บทที่ 2116 เจดีย์หวงกู่

เสียงของเซียวฉงโหลวเพิ่งขาดไป ปราชญ์ไท่เชิงก็รีบแย้งขึ้นทันที

"พี่เซียว เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมจะต้องทดสอบอีกล่ะ?"

"ไม่เสียเวลาหรือ?"

"ข้าว่าจัดการฆ่าไอ้แก่นี่ไปซะก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?"

เซียวฉงโหลวตอบว่า "ก็ได้ งั้นเจ้าไปจัดการเขาเองเลยสิ"

ทันใดนั้นใบหน้าของปราชญ์ไท่เชิงก็แดงขึ้น พูดว่า "ถ้าข้าฆ่าเขาได้ ข้าลงมือไปนานแล้ว แต่เสียดายที่พลังของข้านั้นพอๆ กันกับปราชญ์ฮุ่นตุ้น"

"ท่านก็รู้ดีนี่!" เซียวฉงโหลวตอบ "เราควรลองหยั่งเชิงเขาก่อนเพื่อจะได้หาทางจัดการเขาได้อย่างเหมาะสม"

"ตำราพิชัยสงครามบอกไว้ว่า รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง"

"เทียนจุนเจ้าว่าอย่างไร?"

อู่จี๋เทียนจุนพยักหน้า "พี่เซียวพูดมีเหตุผล"

เซียวฉงโหลวจึงรีบกล่าวว่า "ถ้าเทียนจุนเห็นด้วยกับข้า งั้นเจ้าก็ลองลงมือเพื่อทดสอบเขาดูก่อนเถอะ"

เชอะ จะหลอกข้าใช่ไหม?

แม้ว่าอู่จี๋เทียนจุนจะรู้สึกขัดใจในใจ แต่ใบหน้ากลับเรียบเฉยและพูดขึ้นว่า "ข้าคิดว่าการทดสอบไอ้แก่ตายนั้น ไม่จำเป็นต้องให้พวกเราทั้งหมดลงมือหรอก"

"โอ้?" เซียวฉงโหลวคิดในใจว่า "หรือว่าอู่จี๋เทียนจุนจะมีแผนสำรองอย่างอื่นไว้?"

คิดได้ดังนั้น เซียวฉงโหลวจึงถามว่า "เทียนจุนมีความคิดเห็นว่าอย่างไร?"

อู่จี๋เทียนจุนตอบว่า "ข้าจะมีความคิดเห็นอย่างไรได้เล่า เพียงแต่ข้าคิดว่าการทดสอบไอ้แก้นั่นน่าจะให้ปราชญ์หวงกู่จัดการน่าจะดีกว่า"

"ปราชญ์หวงกู่ ท่านคิดว่าอย่างไร?"

ปราชญ์หวงกู่ตอบ "เทียนจุน เมื่อครู่นี้เจ้าบอกว่าไม่จำเป็นต้องให้พวกเราลงมือมิใช่หรือ? แต่ตอนนี้เจ้ากลับให้ข้าลงมือเอง เช่นนี้ไม่ขัดแย้งกันหรือ?"

อู่จี๋เทียนจุนหัวเราะและกล่าวว่า "ข้าบอกว่าจะมอบหมายให้ท่าน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องให้ท่านลงมือจัดการเขาเอง อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าเจ้ายังมีตัวช่วยอยู่"

เซียวฉงโหลวเข้าใจในทันที "เทียนจุน เจ้าหมายความว่า..."

อู่จี๋เทียนจุนพยักหน้า

"ปราชญ์หวงกู่ ดูเหมือนงานนี้จะขาดท่านไม่ได้เสียแล้ว" เซียวฉงโหลวพูด

ปราชญ์หวงกู่ไม่เต็มใจนัก เพราะตัวช่วยของเขาเขาต้องการเก็บไว้ใช้ยามคับขันเพื่อปกป้องชีวิตของเขา

อู่จี๋เทียนจุนรู้ถึงความคิดของปราชญ์หวงกู่และพูดว่า "ท่านพูดเองว่าเราพันธมิตรห้าสำนักควรสามัคคีกัน บัดนี้ถึงเวลาที่ท่านต้องออกแรงแล้ว เจ้าจะลังเลได้อย่างไร?"

"ถ้าเช่นนั้น หากเจ้าสามารถรู้จุดอ่อนของไอ้แก่นั่นได้ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องเสียแรงเปล่าแน่นอน"

"ปราชญ์ฮุ่นตุ้นไม่ใช่ตายไปแล้วหรือ? ส่วนแบ่งที่เคยเป็นของนาง ข้ายกให้เจ้าแล้วกัน"

"อีกอย่าง หลังจากที่เราทำลายนิกายดาบชิงอวิ๋นสำเร็จ เจ้าจะได้รับส่วนแบ่งเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

ปราชญ์หวงกู่กล่าวว่า "ข้าไม่ต้องการส่วนแบ่ง ข้าต้องการเพียงสิ่งเดียว"

"สิ่งใดหรือ?" อู่จี๋เทียนจุนถาม

ปราชญ์หวงกู่ตอบว่า "ดาบเทพ”

หึ ช่างโลภไม่เบา!

อู่จี๋เทียนจุนและเซียวฉงโหลวต่างอดคิดในใจไม่ได้ว่าเจ้าหวงกู่กล้าคิดจะเอาดาบเทพเลยหรือ ไม่กลัวว่าจะได้ครอบครองแต่ไม่มีโอกาสได้ใช้หรืออย่างไร

แท้จริงแล้ว ทั้งสองคนนั้นตั้งใจจะครอบครองดาบเทพมาตั้งแต่แรก เพราะดาบเทพเป็นศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ประจำสำนักของนิกายดาบชิงอวิ๋น

ซึ่งหาได้ยากยิ่งนักในตงฮวง

อู่จี๋เทียนจุนที่มีนิสัยละโมบอยู่แล้ว ย่อมไม่ปล่อยโอกาสที่จะได้ครอบครองศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ให้หลุดลอยไปได้ง่ายหรอก?

หากไม่เช่นนั้น เขาก็คงไม่มุ่งมั่นที่จะจับตัวเยี่ยชิว เพราะเขารู้ว่าเยี่ยชิวเองก็มีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน

ไม่ต้องพูดถึงเขาหรอก แม้แต่ผู้ที่อยู่ในระดับจักรพรรดิเอง ก็ยังยากจะต้านทานเสน่ห์ของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์

อู่จี๋เทียนจุนตอบโดยไม่ลังเล "ข้าไม่มีปัญหา ดาบเทพสามารถให้เจ้าได้ แต่เจ้าควรถามความเห็นของพี่เซียวและปราชญ์ไท่เชิงด้วย"

ปราชญ์ไท่เชิงกล่าว "แม้ข้าจะอยากได้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน แต่ข้ารู้ดีว่า ด้วยพลังของข้าไม่อาจได้มันมา ข้าไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ"

ปราชญ์หวงกู่หันไปมองเซียวฉงโหลว "พี่เซียว เจ้าล่ะว่าอย่างไร?"

เซียวฉงโหลวตอบ "ถ้าเจ้าสามารถรู้จุดอ่อนของไอ้แก่นั้นได้ ข้าก็ยินดีให้ยกดาบเทพให้เจ้าเอาไป"

ปราชญ์หวงกู่ยิ้ม

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณพวกเจ้า พวกเจ้าวางใจเถอะ ข้าจะทำอย่างสุดความสามารถ"

เมื่อพูดจบ ปราชญ์หวงกู่ก้าวเดินตรงไปหาจื่อหยางเทียนจุน