บทที่ 2101 ไม่ใช่คน แต่เป็นสุนัข！

ทุกคนต่างตกใจ

ไม่มีใครคาดคิดว่า ในขณะที่เซียวชงหลัวส่งเสียงเรียก คางคกทองคำก็สังหารนักบุญใหญ่แห่งสำนักปู่เทียนแล้ว

มันแข็งแกร่งเกินไป!

ศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นรู้สึกดีใจมาก ที่ได้เห็นคนแก่ที่เคยเสียดสีหัวหน้าและนิกายตนเองตายไป

ตายได้ดี!

แต่ไม่นาน พวกเขาก็เริ่มเป็นห่วง เพราะการกระทำของคางคกทองคำจะทำให้เซียวฉงโหลวโกรธ

เซียวฉงโหลวจะลงมือเองหรือไม่?

ในฐานะหัวหน้าของสำนักปู่เทียน เขาคือผู้แข็งแกร่งระดับนักปราชญ์ ถ้าเขาลงมือจริงๆ คางคกทองคำจะสามารถต้านทานได้หรือไม่?

ถ้าไม่สามารถต้านทานได้ นิกายชิงอวิ๋นจะเป็นอย่างไร…

บรรยากาศในที่นั้นเงียบสงัด รู้สึกตึงเครียดอย่างยิ่ง

ในความว่างเปล่า

“ผู้แข็งแกร่งของสำนักปู่เทียนตายไปอีกหนึ่งคน ดีจริงๆ” อู่จี๋เทียนจุนคิดในใจอย่างมีความสุข เพราะทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่เขาคาดหวัง

เขาหวังเพียงว่าผู้มีฝีมือสูงของสี่นิกายจะตายไปให้หมด เพื่อที่เขาจะได้รวมตงฮวง และกลายเป็นผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่

เซียวฉงโหลวโกรธจนใบหน้าเปลี่ยนสี สังเกตเห็นพลังเจตนาฆ่าฟันที่รุนแรงในตัวเขา

“ถึงขนาดไม่ฟังคำพูดของข้า เจ้าสัตว์เดรัจฉานนี่ สมควรตาย!”

เซียวฉงโหลวจ้องไปที่คางคกทองคำ ก่อนที่จะก้าวไปข้างหน้าเตรียมตัวจะลงมือ

ในครั้งนี้อู่จี๋เทียนจุนไม่ได้ห้าม

ปราชญ์ทั้งสามก็ไม่ได้โน้มน้าวอะไร

ใครจะคาดคิดว่า เซียวฉงโหลวมีสีหน้าแปลกๆ ก่อนที่จะหันกลับมาที่เดิม มองไปที่อู่จี๋เทียนจุนและปราชญ์ ทั้งสาม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อาจารย์สองท่านของข้าตายไปแล้ว เจ้ามีอะไรจะพูดหรือเปล่า?”

อู่จี๋เทียนจุนและปราชญ์ทั้งสามมองตากัน ก่อนพูดว่า “ขอแสดงความเสียใจกับพี่เซียวด้วย”

แมร่ง-มึง-สิ!”

เซียวฉงโหลวโกรธจนแทบจะกระอักเลือดออกมา เขามองด้วยสีหน้าไม่พอใจและพูดว่า “ข้าหมายความว่าเช่นนี้หรือ?”

“แล้วพี่เซียวหมายความว่ายังไง?” ปราชญ์ไท่เชิงถาม “พี่เซียวอย่าเพิ่งเสียใจไป เมื่อสงครามเริ่มขึ้น การตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

เซียวฉงโหลวไม่ได้รู้สึกเศร้าเลย เขาแค่รู้สึกโกรธ

ถ้าไม่ใช่เพราะอู่จี๋เทียนจุน เฟิงว่านหลี่ และปราชญ์ทั้งสามที่ร่วมมือกันขัดขวางเขา เขาคงได้ลงไปจัดการเองไปตั้งนานแล้ว จะปล่อยให้คางคกทองคำสังหารผู้อาวุโสนักบุญใหญ่ได้ยังไง?

เซียวฉงหลัวพูดอย่างเย็นชา “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเจ้าขัดขวางข้า ปราชญ์ใหญ่ของเราจะตายได้ยังไง?”

“เรื่องนี้ พวกเจ้าคิดว่าควรให้คำอธิบายกับข้าหรือไม่?”

อู่จี๋เทียนจุนพูดว่า “พี่เซียวพวกข้าขัดขวางท่าน ก็เพื่อประโยชน์ของตัวท่านเอง ทำไมท่านถึงโทษพวกข้าล่ะ?”

“ใช่แล้ว!” เฟิงว่านหลี่พูดเสริม “พวกข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าคางคกจะมีพลังมากขนาดนี้”

ปราชญ์ไท่เชิงกล่าวต่อ “พี่เซียว ท่านไม่สามารถโทษพวกข้าได้ ท่านควรโทษเจ้าคางคก”

ปราชญ์ฮุ่นตุ้นกล่าวต่อ “ท่านผู้นำเซียว ท่านเคยคิดไหมว่าสถานการณ์ตอนนี้ บางทีก็ไม่สามารถโทษเจ้าคางคกได้ทั้งหมด บางทีลูกน้องของท่านอาจจะอ่อนแอเกินไป?”

ข้า........

เซียวฉงโหลวเกือบจะโกรธจนระเบิดออกมา

ปราชญ์หวงกู่กล่าวขึ้นว่า “พี่เซียว ท่านเป็นผู้นำของสำนัก อย่าว่าแต่ตงฮวงเลย เมื่อมองไปทั่วทั้งโลกฝึกเซียน ท่านคือบุคคลที่มีชื่อเสียง ถ้าท่านมือจัดการกับเจ้าคางคกด้วยตัวเอง มันจะลดทอนชื่อเสียงของท่าน พวกเราจึงขัดขวางท่าน ก็เพื่อประโยชน์ของตัวท่านเอง”

เซียวฉงโหลวโกรธจัดจนหัวเราะออกมา “พวกเจ้าดีกับข้าขนาดนี้ ข้าควรจะขอบคุณพวกเจ้าใช่ไหม?”

ปราชญ์ไท่เชิงหัวเราะอย่างมีเลศนัย “พี่เซียว ท่านพูดเกินไป พวกเราคือพันธมิตร เราต้องสนับสนุนกัน…”

เซียวฉงโหลวขัดจังหวะคำพูดของปราชญ์ไท่เชิง “เจ้ายังรู้ว่าพวกเราคือพันธมิตร ทำไมเมื่อผู้อาวุโสของข้าตาย เจ้าถึงหัวเราะอย่างมีความสุข?”

มีความสุขเหรอ?

จริงๆ แล้วเขารู้สึกมีความสุข