เจ้าคางคกทองคำพูดกับหยุนซานว่า “ท่านประมุข ท่านรักษาตัวก่อน เจ้าแก่คนนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง”

"อืม" หยุนซานพยักหน้าเบาๆ พลางเตือนว่า "ระวังตัวด้วย"

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการกระดูกแก่คนนี้ให้ราบคาบในพริบตา” คางคกทองคำกล่าวเสร็จ ก็กระโดดลงมาที่พื้น

ทันทีที่มันลงถึงพื้น ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นสามฟุตกว่าๆ ขาหลังสองข้างใหญ่โตเหมือนขาช้าง เพื่อรับน้ำหนักร่างกาย ส่วนขาหน้าก็ใหญ่โตเหมือนแขนสัตว์อสูร แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ทั้งร่างมีอักษรรูนขึ้นอยู่เต็มไปหมด

ดูราวกับเป็นอสูรกายขนาดยักษ์

หนักหลายพันกิโลกรัม

เจ้าคางคกทองคำค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า ท่วงท่าของมันแปลกประหลาด เดินเชื่องช้าจนเกือบจะดูตลกด้วยซ้ำ

นักบุญใหญ่แห่งสำนักปู่เทียนเห็นดังนั้นจึงอดเยาะเย้ยไม่ได้ และพูดว่า "เป็นแค่คางคกแท้ ๆ แต่ดันทำตัวเลียนแบบมนุษย์เดิน น่าตลกสิ้นดี"

“เจ้าแก่ปากมาก พูดไม่หยุดราวกับหญิงขี้นินทา” คางคกแปดทองคำดูเหมือนจะรู้สึกว่าท่าเดินของมันไม่ค่อยจะเหมาะ จึงวางขาหน้าลงกับพื้นแล้วกระโดดไปข้างหน้าแทน

"แกร๊ก-แกร๊ก!"

ทันใดนั้น คางคกทองคำกระโจนขึ้นฟ้า พุ่งตรงเข้าใส่นักบุญใหญ่แห่งสำนักปู่เทียน