บทที่ 2107 ราชนักบุญผู้อายุสั้น

จื่อหยางเทียนจุนเพียงแค่ยกฝ่ามือขึ้นแล้วโบกมือเบา ๆ ร่างกายของเฉินเป่ยโต่วก็กลายเป็นก้อนหมอกเลือด จากนั้นเขาก็สิ้นใจทันที

"ฟู่--"

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้ที่ชมอยู่ทั้งหมดก็อ้าปากค้าง

นั่นนักบุญใหญ่ผู้แข็งแกร่ง เขาตายแล้วอย่างนั้นหรือ?

ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเองใครจะกล้าเชื่อล่ะ?

เหล่าศิษย์แห่งนิกายดาบชิงอวิ๋นต่างก็ตกตะลึงอ้าปากค้าง ตาโต ยากที่จะเชื่อว่า หยุนซานเองก็ตกใจเช่นกัน

“ผู้อาวุโสสูงสุดยังคงแข็งแกร่งได้แม้จะได้รับบาดเจ็บ?”

ส่วนอู่จี๋เทียนจุนและปราชญ์ทั้งสามก็หรี่ตาลง

พวกเขากำลังคิดว่าถ้าเป็นพวกเขา พวกเขาสามารถฆ่านักบุญใหญ่ผู้แข็งแกร่งอย่างจื่อหยางเทียนจุนได้อย่างง่ายดายหรือไม่?

เฟิงว่านหลี่มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คาดหวังว่านักบุญใหญ่ผู้แข็งแกร่งจะถูกฆ่าเช่นนี้

เฟิงว่านหลี่จ้องมองไปที่จื่อหยางเทียนซุน ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขา

“เฉินเป่ยโต่วไม่ได้บอกว่าผู้เฒ่าผู้นี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือ? ทำไมเขาถึงยังแข็งแกร่งขนาดนี้?”

เฟิงว่านหลี่นั่งอยู่บนหลังสิงโตทองคำด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ ราวกับว่าเขาต้องการสัมผัสจื่อหยางเทียนจุนด้วยการมองทะลุผ่านได้

จื่อหยางเทียนจุนมีสีหน้าสงบ ราวกับว่าการกำจัดเฉินเป่ยโต่วอย่างผ่อนคลายได้สำหรับเขา

“เฉินเป่ยโต่วเป็นศิษย์แห่งนิกายดาบชิงอวิ๋น ผู้อาวุโสใหญ่แต่คนนอกสมรู้ร่วมคิดที่ทำให้นิกายประสบวิกฤติจะถูกทำลายในวันเดียวกัน”

“การฆ่าเขาในวันนี้ ประการแรกคือการกำจัดผู้ทรยศ และประการที่สอง ฉันหวังว่าทุกคนจะได้เรียนรู้จากเขา”

“เจ้าต้องจำไว้ว่าผู้ทรยศจะไม่มีวันจบลงด้วยดีในยุคใด”

เสียงของจื่อหยางเทียนจุนไม่ได้ดังมา แต่ก็ดังไปถึงหูของทุกคนอย่างชัดเจน

หยุนซานรู้ดีว่าผู้อาวุโสสูงสุดหมายถึงการให้คำแนะนำให้ศิษย์แห่งนิกายดาบชิงอวิ๋นอย่าเรียนรู้จากเฉินเป่ยโต่ว

อย่างไรก็ตาม ความวิตกกังวลของหยุนชานก็ไม่ได้ลดลงครึ่งหนึ่ง

ในความเห็นของเขา แม้ว่าเฉินเป่ยโต่วจะถูกแทนที่ด้วยผู้อาวุโสสูงสุดถูกลบออกอย่างง่ายดาย แต่ยังมีนักปราชญ์อีกหลายองค์อยู่ ถ้าไม่รีบออกไป จื่อหยางเทียนจุนก็จะร่วงหล่นลงมาเช่นกัน

“ผู้อาวุโสสูงสุด เจ้าได้รับบาดเจ็บ เจ้าควรพาลูกศิษย์ของเจ้าออกไปโดยเร็ว!” หยุนชานเปล่งเสียง

ใครจะรู้ว่าจื่อหยางเทียนจุนไม่ได้สนใจหยุนซานเลย แต่มองไปที่เฟิงว่านหลี่ แล้วถามว่า "เจ้าเป็นใคร"

อันที่จริงจื่อหยางเทียนจุนรู้ที่มาของเฟิงว่านหลี่ แต่เขาแค่ถามอย่างรู้เท่าทัน

เฟิงว่านหลี่รู้สึกไม่มีสบายใจเล็กน้อย

ปัดโถ่ เจ้าจำข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ เจ้าตาบอดหรือ?

"ข้าคือผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักหยินหยาง เฟิงว่านหลี่"

เฟิงว่านหลี่นั่งอยู่บนหลังสิงโตทองคำแล้วพูดอย่างมีพลัง

"ปรากฎว่าเขาคือศิษย์แห่งสำนักหยินหยาง ข้าคิดว่าเขาเป็นแมวหรือสุนัขเสียอีก"

จื่อหยางเทียนจุนพูดด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนจะไม่คำนึงถึงเฟิงว่านหลี่เลย

“ผู้เฒ่า พูดอย่างสุภาพ ระวังปัญหาที่ออกมาจากปากของเจ้า” เฟิงว่านหลี่เตือน

“เจ้าหมายถึงอะไร? เจ้ามาเพื่อทำลายสำนักของข้า แต่ยังต้องการให้ข้าพูดดีๆ กับเจ้าอีกหรือ? นี่มันตรรกะบ้าบออะไรกัน?” จื่อหยางเทียนจุนขมวดคิ้ว “แล้วใครล่ะ” เจ้าหรือ? ?"

“เจ้า-” เฟิงว่านหลี่โกรธมากจนเส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นบนหน้าผาก

อู่จี๋เทียนจุนสั่ง "พี่เฟิง อย่าพูดเรื่องไร้สาระกับคนที่กำลังจะตาย ฆ่าเขาซะ"

เฟิงว่านหลี่กล่าว "ผู้เฒ่า ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าจะทำให้มันเกิดขึ้นตามปรารถนาเจ้า"

หลังจากพูดเช่นนั้น เฟิงว่านหลี่ก็ลงมือตบจื่อหยางเทียนจุนด้วยฝ่ามือข้างหนึ่ง

ต้องบอกว่า กำลังของเฟิงว่านหลี่นั้นแข็งแกร่งเกินไป

เมื่อเขาโจมตีด้วยฝ่ามือของเขา พลังงานหยินและหยางที่แข็งแกร่งก็โผล่ออกมาจากฝ่ามือของเขา ราวกับว่าเกิดความสับสนวุ่นวาย และพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็หลั่งไหลลงมาราวกับว่าท้องฟ้ากำลังถล่มลงมา

ด้วยความตกตะลึง

“ระวัง!” หยุนชานอุทานเสียงดังเมื่อเห็นฉากนี้

อย่างไรก็ตาม……

กำลังจากเฟิงว่านหลี่ที่กระทำนั้นอยู่ห่างจากหัวของจื่อหยางเทียนจุน เพียงครึ่งเมตรอย่างน่าประหลาด หยุดลงราวกับว่ามีการป้องกันที่มองไม่เห็น โล่ป้องกันจื่อหยางเทียนจุนไว้

“หืม?”

เปลือกตาของเฟิงว่านหลี่กระตุก และไม่ลังเลเลย เขากดฝ่ามือลงอย่างแรง

สถานการณ์แปลก ๆ เกิดขึ้นอีกครั้ง